Category Archives: Ελάχιστα προσωπικά

Διπλό χτύπημα

Mobile-telephony-girls-Athinas-str.-NikosRoccosΚαι πραγματικότητα και εικονικότητα. Και μπροστά και πίσω. Όλα αυτά με τη μία βασική προϋπόθεση: το ρεύμα. Τη πραγματικότητα του ρεύματος. Πρόσφατα βίωσα την εμπειρία της έλλειψης του-άντεξα δυό μήνες!- και ξέρω τί λέω. Όλη αυτή η ψευδαίσθηση τεχνολογικού πολιτισμού που τόσο κυριαρχεί στη ζωή μας μπορεί να χαθεί σε κλάσμα δευτερολέπτου με τη διακοπή του ρεύματος. Αυτόματα και ακαριαία βυθίζεσαι σε μιά ανυπαρξία πραγματική, απτή και απελπιστικά ολοσκότεινη. Λες θα αντισταθώ, θα αντέξω-είναι και καλοκαίρι και βοηθάει η εποχή- αλλά εν τω μεταξύ επείγει να φορτώσεις τη μπαταρία του κινητού σου για να μη χάσεις έστω την επαφή με τον έξω κόσμο. Και από κείνη τη στιγμή αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της δοκιμασίας των αντοχών σου. Αν θέλεις να παραμείνεις στη ζωή, στο σκληρό πυρήνα της που είναι-αλίμονο!- η χρήση του τεχνολογικού πολιτισμού της, δεν θα αντέξεις χωρίς ρεύμα. Κοσμοκαλογερική χωρίς όμως ρεύμα είναι αδιανόητα ανέφικτη. Η πραγματικότητα είναι αυτή: δεν μπορείς να ζήσεις ανεικονικά. Ο κόσμος είναι πια μια οθόνη και η ζωή διεκπεραιώνεται μέσω αυτής.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ψυχοθεραπεία

162

Είναι στιγμές που νιώθω να το έχει σιχαθεί η ψυχή μου το μπλόγκινγκ. Κάθομαι και σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν εγώ που σαν φοιτητής ή σαν φαντάρος έστελνα καρτ-ποστάλ αντί για γράμμα στους δικούς μου, χωρίς καν μισή αράδα κείμενο, έχω φτάσει να κατεβάζω σε καθημερινή βάση σεντοναρίες ατελείωτες! Η απόγνωση μπορεί να σε οδηγήσει σε πολλά απονενοημένα μονοπάτια ψυχικής διαφυγής αλλά ότι στη δικιά μου περίπτωση θα διάλεγα αυτό το παλαβό δρόμο του γραπτού λόγου, εγώ, ο ορκισμένος υπερασπιστής του δικαίου της λιγομίλητης και χαμηλοβλεπούσας εικόνας, ούτε που θα μπορούσα να το έχω ποτέ φανταστεί. Είναι μέρες που λέω να σταματήσω. Δεν έχει νόημα πια να κάνω αυτή την ατελέσφορη ματαιοπονία-υποτίθεται ότι άρχισα το μπλόγκινγκ προσδοκώντας σε κάποια επισκεψιμότητα και το ενδιαφέρον που μπορεί να γεννούσε σε επισκέπτες πιθανούς εργοδότες για να πάρω κάποια δουλειά. Δουλειά όντως μού δόθηκε αλλά άμισθη-την εκτελώ με τη συνέπεια και τον ενθουσιασμό νεοπροσήλυτου! Περιστασιακά μπήκαν κάποιοι να μού προτείνουν μια διεκπεραίωση του κόστους το πολύ 30 ευρώ-(δεν μιλώ για ιδιώτες αλλά για εταιρείες, κάποιες μάλιστα πολύ μεγάλες στο χώρο τους-οι πρώτες!)-την έκαναν γυριστή ακόμη και με αυτό το γελοίο ποσό! Όμως αν είσαι άνεργος και δεν έχεις τί άλλο να κάνεις, τί πρέπει να κάνεις; Να σταυρώσεις τα χέρια μοιρολατρικά και να κάνεις οικονομία στη καύση των θερμίδων σου για να γλυτώνεις κάποια από τα έξοδα του φαγητού σου; Κι απ’την άλλη, πόσα βιβλία πια να διαβάσεις; Πέρυσι ξεπέρασα τα 110 και φέτος έχω ήδη διαβάσει 85! Έγκωσα στο διάβασμα. Το να βγεις έξω, ωραίο είναι-φέτος το ρισκάρισα πολύ περισσότερο από πέρυσι,κάποιο πρότζεκτ φωτογραφικό σκέφτηκα-αλλά ήδη με το που πατάς το πόδι σου στο πεζοδρόμιο του σπιτιού σου, αρχίζεις τα έξοδα. Και πραγματικά πια δεν το αντέχω.

Το μπλόγκινγκ, όσο και να το έχω σιχαθεί λοιπόν, κακά τα ψέμματα είναι μια απασχόληση δημιουργική που εκτός των άλλων με βοηθάει να συνειδητοποιηθώ ακόμη πιο βαθιά σαν φωτογράφος. Στοχάζομαι πια φωναχτά, στοχάζομαι πια γραπτά, ενώ μέχρι τώρα το έκανα-ή μάλλον μού συνέβαινε-υποσυνείδητα. Και το παράξενο είναι ότι όσο πλησιάζω στο επερχόμενο βίαιο οικονομικό μου τέλος-έρχεται όσονούπω-τόσο πιο πολύ πέφτω στο καταφύγιο μου αυτό που μού γλυκαίνει, έστω προσωρινά, την αγωνία με την αγχολυτική δύναμη της δημιουργίας-είναι κι αυτή με το τρόπο της μεγάλη “παραμύθα”, μεγάλο αλκοολίκι. Έτσι κι αλλιώς όλα μάταια δεν είναι; Ας ζήσουμε την απελπισία μας με τον προσφορότερο για τη ματαιοδοξία μας τρόπο. Πώς τόλεγε μια ψυχή; “VISSI D´ARTE!”

Υ.Γ. Να βρισκόταν κανένας Μπαλζάκ να γράψει και για τη δική μου “Αναζήτηση του Απόλυτου” να του ζητούσα το τρισεκατομμυριοστό των κερδών του! χοχοχοχοχοχο!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου

Η ασημί NIKON

Self-portrait-with-Director-and-actress-f

Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς αλλά λογικά η φωτογραφία αυτή έχει ζωή 26 ή 27 χρόνια. Τότε δεν υπήρχε ούτε υποψία λευκής τρίχας στο κεφάλι μου, τώρα δεν υπάρχει-σχεδόν!-υποψία μαύρης τρίχας! Η μηχανή με την οποία τραβώ-νομίζω μια κλασική Nikon FM2-δεν ήταν δική μου. Δεν θα αγόραζα ποτέ μια τέτοια ασημί μηχανή. Πάντα, όλες οι μηχανές-και οι φακοί!-που αγόραζα είχαν μαύρο χρώμα. Το θεωρούσα κομμάτι εκκεντρικό το ασημί. Πώς τώρα προέκυψε να βρίσκεται στα χέρια μου; Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά μπορώ να πιθανολογήσω βάσιμα: όποτε έβλεπα κάποιον, με τον οποίο είχα μια κάποια οικειότητα, να χρησιμοποιεί κάμερα που δεν ήξερα και δεν είχα χρησιμοποιήσει, τού ζητούσα να με αφήσει να τραβήξω ένα φιλμ-στη τσάντα μου είχα πάντα όλων των λογιών τα φιλμ. Και φυσικά ο γενναιόδωρος δανειστής θα συναντούσε και τη δικιά μου αντίστοιχη γενναιοδωρία αφού ο πρώτος που θα φωτογράφιζα με τη κάμερα του θα ήταν αυτός και φυσικά την πιο καλή εικόνα θα την είχε τυπωμένη. Πάντως ο τυχερός της περίπτωσης δεν νομίζω να είναι ο άντρας της φωτογραφίας-παλαιστίνιος σκηνοθέτης μαζί με μια ελληνίδα ηθοποιό, στο γύρισμα της ταινίας του οποίου βρέθηκα σαν φωτογράφος πλατώ. Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος μού δάνεισε αυτή την ασημί κάμερα.

Υ.Γ. Γελάω λίγο με την εικόνα, γιατί βλέπω τη ξεχειλωμένη τσέπη του πουκάμισου να χάσκει άκομψα βαριά: μέσα υπάρχουν ρολά τραβηγμένο φιλμ!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά

Το δολοφονικό βλέμμα

.......-The-Murderous-Gaze-WB-DS

Δεν τόχω κρύψει ποτέ: λατρεύω τον Henri Cartier Bresson. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι με έχει επηρεάσει στο τρόπο που βλέπω. Περισσότερο θα έλεγα ότι διαμόρφωσε με το έργο του και τον τρόπο δουλειάς του τη φωτογραφική μου συνείδηση γενικότερα. Από την άλλη σέβομαι απεριόριστα κάποιες μεγάλες πατριαρχικές μορφές της φωτογραφίας και το σκληροπυρηνικό ήθος που διατρέχει το σπουδαίο έργο τους: Koudelka, Walker Evans, Bill Brandt, August Sander, Nadar, Konstantine Manos, Ferdinando Scianna και τον δικό μας Νίκο Οικονομόπουλο. Ειδική θέση στη καρδιά μου έχουν το συγγενές, το αδελφό πνεύμα του Elliot Erwitt και ο συναρπαστικός πορτραιτίστας Arnold Newman. Αλλά επιρροή; Επιρροή στο βαθύ πυρήνα του βλέμματος; Όχι. Κανείς απ’τους προηγούμενους. Σαν επιρροή στο τρόπο που βλέπω μόνο έναν νιώθω στα κατάβαθα της ψυχής μου σαν τέτοιον: τον Alfred Hitchcock!

Σε τί συνίσταται αυτή η επιρροή; Στην ένταση του βλέμματος. Στην απερίσπαστη προσήλωση του στο σκοπό της εικόνας σαν τέτοιας. Σκεφθείτε αυτό; στον Χίτσκοκ το τελευταίο που μετράει είναι η ατάκα: είναι ο σκηνοθέτης με το πιο εκτεταμένο κινηματογραφικό έργο και όμως σπάνια μπορεί κάποιος να θυμηθεί κάποια ατάκα απ’τις ταινίες του, παρόλο ότι οι εικόνες-και ίσως ακριβώς γι’αυτό-είναι ολοζώντανες μπροστά του. Είναι ο παραγωγός εικόνων που μιλούσε στη δουλειά του μόνο με εικόνες και μόνο μέσω εικόνων. Τουλάχιστον το 50% της συνολικής διάρκειας των ταινιών του, είναι εικόνες χωρίς λόγια! Είναι οι συμβάσεις της βιομηχανίας του σινεμά που τον έκαναν να αποδέχεται σαν στοιχείο της ταινίας του τον διάλογο. Άνετα θα μπορούσε και χωρίς αυτόν. Με το δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς η φωτογραφία δεν έχει λόγια, δεν μπορεί να έχει, δεν χρειάζεται αλλά και ούτε πρέπει να έχει, μπορείτε να καταλάβετε πόσο δυνατή μπορεί να είναι μια τέτοια επιρροή σε ένα φωτογράφο. Άλλωστε το ότι σπούδασα σινεμά εξ αφορμής του Χίτσκοκ και ότι είμαι φωτογράφος που προέρχεται από το σινεμά, από όπου και την πρωτοέμαθα, είναι μιά επιπλέον έμμεση απόδειξη της επιρροής.

Συνοπτικά: ο Χίτσκοκ,με τον ασύγκριτο παραδειγματικό του τρόπο, με έμαθε και στη συνέχεια με έκανε να συνειδητοποιήσω βαθιά,  τη σημασία του να μιλάς μέσω της εικόνας σου και μόνο μέσω αυτής. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία: ούτε τί θέλεις να πεις, αν και ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις. Με έμαθε να εκτιμώ και να προσπαθώ κι εγώ προς αυτή τη κατεύθυνση: την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ της ΕΙΚΟΝΑΣ σαν μορφής λόγου.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου

Η βιβλιοθήκη του φωτογράφου

1--1-1f-Photobooks-My-Library

Αντίθετα με σχεδόν κάθε άλλο είδος βιβλιοθήκης, η φωτογραφική βιβλιοθήκη είναι ένας αληθινός εφιάλτης για τα ράφια μας. Σε μεγάλο βαθμό τα φωτογραφικά βιβλία τείνουν να coffeetabl-ίζουν(συγγνώμη για τον νεολογισμό). Έχουν θηριώδεις διαστάσεις-καμιά φορά και σε πάχος και μοιραία και σε βάρος-και είναι τόσο ανοικονόμητα που το να βρεις χώρο να τα τοποθετήσεις είναι σαν να ματαιοπονείς να λύσεις ένα puzzle που τού λείπει η εικόνα-υπόδειγμα.1-My-PhotoLibrary

Το πρόβλημα το επιτείνουν πολλές παράμετροι που έχουν να κάνουν και με τον τρόπο που αγοράζουμε βιβλία-για τα φωτογραφικά μιλάω κυρίως-αλλά και το πώς θέλουμε να οργανώσουμε τη βιβλιοθήκη μας με ένα θεμιτά λογικό τρόπο, οπότε και αρχίζουν οι αντιξοότητες. Τα φωτογραφικά βιβλία είναι πολλές φορές πολύ ελκυστικά σαν προϊόντα. Έχουν εξαιρετικό-αν και καμιά φορά εξεζητημένο-σχεδιασμό, χαρτί άριστης ποιότητας και εκτυπώσεις ανυπέρβλητες που σε κάνουν να νομίζεις ότι είναι αυθεντικές φωτογραφικές εκτυπώσεις και όχι τυπογραφικές αναπαραγωγές. Εκεί τσιμπάς.Το παίρνεις το βιβλίο. Το ξεφυλλίζεις μιά, δυό, τρις φορές-συνήθως το κείμενο που διαθέτουν σπάνια γυρίζει σε δεύτερη σελίδα και η πρώτη είναι ζήτημα αν καλύπτεται ολόκληρη. Και αφού καταλάβεις ότι το βιβλίο τελικά είναι μάπα, πρέπει να το λουστείς μέσα στη βιβλιοθήκη σου-ένα σωρό φράγκα έδωσες για δαύτο-και να το βάλεις κάπου. Τζίφος η προσπάθεια! Δεν χωράει πουθενά!-πολλές φορές ούτε καν σε οριζόντια κλίση. Απόγνωση! Βιβλίο βαρίδι. Το πιο ακραίο παράδειγμα στη βιβλιοθήκη μου είναι το New York Vertical. Το είχα πάρει όταν πρωτοεκδόθηκε και με είχε ενθουσιάσει η ιδέα του ιδιαίτερα δύσκολου κάθετου πανοραμικού. Με το καιρό όμως το βιβλίο απαξιώθηκε μέσα μου και το μόνο που με απασχολούσε ήταν πού να το βάλω: κάθε φορά παίζει το ρόλο σκέπαστρου σε άλλα βιβλία. Σκεφτείτε το καλύτερα: ένα βιβλίο με αξιώσεις καθετότητας και όμως σε αναγκάζει το σχήμα του να τόχεις πάντα οριζοντίως!1-1d-Photobooks-My-Library

Το άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι όταν θέλεις να βάλεις σε ένα ράφι-μονοθεματικό ας πούμε-όλα τα βιβλία για έναν φωτογράφο. Για ένα φωτογράφο με διακριτικές και σοφιστικέ εκδόσεις-στα αγγλικά τον Bresson τον εκδίδει πάντα ο Thames & Hudson- σε γενικές γραμμές το πρόβλημα κουμαντάρεται. Τα μεγέθη που έχουν εκδοθεί δεν είναι ακραία στη πιο μεγάλη και την πιο μικρή τους διάσταση . Για δέστε όμως τι συμβαίνει με πιο εμπορικούς αλλά αξιόλογους φωτογράφους. O Avedon, o Helmut Newton. Ακόμη και ο ασύγκριτα ποιοτικός Koudelka δημιουργεί απίστευτο πρόβλημα. Από το βιβλιαράκι του στο Photopoche μέχρι το θρυλικό του CHAOS στο Phaidon υπάρχει αβυσσαλέο χάος στη διαφορά διαστάσεων. Πώς να τα βάλεις όλα τα βιβλία ενός τόσο μεγάλου δημιουργού στο ίδιο ράφι; Μόνο με τον Μπρεσσόν έχω αυτό το προνόμιο. Τον Erwitt, τον Newton και τον Koudelka τους έχω σε πέντε ξεχωριστά ράφια!1-1a-Photobooks-My-Library

Αυτό σημαίνει ότι από ένα σημείο και πέρα μπαίνουν άλλα κριτήρια, ίσως όχι απόλυτα σωστά από άποψη βιβλιοθηκονομίας. Για παράδειγμα η διάσταση ή το σχήμα του βιβλίου. Αναγκάζεσαι πολλές φορές να τοποθετήσεις τα βιβλία πλαγιαστά, κάτι που προφανώς δεν είναι σωστό, ειδικά γι’αυτά που βρίσκονται στη βάση της στοίβας. Αλλά στα μικρά μας διαμερίσματα δεν υπάρχει ούτε η πολυτέλεια του χώρου ούτε η ανάλογη να παραγγέλνουμε ράφια σε όποιες διαστάσεις θέλουμε. Μοιραία λοιπόν πρέπει να βάλουμε προτεραιότητες και εξίσου μοιραία αυτές σημαίνουν επιλογή. Και η επιλογή δημιουργεί προνομιούχα βιβλία και βιβλία καταδικασμένα, βιβλία παρίες!1-1b-Photobooks-My-Library

Μπορεί η φωτογραφική μου βιβλιοθήκη να μην είναι μεγάλη-σε καμιά περίπτωση δεν ξεπερνά τα 600 περίπου βιβλία- αλλά από τη στιγμή που αποφάσισα να την έχω σε ξεχωριστό χώρο της βιβλιοθήκης μου, μαζί με τα κινηματογραφικά, αυτό επέτεινε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα μου, γιατί περιόρισε σημαντικά τις δυνατότητες επιλογών και άρα την όποια ευελιξία θα μπορούσα να έχω. Παλιότερα είχα προκρίνει ένα σύστημα που έδινε προτεραιότητα στις μονογραφίες κάθε είδους-ζωγράφους,αρχιτέκτονες, κινηματογραφιστές, φωτογράφους, μουσικούς, γλύπτες, designers, λογοτέχνες κλπ. που τους τοποθετούσα με αλφαβητική σειρά. Δεν λειτούργησε καλά με τα διαφορετικά αλφάβητα και τις περιπλοκές των σχημάτων των βιβλίων. Η λογοτεχνία, η φιλοσοφία, το σινεμά, η μουσική είχαν μέτριου και μικρού μεγέθους βιβλία ενώ η ζωγραφική-που αποτελεί και το κυρίως σώμα της βιβλιοθήκης μου-και η φωτογραφία καλύπτουν όλη τη διαθέσιμη γκάμα σχημάτων και διαστάσεων της αγοράς-από μινιατούρες μέχρι σχεδόν giga-όχι το giga βιβλίο του αγαπημένου μου Helmut Newton δεν το πήρα, για πολλούς και ευνόητους λόγους. Βασικά τέτοια βιβλία τα παίρνουν όσοι τους ικανοποιεί να έχουν ένα αντί για πολλά. Δεν ανήκω σε ένα τέτοιο χαζό κλαμπ.1-1e-Photobooks-My-Library

Βασικά τώρα πια έχει παγιωθεί η διάσταση της βιβλιοθήκης μου. Δεν αγοράζω πια βιβλία-τα τρία τέσσερα το χρόνο που αποτολμώ έχουν κάτι από την τρέλα του απονενοημένου διαβήματος, που μόνο ένας ψυχάκιας του βιβλίου σαν κι εμένα θα τόκανε. Είναι στιγμές που σκέφτομαι να πουλήσω μερικά-με το New Vertical πρώτο!-αλλά ξέρω ότι με τα λεφτά απ’τη πώληση είναι ζήτημα να βγάζεις δυό μήνες.

1-1c-Photobooks-My-Library

 

Υ.Γ. Σκέφτομαι να κάνω κάποια αφιερώματα σε μερικά από τα καλύτερα βιβλία της βιβλιοθήκης μου. Η ιδέα μού ήρθε ακριβώς τώρα που κλείνω την ανάρτηση. Υπάρχουν τέτοια που ακόμη και σήμερα με καθηλώνουν με την ομορφιά τους και την ποιότητα της σύλληψης των σπουδαίων δημιουργών τους. Ευτυχώς μάλιστα μπορώ να ξεκινήσω από την Ελλάδα με έναν γνωστό μεν, κάπως παραγνωρισμένο όμως για τα ελληνικά δεδομένα φωτογράφο. Είχα πρόσφατα τη κουβέντα του με γνωστούς μου, που με ρώτησαν ποιος είναι ο σπουδαιότερος φωτογράφος της Ελλάδας, κι  εγώ το εξέλαβα σαν “ποιος είναι ο σπουδαιότερος φωτογράφος που φωτογράφισε την Ελλάδα”. Είχα την απάντηση αλλά την αφήνω για κάποια άλλη ανάρτηση.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Trivia

Ένα κάποιο αντίο

Studio-Still-Life-WB-DS-2-NΑυτή είναι η εντελώς τελευταία φωτογραφία πριν καταργήσω οριστικά και αμετάκλητα το στούντιο μου. Είναι μια φωτογραφία μετακόμισης κατά κάποιο τρόπο. Πρόχειρη, αυτοσχέδια, γρήγορη, επείγουσα-ίσα-ίσα να προλάβω τον πρωινό ήλιο, που πρώτη φορά τον έβλεπα εκείνη την ημέρα με αυτό τον τρόπο, αφού συνήθως τα πρωινά με έβρισκαν στο δρόμο και ποτέ στο στούντιο.

Τα καραβάκια-αγορασμένα από του Ελευθερουδάκη, μού είχαν γυαλίσει σαν ιδανικά αξεσουάρ για ασπρόμαυρη φωτογράφιση-συσκευασμένα πια, μαραζώνουν αταξίδευτα σε κάποια ανήλιαγη αποθήκη. Το φθαρμένο τραπεζομάντηλο με το οποίο κάλυπτα ένα μεγάλο τρίποδο, διαμελισμένο σε τετράγωνα πανάκια,  έζησε μια τρίτη ζωή σαν ξεσκονόπανο. Και το τρίποδο πήρε πόδι πουλημένο για ψωροδίφραγκα. Μόνο τις αναλογικές μηχανές δεν πούλησα όχι μόνο γιατί δεν θα έπιανα και τίποτα σπουδαία λεφτά-τέσσερις leica ανάμεσα τους!-αλλά και γιατί έχουν αποτυπώματα τής ψυχής μου πάνω τους και δεν μούκανε καρδιά ούτε καν να σκεφτώ να τις πουλήσω.

Να κλείνεις στα 50 σου τη καριέρα σου-σιγά τη καριέρα κιόλας!-σίγουρα δεν λέει αλλά αν δεν βγαίνεις και αν είσαι βουτηγμένος στα χρέη μέχρι τ’αφτιά, κάνε κι αλλιώς. Και φυσικά ούτε λόγος για ελπίδα: στα πενήντα σου το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι να έχεις μια αξιοπρεπή κηδεία και όχι άλλη μια επαγγελματική ευκαιρία και μάλιστα σε εποχές μνημονίων.

Το κακό με τη φωτογραφία είναι ότι σαν επάγγελμα, είναι πια στην παρακμή του και άρα όσοι φεύγουμε δεν αφήνουμε πίσω μας επιγόνους. Και το παράξενο, δίπλα στο κακό, είναι ότι η λεγόμενη καλλιτεχνική φωτογραφία-μισώ τον όρο γιατί πίσω από αυτόν βλέπω αυτούς που την “υπηρετούν” διαγουμίζοντας την ανάξια και ξεδιάντροπα-ποτέ δεν ήταν στα πιο πάνω της. Ίσως είναι ένα μεγαλειώδες, μελοδραματικά εξημμένης οδύνης αντίο, σαν εκείνης της καημένης της φθισικιάς, της Τραβιάτα: Addio del passato…fotografico!(σνιφ!)

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Still Life

Σε φωτογραφίζω άρα σε σέβομαι

Peggy-Trikalioti-WB-DS-BWΔεν υπάρχει άνθρωπος που να τον έχω φωτογραφίσει και που τη στιγμή που τον φωτογράφιζα να μην τον υποληπτόμουν, να μην τον σεβόμουν. Ποτέ μου δεν φωτογράφησα άτομα που δεν μπορούσαν να μού εμπνεύσουν αυτό το αίσθημα. Και αυτό-τον σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο που στέκονταν αμήχανος απέναντι στο δαιμονικό εργαλείο που λέγεται φωτογραφική μηχανή-τον έδειχνα με όση ανθρώπινη πειθώ μπορούσα να εκπέμψω με τη μορφή αγαπητικής, προστατευτικής αύρας. Θεωρούσα-και θεωρώ-ότι τη στιγμή της φωτογράφισης, αυτός που στέκεται απέναντι μου είναι προστατευόμενος μου. Και αυτό γιατί αντικειμενικά ο εκτεθειμένος εκείνη τη στιγμή είναι αυτός που βρίσκεται απέναντι στη κάμερα με τον ίδιο βαθμό επικινδυνότητας όπως αυτός που βρίσκεται στο χειρουργικό τραπέζι.

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να με αμφισβητούν και να μη θέλουν να φωτογραφηθούν από μένα. Αυτά είναι ανθρώπινα και μπορούν να ισχύσουν για φωτογράφους όσο και για χειρούργους. Αν όμως με αποδεχτούν δεν θέλω να μού εκσφενδονίζουν κάθε λίγο και λιγάκι τους αστερίσκους τους. Πρέπει κάπως τη στιγμή της φωτογράφισης να αποκατασταθεί-για όσο χρειαστεί-μια αμοιβαία εμπιστοσύνη. Σε τελευταία ανάλυση δεν θα καταθέσεις τη ζωή σου υπό μορφή ομολόγων στο τζογαδόρο φωτογράφο για να φοβηθείς ότι μπορεί και να τη χάσεις. Να το πω αλλιώς; λατρεύω αυτούς που θα μού πουν στα ίσα: “φίλε δεν μου γυαλίζεις για καλός φωτογράφος και δεν μού κάνεις”, παρά στη διάρκεια της φωτογράφισης-που σε τέτοιες δυσανεκτικές περιπτώσεις είναι ζήτημα αν κρατήσει ένα εικοσάλεπτο-να μού βγάζει ξινίλα και ντιβιλίκι.

Και κάτι άλλο. Ποτέ και με κανέναν που φωτογραφίζω δεν σκέφτομαι διεκπεραιωτικά. Πάντα θα στύψω το μυαλό μου για να βρω μια ιδέα και για να αναδείξω τις θεμελιώδεις καλές ποιότητες που κατά την άποψη μου χαρακτηρίζουν αυτόν που έχω απέναντι μου. Πάντα υπάρχει διάθεση να εξευγενίζω αυτόν που φωτογραφίζω γιατί πάντα θέλω να αντανακλάται στο πρόσωπο αυτού που φωτογραφίζω η ευγενική μου διάθεση απέναντι του. Μού είναι εντελώς αδύνατο και σε κάθε περίπτωση αδιανόητο να δαιμονοποιήσω ακόμη και τον απεχθέστερο άνθρωπο. Στη πραγματικότητα ποτέ κανείς δεν είναι τόσο ολοκληρωτικά απεχθής ώστε να του αξίζει η αιώνια καταδίκη μιας φωτογραφίας που τον απαξιώνει από μόνη της στο διηνεκές. Αν αυτό συμβεί, περισσότερο χαρακτηρίζει τον φωτογράφο που τη διακινεί, παρά το πρόσωπο που θέλει-ή και μπορεί να μη θέλει αλλά εκ των πραγμάτων το κάνει-να πλήξει.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το εύθραυστο κορίτσι της φωτογραφίας που μοιάζει να στοχάζεται πάνω σε κάποιες παραπεταμένες γραφές; θα μπορούσε καμιά αν δεν ήταν μια σύντομη φωτογράφιση στη διάρκεια της οποίας τα δύο μέρη ασφυκτιούσαν αμοιβαία. Όσο αστείο είναι ο ασθενής να κάνει υποδείξεις στο γιατρό την ώρα του χειρουργείου άλλο τόσο είναι να τις κάνει και ο φωτογραφιζόμενος. Και ναι μεν ο γιατρός έχει δέσει το γαϊδαρο του με την αναισθησία αλλά ο φωτογράφος μόνο με τη δικιά του αναισθησία μπορεί να αντισταθεί στην προσβλητική πρόκληση. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι έχουν και τα στούντιο πόρτες που η χρησιμότητα τους είναι να τις υποδεικνύεις σε κάποιους σαν έξοδο.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Η τέχνη της προσωπογραφίας