Category Archives: Ελάχιστα προσωπικά

Αυτό που σε κάνει φωτογράφο

27Feb2017-Couple-Filopappou-Kathari-Deutera-NikosRoccos-BW-DSΑυτή η ανάρτηση, πολύ πιθανά μιά από τις τελευταίες αυτού του μπλογκ που τέτοιες μέρες κλείνει 6 χρόνια ζωής-το έφτιαξα σαν επικοινωνιακό δεκανίκι, για να προβάλλω δηλ. τη δουλειά μου- είναι ένα είδος στοχαστικού απολογισμού με λίγη δόση παράπονου. Προσπάθησα πολύ, πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια να ανταπεξέλθω στα ζόρια που με ζώσαν με την αφορμή της οικονομικής κρίσης-στη πραγματικότητα η κρίση αυτή στο μόνο που επηρέασε την ήδη από πριν κακή οικονομική μου κατάσταση είναι ότι χάθηκαν και οι ελάχιστες ευκαιρίες εργασίας που είχα και που μού επέτρεπαν, έστω, να εξασφαλίζω τα εντελώς απαραίτητα μόνο προς το ζην. Τα οικονομικά μου χάλια είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης που έκανα εγώ ο ίδιος στα οικονομικά μου από τη μιά και στις ευκαιρίες που κατά καιρούς μού δόθηκαν για-ακόμη και θεαματική!-καριέρα, ευκαιρίες όμως που δεν άδραξα λόγω πιεστικά καταφανούς εμπορικότητας. Με έπνιγε η πιθανότητα ενός τέτοιου απρόσκλητου σουξέ.

Όμως ένα παράπονο τόχω. Τί διάολο δεν έχω ώστε να μπορέσω να εξασφαλίσω έστω αυτά τα ελάχιστα προς το ζην; Τί ακριβώς να άλλαζα από τη μέχρι τώρα ζωή μου για να αλλάξει ο τροχός; Τί είναι τέλος πάντων αυτό που σε κάνει φωτογράφο κι εγώ δεν τόχω; Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι ότι όχι μόνο δεν αρκεί να φωτογραφίζεις αλλά σε όχι λίγες περιπτώσεις δεν χρειάζεται καν! Αρκεί να ξέρεις εκδότες, γκαλερίστες, ανθρώπους της πιάτσας. Και όταν λέμε να ξέρεις εννοούμε να συμφύρεσαι μαζί τους σε καθημερινή βάση και συστηματικά, έτσι που να είσαι η πρώτη επιλογή τους όταν αυτοί χρειαστούν μια φωτογραφική εργασία. Ούτε ταλέντο χρειάζεται ούτε εργασιομανία ούτε πολύ περισσότερο ιδιαίτερη παιδεία. Παρατρεχάμενος κρίσιμων για τη δουλειά σου ανθρώπων, αυτό να είσαι. Όλο αυτό το πακέτο που περιέγραψα ήταν ο εφιάλτης που όπως ο διάολος το λιβάνι απέφευγα. Δεν μετράει η αφοσίωση σ’αυτή τη τέχνη που αγαπάς, πολύ περισσότερο που αυτή η αφοσίωση ουσιαστικά σε καταντά απελπισμένο πένητα. Αδυνατώ πια να ανταπεξέλθω ακόμη και στα πιο στοιχειώδη έξοδα και πολύ πιθανό αν δε καταφέρω να πληρώσω τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ να μην έχω πια ιντερνέτ. Επειδή σήμερα είναι αυτή μέρα λήξης του πρώτου λογαριασμού πολύ πιθανό λοιπόν από σήμερα να τρέχει η αντίστροφη μέτρηση. Είμαι πολύ καλά στην υγεία μου παρόλα αυτά και παρά τα τσακισμένα μου νεύρα, περιέργως σε απίστευτα δημιουργική φάση. So long λοιπόν αν δεν με ξαναδείτε. Θα προσπαθήσω πάντως να ξαναβρεθούμε. Πέρασα πολύ καλά και πολύ δημιουργικά αυτά τα έξι χρόνια.

Υ.Γ. Επειδή δεν παραδίδομαι και τόσο εύκολα, εξυπακούεται ότι για όσες μέρες θα έχω ακόμη ρεύμα και τηλέφωνο θα συνεχίζω να αναρτώ σαν να μη τρέχει τίποτα. Εγώ της μιζέριας, της κακομοιριάς και της κλαούρας δεν γίνομαι υπηρέτης.

Υ.Γ.2 Να συμπληρώσω ότι για όσο καιρό θα μπορώ ακόμη να κάνω αναρτήσεις αυτές θα ακολουθούν αυτή που διαβάζετε τώρα και που την έχω βάλει μόνιμα πρώτη ώστε να ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει για όσους προσέλθουν εδώ μετά τη διακοπή του ρεύματος και του τηλεφώνου, που αν και τη περιμένω από μέρα σε μέρα, δεν μπορώ να ξέρω πότε ακριβώς θα επισυμβεί.

Leave a comment

Filed under Couples, Ελάχιστα προσωπικά, Ζευγάρια, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Διπλό χτύπημα

Mobile-telephony-girls-Athinas-str.-NikosRoccosΚαι πραγματικότητα και εικονικότητα. Και μπροστά και πίσω. Όλα αυτά με τη μία βασική προϋπόθεση: το ρεύμα. Τη πραγματικότητα του ρεύματος. Πρόσφατα βίωσα την εμπειρία της έλλειψης του-άντεξα δυό μήνες!- και ξέρω τί λέω. Όλη αυτή η ψευδαίσθηση τεχνολογικού πολιτισμού που τόσο κυριαρχεί στη ζωή μας μπορεί να χαθεί σε κλάσμα δευτερολέπτου με τη διακοπή του ρεύματος. Αυτόματα και ακαριαία βυθίζεσαι σε μιά ανυπαρξία πραγματική, απτή και απελπιστικά ολοσκότεινη. Λες θα αντισταθώ, θα αντέξω-είναι και καλοκαίρι και βοηθάει η εποχή- αλλά εν τω μεταξύ επείγει να φορτώσεις τη μπαταρία του κινητού σου για να μη χάσεις έστω την επαφή με τον έξω κόσμο. Και από κείνη τη στιγμή αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της δοκιμασίας των αντοχών σου. Αν θέλεις να παραμείνεις στη ζωή, στο σκληρό πυρήνα της που είναι-αλίμονο!- η χρήση του τεχνολογικού πολιτισμού της, δεν θα αντέξεις χωρίς ρεύμα. Κοσμοκαλογερική χωρίς όμως ρεύμα είναι αδιανόητα ανέφικτη. Η πραγματικότητα είναι αυτή: δεν μπορείς να ζήσεις ανεικονικά. Ο κόσμος είναι πια μια οθόνη και η ζωή διεκπεραιώνεται μέσω αυτής.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ψυχοθεραπεία

162

Είναι στιγμές που νιώθω να το έχει σιχαθεί η ψυχή μου το μπλόγκινγκ. Κάθομαι και σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν εγώ που σαν φοιτητής ή σαν φαντάρος έστελνα καρτ-ποστάλ αντί για γράμμα στους δικούς μου, χωρίς καν μισή αράδα κείμενο, έχω φτάσει να κατεβάζω σε καθημερινή βάση σεντοναρίες ατελείωτες! Η απόγνωση μπορεί να σε οδηγήσει σε πολλά απονενοημένα μονοπάτια ψυχικής διαφυγής αλλά ότι στη δικιά μου περίπτωση θα διάλεγα αυτό το παλαβό δρόμο του γραπτού λόγου, εγώ, ο ορκισμένος υπερασπιστής του δικαίου της λιγομίλητης και χαμηλοβλεπούσας εικόνας, ούτε που θα μπορούσα να το έχω ποτέ φανταστεί. Είναι μέρες που λέω να σταματήσω. Δεν έχει νόημα πια να κάνω αυτή την ατελέσφορη ματαιοπονία-υποτίθεται ότι άρχισα το μπλόγκινγκ προσδοκώντας σε κάποια επισκεψιμότητα και το ενδιαφέρον που μπορεί να γεννούσε σε επισκέπτες πιθανούς εργοδότες για να πάρω κάποια δουλειά. Δουλειά όντως μού δόθηκε αλλά άμισθη-την εκτελώ με τη συνέπεια και τον ενθουσιασμό νεοπροσήλυτου! Περιστασιακά μπήκαν κάποιοι να μού προτείνουν μια διεκπεραίωση του κόστους το πολύ 30 ευρώ-(δεν μιλώ για ιδιώτες αλλά για εταιρείες, κάποιες μάλιστα πολύ μεγάλες στο χώρο τους-οι πρώτες!)-την έκαναν γυριστή ακόμη και με αυτό το γελοίο ποσό! Όμως αν είσαι άνεργος και δεν έχεις τί άλλο να κάνεις, τί πρέπει να κάνεις; Να σταυρώσεις τα χέρια μοιρολατρικά και να κάνεις οικονομία στη καύση των θερμίδων σου για να γλυτώνεις κάποια από τα έξοδα του φαγητού σου; Κι απ’την άλλη, πόσα βιβλία πια να διαβάσεις; Πέρυσι ξεπέρασα τα 110 και φέτος έχω ήδη διαβάσει 85! Έγκωσα στο διάβασμα. Το να βγεις έξω, ωραίο είναι-φέτος το ρισκάρισα πολύ περισσότερο από πέρυσι,κάποιο πρότζεκτ φωτογραφικό σκέφτηκα-αλλά ήδη με το που πατάς το πόδι σου στο πεζοδρόμιο του σπιτιού σου, αρχίζεις τα έξοδα. Και πραγματικά πια δεν το αντέχω.

Το μπλόγκινγκ, όσο και να το έχω σιχαθεί λοιπόν, κακά τα ψέμματα είναι μια απασχόληση δημιουργική που εκτός των άλλων με βοηθάει να συνειδητοποιηθώ ακόμη πιο βαθιά σαν φωτογράφος. Στοχάζομαι πια φωναχτά, στοχάζομαι πια γραπτά, ενώ μέχρι τώρα το έκανα-ή μάλλον μού συνέβαινε-υποσυνείδητα. Και το παράξενο είναι ότι όσο πλησιάζω στο επερχόμενο βίαιο οικονομικό μου τέλος-έρχεται όσονούπω-τόσο πιο πολύ πέφτω στο καταφύγιο μου αυτό που μού γλυκαίνει, έστω προσωρινά, την αγωνία με την αγχολυτική δύναμη της δημιουργίας-είναι κι αυτή με το τρόπο της μεγάλη “παραμύθα”, μεγάλο αλκοολίκι. Έτσι κι αλλιώς όλα μάταια δεν είναι; Ας ζήσουμε την απελπισία μας με τον προσφορότερο για τη ματαιοδοξία μας τρόπο. Πώς τόλεγε μια ψυχή; “VISSI D´ARTE!”

Υ.Γ. Να βρισκόταν κανένας Μπαλζάκ να γράψει και για τη δική μου “Αναζήτηση του Απόλυτου” να του ζητούσα το τρισεκατομμυριοστό των κερδών του! χοχοχοχοχοχο!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου

Η ασημί NIKON

Self-portrait-with-Director-and-actress-f

Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς αλλά λογικά η φωτογραφία αυτή έχει ζωή 26 ή 27 χρόνια. Τότε δεν υπήρχε ούτε υποψία λευκής τρίχας στο κεφάλι μου, τώρα δεν υπάρχει-σχεδόν!-υποψία μαύρης τρίχας! Η μηχανή με την οποία τραβώ-νομίζω μια κλασική Nikon FM2-δεν ήταν δική μου. Δεν θα αγόραζα ποτέ μια τέτοια ασημί μηχανή. Πάντα, όλες οι μηχανές-και οι φακοί!-που αγόραζα είχαν μαύρο χρώμα. Το θεωρούσα κομμάτι εκκεντρικό το ασημί. Πώς τώρα προέκυψε να βρίσκεται στα χέρια μου; Δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά μπορώ να πιθανολογήσω βάσιμα: όποτε έβλεπα κάποιον, με τον οποίο είχα μια κάποια οικειότητα, να χρησιμοποιεί κάμερα που δεν ήξερα και δεν είχα χρησιμοποιήσει, τού ζητούσα να με αφήσει να τραβήξω ένα φιλμ-στη τσάντα μου είχα πάντα όλων των λογιών τα φιλμ. Και φυσικά ο γενναιόδωρος δανειστής θα συναντούσε και τη δικιά μου αντίστοιχη γενναιοδωρία αφού ο πρώτος που θα φωτογράφιζα με τη κάμερα του θα ήταν αυτός και φυσικά την πιο καλή εικόνα θα την είχε τυπωμένη. Πάντως ο τυχερός της περίπτωσης δεν νομίζω να είναι ο άντρας της φωτογραφίας-παλαιστίνιος σκηνοθέτης μαζί με μια ελληνίδα ηθοποιό, στο γύρισμα της ταινίας του οποίου βρέθηκα σαν φωτογράφος πλατώ. Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος μού δάνεισε αυτή την ασημί κάμερα.

Υ.Γ. Γελάω λίγο με την εικόνα, γιατί βλέπω τη ξεχειλωμένη τσέπη του πουκάμισου να χάσκει άκομψα βαριά: μέσα υπάρχουν ρολά τραβηγμένο φιλμ!

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά

Το δολοφονικό βλέμμα

.......-The-Murderous-Gaze-WB-DS

Δεν τόχω κρύψει ποτέ: λατρεύω τον Henri Cartier Bresson. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι με έχει επηρεάσει στο τρόπο που βλέπω. Περισσότερο θα έλεγα ότι διαμόρφωσε με το έργο του και τον τρόπο δουλειάς του τη φωτογραφική μου συνείδηση γενικότερα. Από την άλλη σέβομαι απεριόριστα κάποιες μεγάλες πατριαρχικές μορφές της φωτογραφίας και το σκληροπυρηνικό ήθος που διατρέχει το σπουδαίο έργο τους: Koudelka, Walker Evans, Bill Brandt, August Sander, Nadar, Konstantine Manos, Ferdinando Scianna και τον δικό μας Νίκο Οικονομόπουλο. Ειδική θέση στη καρδιά μου έχουν το συγγενές, το αδελφό πνεύμα του Elliot Erwitt και ο συναρπαστικός πορτραιτίστας Arnold Newman. Αλλά επιρροή; Επιρροή στο βαθύ πυρήνα του βλέμματος; Όχι. Κανείς απ’τους προηγούμενους. Σαν επιρροή στο τρόπο που βλέπω μόνο έναν νιώθω στα κατάβαθα της ψυχής μου σαν τέτοιον: τον Alfred Hitchcock!

Σε τί συνίσταται αυτή η επιρροή; Στην ένταση του βλέμματος. Στην απερίσπαστη προσήλωση του στο σκοπό της εικόνας σαν τέτοιας. Σκεφθείτε αυτό; στον Χίτσκοκ το τελευταίο που μετράει είναι η ατάκα: είναι ο σκηνοθέτης με το πιο εκτεταμένο κινηματογραφικό έργο και όμως σπάνια μπορεί κάποιος να θυμηθεί κάποια ατάκα απ’τις ταινίες του, παρόλο ότι οι εικόνες-και ίσως ακριβώς γι’αυτό-είναι ολοζώντανες μπροστά του. Είναι ο παραγωγός εικόνων που μιλούσε στη δουλειά του μόνο με εικόνες και μόνο μέσω εικόνων. Τουλάχιστον το 50% της συνολικής διάρκειας των ταινιών του, είναι εικόνες χωρίς λόγια! Είναι οι συμβάσεις της βιομηχανίας του σινεμά που τον έκαναν να αποδέχεται σαν στοιχείο της ταινίας του τον διάλογο. Άνετα θα μπορούσε και χωρίς αυτόν. Με το δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς η φωτογραφία δεν έχει λόγια, δεν μπορεί να έχει, δεν χρειάζεται αλλά και ούτε πρέπει να έχει, μπορείτε να καταλάβετε πόσο δυνατή μπορεί να είναι μια τέτοια επιρροή σε ένα φωτογράφο. Άλλωστε το ότι σπούδασα σινεμά εξ αφορμής του Χίτσκοκ και ότι είμαι φωτογράφος που προέρχεται από το σινεμά, από όπου και την πρωτοέμαθα, είναι μιά επιπλέον έμμεση απόδειξη της επιρροής.

Συνοπτικά: ο Χίτσκοκ,με τον ασύγκριτο παραδειγματικό του τρόπο, με έμαθε και στη συνέχεια με έκανε να συνειδητοποιήσω βαθιά,  τη σημασία του να μιλάς μέσω της εικόνας σου και μόνο μέσω αυτής. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία: ούτε τί θέλεις να πεις, αν και ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις. Με έμαθε να εκτιμώ και να προσπαθώ κι εγώ προς αυτή τη κατεύθυνση: την ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ της ΕΙΚΟΝΑΣ σαν μορφής λόγου.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Φωτογραφίες δρόμου

Η βιβλιοθήκη του φωτογράφου

1--1-1f-Photobooks-My-Library

Αντίθετα με σχεδόν κάθε άλλο είδος βιβλιοθήκης, η φωτογραφική βιβλιοθήκη είναι ένας αληθινός εφιάλτης για τα ράφια μας. Σε μεγάλο βαθμό τα φωτογραφικά βιβλία τείνουν να coffeetabl-ίζουν(συγγνώμη για τον νεολογισμό). Έχουν θηριώδεις διαστάσεις-καμιά φορά και σε πάχος και μοιραία και σε βάρος-και είναι τόσο ανοικονόμητα που το να βρεις χώρο να τα τοποθετήσεις είναι σαν να ματαιοπονείς να λύσεις ένα puzzle που τού λείπει η εικόνα-υπόδειγμα.1-My-PhotoLibrary

Το πρόβλημα το επιτείνουν πολλές παράμετροι που έχουν να κάνουν και με τον τρόπο που αγοράζουμε βιβλία-για τα φωτογραφικά μιλάω κυρίως-αλλά και το πώς θέλουμε να οργανώσουμε τη βιβλιοθήκη μας με ένα θεμιτά λογικό τρόπο, οπότε και αρχίζουν οι αντιξοότητες. Τα φωτογραφικά βιβλία είναι πολλές φορές πολύ ελκυστικά σαν προϊόντα. Έχουν εξαιρετικό-αν και καμιά φορά εξεζητημένο-σχεδιασμό, χαρτί άριστης ποιότητας και εκτυπώσεις ανυπέρβλητες που σε κάνουν να νομίζεις ότι είναι αυθεντικές φωτογραφικές εκτυπώσεις και όχι τυπογραφικές αναπαραγωγές. Εκεί τσιμπάς.Το παίρνεις το βιβλίο. Το ξεφυλλίζεις μιά, δυό, τρις φορές-συνήθως το κείμενο που διαθέτουν σπάνια γυρίζει σε δεύτερη σελίδα και η πρώτη είναι ζήτημα αν καλύπτεται ολόκληρη. Και αφού καταλάβεις ότι το βιβλίο τελικά είναι μάπα, πρέπει να το λουστείς μέσα στη βιβλιοθήκη σου-ένα σωρό φράγκα έδωσες για δαύτο-και να το βάλεις κάπου. Τζίφος η προσπάθεια! Δεν χωράει πουθενά!-πολλές φορές ούτε καν σε οριζόντια κλίση. Απόγνωση! Βιβλίο βαρίδι. Το πιο ακραίο παράδειγμα στη βιβλιοθήκη μου είναι το New York Vertical. Το είχα πάρει όταν πρωτοεκδόθηκε και με είχε ενθουσιάσει η ιδέα του ιδιαίτερα δύσκολου κάθετου πανοραμικού. Με το καιρό όμως το βιβλίο απαξιώθηκε μέσα μου και το μόνο που με απασχολούσε ήταν πού να το βάλω: κάθε φορά παίζει το ρόλο σκέπαστρου σε άλλα βιβλία. Σκεφτείτε το καλύτερα: ένα βιβλίο με αξιώσεις καθετότητας και όμως σε αναγκάζει το σχήμα του να τόχεις πάντα οριζοντίως!1-1d-Photobooks-My-Library

Το άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι όταν θέλεις να βάλεις σε ένα ράφι-μονοθεματικό ας πούμε-όλα τα βιβλία για έναν φωτογράφο. Για ένα φωτογράφο με διακριτικές και σοφιστικέ εκδόσεις-στα αγγλικά τον Bresson τον εκδίδει πάντα ο Thames & Hudson- σε γενικές γραμμές το πρόβλημα κουμαντάρεται. Τα μεγέθη που έχουν εκδοθεί δεν είναι ακραία στη πιο μεγάλη και την πιο μικρή τους διάσταση . Για δέστε όμως τι συμβαίνει με πιο εμπορικούς αλλά αξιόλογους φωτογράφους. O Avedon, o Helmut Newton. Ακόμη και ο ασύγκριτα ποιοτικός Koudelka δημιουργεί απίστευτο πρόβλημα. Από το βιβλιαράκι του στο Photopoche μέχρι το θρυλικό του CHAOS στο Phaidon υπάρχει αβυσσαλέο χάος στη διαφορά διαστάσεων. Πώς να τα βάλεις όλα τα βιβλία ενός τόσο μεγάλου δημιουργού στο ίδιο ράφι; Μόνο με τον Μπρεσσόν έχω αυτό το προνόμιο. Τον Erwitt, τον Newton και τον Koudelka τους έχω σε πέντε ξεχωριστά ράφια!1-1a-Photobooks-My-Library

Αυτό σημαίνει ότι από ένα σημείο και πέρα μπαίνουν άλλα κριτήρια, ίσως όχι απόλυτα σωστά από άποψη βιβλιοθηκονομίας. Για παράδειγμα η διάσταση ή το σχήμα του βιβλίου. Αναγκάζεσαι πολλές φορές να τοποθετήσεις τα βιβλία πλαγιαστά, κάτι που προφανώς δεν είναι σωστό, ειδικά γι’αυτά που βρίσκονται στη βάση της στοίβας. Αλλά στα μικρά μας διαμερίσματα δεν υπάρχει ούτε η πολυτέλεια του χώρου ούτε η ανάλογη να παραγγέλνουμε ράφια σε όποιες διαστάσεις θέλουμε. Μοιραία λοιπόν πρέπει να βάλουμε προτεραιότητες και εξίσου μοιραία αυτές σημαίνουν επιλογή. Και η επιλογή δημιουργεί προνομιούχα βιβλία και βιβλία καταδικασμένα, βιβλία παρίες!1-1b-Photobooks-My-Library

Μπορεί η φωτογραφική μου βιβλιοθήκη να μην είναι μεγάλη-σε καμιά περίπτωση δεν ξεπερνά τα 600 περίπου βιβλία- αλλά από τη στιγμή που αποφάσισα να την έχω σε ξεχωριστό χώρο της βιβλιοθήκης μου, μαζί με τα κινηματογραφικά, αυτό επέτεινε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα μου, γιατί περιόρισε σημαντικά τις δυνατότητες επιλογών και άρα την όποια ευελιξία θα μπορούσα να έχω. Παλιότερα είχα προκρίνει ένα σύστημα που έδινε προτεραιότητα στις μονογραφίες κάθε είδους-ζωγράφους,αρχιτέκτονες, κινηματογραφιστές, φωτογράφους, μουσικούς, γλύπτες, designers, λογοτέχνες κλπ. που τους τοποθετούσα με αλφαβητική σειρά. Δεν λειτούργησε καλά με τα διαφορετικά αλφάβητα και τις περιπλοκές των σχημάτων των βιβλίων. Η λογοτεχνία, η φιλοσοφία, το σινεμά, η μουσική είχαν μέτριου και μικρού μεγέθους βιβλία ενώ η ζωγραφική-που αποτελεί και το κυρίως σώμα της βιβλιοθήκης μου-και η φωτογραφία καλύπτουν όλη τη διαθέσιμη γκάμα σχημάτων και διαστάσεων της αγοράς-από μινιατούρες μέχρι σχεδόν giga-όχι το giga βιβλίο του αγαπημένου μου Helmut Newton δεν το πήρα, για πολλούς και ευνόητους λόγους. Βασικά τέτοια βιβλία τα παίρνουν όσοι τους ικανοποιεί να έχουν ένα αντί για πολλά. Δεν ανήκω σε ένα τέτοιο χαζό κλαμπ.1-1e-Photobooks-My-Library

Βασικά τώρα πια έχει παγιωθεί η διάσταση της βιβλιοθήκης μου. Δεν αγοράζω πια βιβλία-τα τρία τέσσερα το χρόνο που αποτολμώ έχουν κάτι από την τρέλα του απονενοημένου διαβήματος, που μόνο ένας ψυχάκιας του βιβλίου σαν κι εμένα θα τόκανε. Είναι στιγμές που σκέφτομαι να πουλήσω μερικά-με το New Vertical πρώτο!-αλλά ξέρω ότι με τα λεφτά απ’τη πώληση είναι ζήτημα να βγάζεις δυό μήνες.

1-1c-Photobooks-My-Library

 

Υ.Γ. Σκέφτομαι να κάνω κάποια αφιερώματα σε μερικά από τα καλύτερα βιβλία της βιβλιοθήκης μου. Η ιδέα μού ήρθε ακριβώς τώρα που κλείνω την ανάρτηση. Υπάρχουν τέτοια που ακόμη και σήμερα με καθηλώνουν με την ομορφιά τους και την ποιότητα της σύλληψης των σπουδαίων δημιουργών τους. Ευτυχώς μάλιστα μπορώ να ξεκινήσω από την Ελλάδα με έναν γνωστό μεν, κάπως παραγνωρισμένο όμως για τα ελληνικά δεδομένα φωτογράφο. Είχα πρόσφατα τη κουβέντα του με γνωστούς μου, που με ρώτησαν ποιος είναι ο σπουδαιότερος φωτογράφος της Ελλάδας, κι  εγώ το εξέλαβα σαν “ποιος είναι ο σπουδαιότερος φωτογράφος που φωτογράφισε την Ελλάδα”. Είχα την απάντηση αλλά την αφήνω για κάποια άλλη ανάρτηση.

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Trivia

Ένα κάποιο αντίο

Studio-Still-Life-WB-DS-2-NΑυτή είναι η εντελώς τελευταία φωτογραφία πριν καταργήσω οριστικά και αμετάκλητα το στούντιο μου. Είναι μια φωτογραφία μετακόμισης κατά κάποιο τρόπο. Πρόχειρη, αυτοσχέδια, γρήγορη, επείγουσα-ίσα-ίσα να προλάβω τον πρωινό ήλιο, που πρώτη φορά τον έβλεπα εκείνη την ημέρα με αυτό τον τρόπο, αφού συνήθως τα πρωινά με έβρισκαν στο δρόμο και ποτέ στο στούντιο.

Τα καραβάκια-αγορασμένα από του Ελευθερουδάκη, μού είχαν γυαλίσει σαν ιδανικά αξεσουάρ για ασπρόμαυρη φωτογράφιση-συσκευασμένα πια, μαραζώνουν αταξίδευτα σε κάποια ανήλιαγη αποθήκη. Το φθαρμένο τραπεζομάντηλο με το οποίο κάλυπτα ένα μεγάλο τρίποδο, διαμελισμένο σε τετράγωνα πανάκια,  έζησε μια τρίτη ζωή σαν ξεσκονόπανο. Και το τρίποδο πήρε πόδι πουλημένο για ψωροδίφραγκα. Μόνο τις αναλογικές μηχανές δεν πούλησα όχι μόνο γιατί δεν θα έπιανα και τίποτα σπουδαία λεφτά-τέσσερις leica ανάμεσα τους!-αλλά και γιατί έχουν αποτυπώματα τής ψυχής μου πάνω τους και δεν μούκανε καρδιά ούτε καν να σκεφτώ να τις πουλήσω.

Να κλείνεις στα 50 σου τη καριέρα σου-σιγά τη καριέρα κιόλας!-σίγουρα δεν λέει αλλά αν δεν βγαίνεις και αν είσαι βουτηγμένος στα χρέη μέχρι τ’αφτιά, κάνε κι αλλιώς. Και φυσικά ούτε λόγος για ελπίδα: στα πενήντα σου το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι να έχεις μια αξιοπρεπή κηδεία και όχι άλλη μια επαγγελματική ευκαιρία και μάλιστα σε εποχές μνημονίων.

Το κακό με τη φωτογραφία είναι ότι σαν επάγγελμα, είναι πια στην παρακμή του και άρα όσοι φεύγουμε δεν αφήνουμε πίσω μας επιγόνους. Και το παράξενο, δίπλα στο κακό, είναι ότι η λεγόμενη καλλιτεχνική φωτογραφία-μισώ τον όρο γιατί πίσω από αυτόν βλέπω αυτούς που την “υπηρετούν” διαγουμίζοντας την ανάξια και ξεδιάντροπα-ποτέ δεν ήταν στα πιο πάνω της. Ίσως είναι ένα μεγαλειώδες, μελοδραματικά εξημμένης οδύνης αντίο, σαν εκείνης της καημένης της φθισικιάς, της Τραβιάτα: Addio del passato…fotografico!(σνιφ!)

Leave a comment

Filed under Ελάχιστα προσωπικά, Still Life