Category Archives: Δημιουργική Φωτογραφία

Το μεγάλο παζάρι στο στούντιο!

urban-still-life-big-bazaar-athinas-str-nikosroccosΤο μεγάλο και απόλυτο όνειρο μου σαν φωτογράφος στούντιο ήταν πάντα να έχω ένα παράρτημα δίπλα σ’αυτό, τόσο μεγάλο, τόσο ποικίλο και τόσο πλήρες όσο 14 μεγάλα παζάρια σαν αυτό της σημερινής φωτογραφίας, έτσι ώστε για κάθε πρόσωπο που φωτογραφίζω να έχω τα ειδικά αξεσουάρ που η έμπνευση της στιγμής-που θα την υποβοηθούσε ασφαλώς η αφάνταστη ποικιλία του παζαρίτικου παραρτήματος του στούντιο-να βρει την επιθυμητή της τελείωση και ολοκλήρωση!paul-and-marina-diptuchΑν και όχι φανατικός θαυμαστής του Ρέμπραντ, αυτή η αγάπη του για μεταμόρφωση των προσώπων που ζωγράφιζε επί το μυθικότερο και εξωτικότερο πάντα με γοήτευε γιατί αυτή η μεταμορφωτική ορμή έκρυβε μέσα της πλούσια και δημιουργικότατη φαντασία. Και όλοι ξέρουν ότι είχε μεταμορφώσει το στούντιο και το σπίτι του σε ένα αποθηκευτικό χώρο με απίστευτη ποικιλία και πλούτο αξεσουάρ που ελάχιστα θα διέφερε από ένα μεγάλο παζάρι. Με τη μόνη ίσως ουσιώδέστατη διαφορά ότι τα αποθηκευμένα αυτά εξαρτήματα ποιοτικά ήταν κλάσεις υψηλότερης ποιότητας και καλλιτεχνικής αξίας, από αυτά που βρίσκεις σε διάσημους οίκους δημοπρασίας μάλλον παρά σε ταπεινά λαϊκά παζάρια σαν αυτό της φωτογραφίας της σημερινής ανάρτησης. Εξάλλου αυτή η τρέλα και η αγάπη του γι’αυτά συνέβαλε κι αυτή καθοριστικά στη πτώχευση του και στα ταπεινωτικά από άποψη οικονομική και κοινωνική γεράματα του.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Δημιουργική Φωτογραφία, Η τέχνη της προσωπογραφίας, Φωτογραφίες δρόμου, REMBRANDT, street photography, Urban Still Life

Το κλειδί των ονείρων της

1-sleep-box-key-wb-ds-FFΉδη από τη στιγμή της λήψης, όπως είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς από τον στρατηγικό ρόλο που παίζει μέσα στην οικονομική σύνθεση, ήξερα ότι αυτό το κιβώτιο πίσω απ΄τη κοιμισμένη γυναίκα θα εμπλουτίσει με ένα ποιητικό τρόπο την εικόνα. Δεν ήταν ένα φορμαλιστικό τσαλίμι, μια χαριτωμενιά συνθετική. Είχε φορτίο άλλων νοημάτων, περισσότερο πτητικών από όσο η φαινομενική του πεζότητα θα μπορούσε να δηλώσει.

Με την εκτύπωση της εικόνας συνειδητοποίησα ότι αυτό που ήθελα δεν μού προέκυψε με την ορισμένη σαφήνεια που η ποίηση πρέπει να αφήνει τις νύξεις της. Προβληματίστηκα και στη συνέχεια λίγο απογοητεύτηκα. Δεν ήταν και η πρώτη φορά άλλωστε. Κάποια στιγμή χρειάστηκε να κάνω κάποιες αντιγραφές σε φωτογραφίες μου και καθώς ήρθε και η σειρά αυτής της φωτογραφίας, πάνω στην οποία συλλογίστηκα για άλλη μια φορά, μού ήρθε η ιδέα να κυριολεκτήσω με τη μεταφορά που ήθελα να κάνω με την εικόνα μου. Από τη στιγμή της λήψης είχα συλλάβει την ιδέα ότι σ’αυτό το εντοιχισμένο κιβώτιο πίσω της, είχε αποθέσει τον ατίμητο θησαυρό των ονείρων της, των ελπίδων της, των προσδοκιών της και στο πονεμένο ύπνο της συγκρουόταν με τους φόβους της, τους εφιάλτες της, τις απογοητεύσεις της, χωρίς όμως να ρισκάρει τίποτα από τη θετική της παρακαταθήκη που με ασφάλεια είχε αποθέσει πίσω της κι εκτός της. Έβαλα λοιπόν ένα κλειδί στο πλάι της φωτογραφίας, θεωρώντας ότι μού είχε δώσει το ελεύθερο όχι μόνο να επιτηρώ το θησαυρό της αλλά και να τον επιμελούμαι θαυμάζοντας τον. Τα όνειρα ενός απλού ανθρώπου είναι σπουδαία όνειρα. Η όποια λίγη ματαιοδοξία μπορεί να κρύβουν μοιάζει σαν λίγο μεγαλύτερη μερίδα γλυκού του κουταλιού.

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι τώρα που δημοσιεύεται η φωτογραφία έχετε πια κι εσείς το ελεύθερο για περιδιάβαση στον ονειρικό κόσμο της αποκαμωμένης σεβαστής δέσποινας. Χρησιμοποιείστε κι εσείς το κλειδί, όπως ακριβώς κι εγώ.

Leave a comment

Filed under Δημιουργική Φωτογραφία

Φτερωτό πνεύμα

Mitoraj-Milano--DSΤο να φωτογραφήσεις ένα σημαντικό έργο τέχνης είναι σαν να επεκτείνεις την αύρα του και σε τόπους και βλέμματα που δεν το έχουν φυσικά παρόν στην επικράτεια τους και αυτό σίγουρα είναι μια συμβολή στη Τέχνη. Αυτό έχει ήδη επισημανθεί με απίστευτα  διεισδυτική ενάργεια από τον Walter Benjamin στο σπουδαίο πόνημα του για τις αναπαραγωγικές τέχνες.Milano-(40)-Poldi-Pezzoli-cardinal-maddalena-penitente-WB

Προσωπικά, εγώ ο ίδιος, ενώ είμαι λάτρης αλλά και μελετητής της τέχνης, σαν φωτογράφος δεν ενδιαφέρομαι για το αναπαραγωγικό της μέρος παρά μόνο σαν την πρώτη αντίδραση μου μπρος σε κάθε έργο τέχνης που τυχαίνει να με ενδιαφέρει και φωτογραφικά. Είναι δηλαδή ένα είδος αφορμής, μια αφετηρία και μια εκκίνηση για τη δικιά μου ερμηνεία του πώς προσλαμβάνω κάθε φορά το συγκεκριμένο έργο τέχνης που κάθε φορά έχω απέναντι μου. Αν και για λόγους ευνόητους ένας φωτογράφος αυτής της φύσης είναι λογικό και αναμενόμενο πιο πολύ να ελκύεται από την τρισδιάστατη τέχνη της γλυπτικής, εγώ δεν αποκλείω και τη ζωγραφική. Έχω ήδη κάνει μια ανάρτηση για δυό φωτογραφίες του Witkin  και του Mapplethorpe. Βάζω τώρα μια φωτογραφία όπου φέρνω σε διάλογο-λέμε τώρα!-το πορτραίτο ενός επώνυμου καρδινάλιου-νομίζω του Λεοπόλδου των Μεδίκων- με  το γλυπτό μιας μετανοούσας Μαγδαληνής: τα χοντρά φιλήδονα χείλη του καρδινάλιου δεν είμαι σίγουρος ότι ενθουσιάζονται με την μεταστροφή της ωραίας εταίρας σε ενάρετη μεταμελημένη.Milano-Mitoraj-Winged-Spirit-WB-DS

Έλεγα λοιπόν ότι το έργο τέχνης για μένα μπορεί να γίνει μια ωραία αφορμή για τη δική μου τέχνη και σε καμιά περίπτωση δεν ενδιαφέρομαι να το αναπαράξω πιστά. Το έχω ήδη καταναλώσει βλέποντας το και έχει εγκολπωθεί στην Τράπεζα Εικόνων του σκληρού μου δίσκου που λέγεται εγκέφαλος μου. Ο πρωταγωνιστής αυτής της ανάρτησης είναι ένα γλυπτό του μεταμοντέρνου Πολωνού γλύπτη Mitoraj και αναπαριστά με έντονη συμβολιστική διάθεση την αλληγορική μορφή-σπαράγματος μάλλον αυτής της μορφής-ένα φτερωτό πνεύμα. Με τη τρίτη φωτογραφία-που είναι και η πιο συμβατική από τις τρεις που αναρτώ πάνω στο θέμα-αν και το έργο εικονογραφείται στην κατά το δυνατό ακεραιότητα του και επί πλέον του δίνεται κυριαρχική θέση στα πλαίσια της εικόνας, προβαλλόμενο στο ουδέτερο φόντο του συννεφιασμένου ουρανού, ήδη όμως ξεφεύγει από την τετριμμένη λειτουργική αναπαραγωγική φωτογράφιση, γιατί μέσα στα πλαίσια της εικόνας αφενός είναι κυρίαρχο μεν μορφικά στοιχείο αλλά σε επίπεδο εμβαδού μετά βίας μόλις το 1/10! Πού σημαίνει ήδη το παραμερίζω προς χάρη άλλων στόχων, καθαρά φωτογραφικών και δημιουργικών.Milano-(9)MitorajSFWB--BVWBSF-DS

Αυτό φαίνεται με ακόμη πιο ακραίο τρόπο στην έγχρωμη διαφάνεια όπου κυριολεκτικά το έργο-στη μετωπική ακεραιότητα του όμως εδώ- εξωθείται και στριμώχνεται στο αριστερό άκρο της εικόνας. Ενώ το έργο τέχνης είναι σαφέστατα η κινητήρια δύναμη της φωτογράφισης, παρόλα αυτά ο ρόλος του δεν είναι κεντρικός-σημαίνων όμως είναι.Mitoraj-Milano--DS

Με την πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης που την ξαναβάζω εδώ για λειτουργικούς λόγους, προσπαθώ να απογειωθώ και να φύγω από τα στενά περιγραφικά των πρώτων εικόνων και πολύ περισσότερο της φωτογράφισης του έργου τέχνης καθεαυτού.Κουνώ τη μηχανή για να κάνω πιο πτητικό το “Φτερωτό Πνεύμα” . Από την μεταφορά του έργου τέχνης λοιπόν, πάμε στην κυριολεξία της φωτογραφικής αναπαραγωγής κι από κει ξανά στη μεταφορά με την άρνηση της αναπαραγωγικής πιστότητας. Φεύγουμε πια από το συγκεκριμένο. Πετάμε κατ’ευθείαν για το ποιητικό. Και η φωτογραφία το μπορεί!

Υ.Γ. Εξυπακούεται ότι στη πρώτη ή την τελευταία φωτογραφία-είναι απολύτως ίδιες-κάνουμε -ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!-κλικ.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Italia Felice, Δημιουργική Φωτογραφία, Milano

Κάτσε φρόνιμος!

Studio-Still-LifeΤο ωραίο με αυτές τις “κουφές” νεκρές φύσεις που έφτιαχνα στο στούντιο στο μεσοδιάστημα ανάμεσα σε δυό εμπορικές φωτογραφίσεις-μοντέλα, πορτραίτα και πολύ πιο σπάνια κάποιες νεκρές φύσεις διαφημιστικού χαρακτήρα-  ή γενικά όταν ένα φωτογραφικό ραντεβού αργούσε να έρθει, ήταν η εξ ανάγκης αυτοσχεδιαστική φύση τους. Αυτό επέτεινε τον ντανταϊστικό ή σουρεαλιστικό χαρακτήρα της εικόνας αφού ο αυτοματισμός ουσιαστικά ήταν η εκ των ενόντων και μέσα σε περιορισμένα χρονικά πλαίσια δημιουργία ενός πειστικού-συνθετικά κυρίως-αποτελέσματος και σε πολύ δευτερεύοντα βαθμό η όποια εννοιολογική θεμελίωση, που εκτός των άλλων δεν είναι και πολύ του γούστου μου. Οι κατευθυντήριες γραμμές ήταν από τη μιά η καλά συγκερασμένη σύνθεση και από την άλλη η ισορροπία των στοιχείων καθεαυτών αφού τις περισσότερες φορές ήταν στοιχεία στα οποία δεν γίνονταν η συμβατική χρήση.

Οι εικόνες από την ίδια την κατασκευαστική τους προϋπόθεση ήταν άχρηστες εικόνες. Είναι σίγουρο ότι κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να τις αγοράσει, πολύ περισσότερο που εγώ δεν πλησίαζα τις γκαλερί ούτε σε απόσταση οκτακοσίων χιλιομέτρων. Τις έκανα για την κάβλα μου μόνο και για πασατέμπο μέχρι την επόμενη εμπορική φωτογράφιση. Και ακριβώς γι’αυτό  η τρέλα τους, η ανιδιοτέλεια της δημιουργίας τους τις κάνει τις πιο καθαρές δημιουργίες μου, που τις απολαμβάνω να τις μοιράζομαι με το δυνητικά ευρύτατο κοινό του μπλόγκινγκ-άσχετο αν η επισκεψιμότητα του πλησιάζει τον έναν επισκέπτη σε δύο μέρες!-παρά με τις κρυόκωλες κοσμικές των ζουμπουλάκηδων, που καίνε τα τούβλα των πεντακοσάευρων σε τυπωμένα φωτογραφικά χαρτιά χωρίς κανένα απολύτως αντίκρυσμα στο μέλλον-τα σικάτα προσανάμματα του μέλλοντος!

Leave a comment

Filed under Δημιουργική Φωτογραφία, Still Life

Ο ράφτης μου ο σιδεράς

Armour-Milano1Aa - Αντίγραφο

Στη πραγματικότητα κέντρο παγκόσμιας εμβέλειας ανδρικής μόδας το Μιλάνο είναι τα τελευταία-κρατείστε την αναπνοή σας!-εξακόσια χρόνια! Απλά οι ράφτες του 15ου και 16ου αιώνα, όπου το Μιλάνο παρήγαγε τα καλύτερα κομμάτια ανδρικής μόδας, ήταν σιδεράδες. Δούλευαν με το ατσάλι, το χαλκό, το ασήμι και το χρυσό σαν υφάσματα και με τη φωτιά, το σφυρί, το αμόνι ή το καλέμι σαν εργαλεία. Στο Μιλάνο παρήχθη ό,τι πιο σοφιστικέ και εξεζητημένο έδωσε η τέχνη της κατασκευής πανοπλίας! Ο Armani αυτής της βαριάς και απαιτητικής μόδας αποδείχτηκε ο Filippo Negroli. Πελάτες του όλοι οι αληθινά ισχυροί της εποχής του-οι Αψβούργοι πρώτοι και καλύτεροι, σε όλους τους δυναστικούς κλάδους σε Μαδρίτη, Βιέννη, Αμβέρσα ή Πράγα. Στη Μαδρίτη και τη Βιέννη άλλωστε μπορεί κανείς να δει σήμερα και τις μακράν καλύτερες συλλογές πανοπλιών στο κόσμο. Ακολουθούν-καταϊδρωμένα!-τα διάσημα μουσεία του κόσμου Ερμιτάζ ή Μετροπόλιταν.

Όπως είναι φυσικό στο Μιλάνο μπορεί κανείς να βρει μια εξαιρετική συλλογή, πολύ περισσότερο που δεν ήταν μόνο το Μιλάνο κέντρο κατασκευής αλλά και πολλές πόλεις της Λομβαρδίας, με το Μπέργκαμο και τη Μπρέσια πρώτες, μετά το Μιλάνο φυσικά. Παρόλα αυτά και ενώ στο Μιλάνο και σε πολλά μουσεία του μπορεί κανείς να δει πολλά δείγματα της τέχνης αυτής, σίγουρα δεν θα βρει τα καλύτερα, αφού όλα εξάγονταν στους ισχυρούς που προαναφέραμε και που δεν ζούσαν στην Ιταλική χερσόνησο-με την εξαίρεση του πολεμιστή Δούκα του Ουρμπίνο που κι εκείνου όμως η συλλογή διασκορπίστηκε και βρίσκεται εκτός Ιταλίας. Στο Μιλάνο η καλύτερη συλλογή πανοπλιών και των παρελκόμενων τους βρίσκεται στο πολύ ταιριαστό για το είδος αυτό τέχνης, Καστέλο Σφορτσέσκο. Από κει είναι και η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης.

Η αίθουσα που στεγάζει αυτά τα κειμήλια είναι μάλλον-και πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου-σκοτεινή. ‘Έτσι όλα τα γυαλισμένα μέρη με τις επιστρώσεις πολύτιμων μετάλλων σπινθηροβολούν στη σχετικά μισοσκότεινη αίθουσα σαν κεριά που τρεμοπαίζει η φλογίτσα τους, ειδικά αν -όπως τόσο συχνά συμβαίνει στο Μιλάνο-ο καιρός είναι βαριά συννεφιασμένος. Κι έτσι ενώ το μάτι μπορεί να τα απολαύσει σαν καλλιτεχνήματα μέσα σε ένα ταιριαστά γοτθικό, ιπποτικό περιβάλλον, κάθε σκέψη για φωτογράφιση μοιάζει απαγορευτική. Το φλας εξυπακούεται ότι ισοπεδώνοντας με την επιθετική του αγριότητα, καταστρέφει κάθε υποβλητικότητα που απαιτεί το είδος αυτό καλλιτεχνήματος. Υπάρχουν φωτεινότερες γωνιές στην αίθουσα όπου μπορείς να τραβήξεις ανεκτά εστιασμένες εικόνες αλλά ας μην γελιόμαστε, ο πειρασμός, ο αληθινός φωτογραφικός πειρασμός για έναν μερακλή είναι οι μισοσκότεινες γωνιές. Κάθε απόπειρα μου να τραβήξω με συμβατικό τρόπο και να έχω ένα αποδεκτό νετ απέβη απολύτως άκαρπη και οι φωτογραφίες που πήρα ήταν στυφά συμβατικές με ενοχλητικό φλουτάρισμα, που ασφαλώς δεν πάει στη συμβατική αντίληψη λήψης.

Τότε-οι ωραίες δημιουργικές απογνώσεις!-σκέφτηκα: γιατί να μην κουνήσω σκόπιμα τη μηχανή; Μ’αυτό εκμεταλλευόμουν τα εξής ωραιότατα πλεονεκτήματα: κλείνοντας διάφραγμα, εξασφάλιζα καλύτερη απόδοση του φακού, δηλαδή καλύτερο κοντράστ και μεγαλύτερο βάθος πεδίου-η φωτογραφία αν και κουνημένη είναι εστιασμένη και αυτό δίνει ευχάριστη υφή στο αποτέλεσμα. Από την άλλη, η κίνηση της μηχανής έδινε-‘η μήπως μετέδιδε;- ζωή και κίνηση στον κατά τα άλλα στατικό, αταίριαστα αδρανή ιππότη, που είχε το επιπλέον ενοχλητικό στοιχείο να είναι ένα απρόσωπο ξύλινο μοντέλο. Η ιδέα πέτυχε και η εικόνα είναι όντως εντυπωσιακή, παρόλη την απλότητα της λόγω της-σκόπιμης, να εξηγούμαστε-μετωπικότητας της, που την μεταμόρφωνε αυτόματα σε εμβληματική. Αν κλικάρετε πάνω στην εικόνα θα δείτε και την κίνηση της κάμερας με τη μορφή τελικού s!(δεν μπορούσα να βάλω μεγαλύτερη ανάλυση, γιατί δυστυχώς η εικόνα αναπαράγεται από σκανάρισμα φωτογραφίας και όχι από το καλά προστατευμένο από τη σκόνη slide-με αποτέλεσμα η ταλαιπωρημένη φωτογραφία να απαιτεί περισσότερη επεξεργασία -άρα και χρόνο!- απόσος θα ήταν ανεχτός όχι για μία αλλά και για είκοσι αναρτήσεις).

Leave a comment

Filed under Δημιουργική Φωτογραφία, Μουσεία, Milano

Όλα παίζουν

Αρχιτεκτονική Φωτογραφία ή τοπίο; Μ'ένα στόμα: και τα δυό!

Αρχιτεκτονική Φωτογραφία ή Αστικό Τοπίο; Μ’ένα στόμα: και τα δυό!

Καμιά φορά, όταν με ρωτάνε τι είναι αυτό που πιο πολύ προτιμώ να κάνω στη φωτογραφία, απαντώ χωρίς κανένα δισταγμό: Πορτραίτα! Ασυζητητί πορτραίτα! Και λυπάμαι πολύ που, απ’τα περιοδικά που δούλεψα, μού δόθηκαν ελάχιστες ευκαιρίες. Φυσικά και χαίρομαι όσο κανένας τη φωτογράφιση δρόμου αλλά δυστυχώς δεν πληρώνεται όσο της αξίζει όχι μόνο για τον ίδιο τον κόπο που κάνεις ούτε για τα έξοδα που συνεπάγεται αλλά ούτε καν και για τις δυσκολίες που έχει.

Εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι ο σωστός εικονοποιός μπορεί και πρέπει να τα κάνει όλα. Οι εικόνες από τη φύση τους, στο μυαλό αυτού που τις δημιουργεί, έτσι κι αλλιώς τα περιέχουν όλα και, αν είσαι από αυτούς που ασκούν πλήρη έλεγχο και εποπτεία στη δημιουργία της εικόνας σου, αναπόδραστα, στο γενικό πλάνο ενός τοπίου ας πούμε, θα δεις και τη λεπτομέρεια μιας νεκρής φύσης που είναι ενταγμένη σ’αυτό. Βασικά είμαι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Τα κάνω όλα και νομίζω ότι τα κάνω καλά-αν είχα και τον εξοπλισμό θάκανα στράκες!(Ελλείψει διαφημιστή αυτοδιαφημίζομαι. Σιγά που θα ντραπώ! Εξάλλου γι’αυτό τόκανα αυτό το μπλογκ.). Έχω ένα μικρό-αισθητικής τάξης κυρίως-πρόβλημα με τη φωτογράφιση εντόμων. Αλλά πού θα μού πάνε τα άτιμα; Κάποτε θα τα φωτογραφίσω κι αυτά!

Τρία σε ένα: και πορτραίτο και νεκρή φύση και φωτογραφία για book μοντέλου.

Τρία σε ένα: και πορτραίτο και νεκρή φύση και φωτογραφία για book μοντέλου.

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Δημιουργική Φωτογραφία, Η τέχνη της προσωπογραφίας, Τοπίο, Still Life

Τα περιθώρια στενεύουν

Pireus PigeonsΣτη φωτογραφία, τώρα που το ωραίο ψηφιακό ψέμα την απογύμνωσε και από όσο ελάχιστο κόκκο αλήθειας μπορεί να διεκδικούσε η δραστηριότητα της απέναντι στο κοινό της, μία μόνο αλήθεια της έμεινε να υπηρετήσει και να καταθέσει στην κοινωνία: την πειστική δημιουργική της φύση και τον καλλιτεχνικό της χαρακτήρα. Αφήνοντας κατά μέρος το λειτουργικό μέρος της φωτογραφικής δραστηριότητας-και ο μπογιατζής ζωγράφος είναι-αν θέλουμε να αρθρωθεί μια σοβαρή πρόταση για τη φωτογραφία σαν τέχνη και σαν έκφραση πέρα από τα τετριμμένα και πεζά της απτής χρησιμότητας-σεβαστά καθεαυτά-είναι να υποβάλλουμε αυτή την δραστηριότητα στη βάσανο της πειθαρχίας, των κανόνων και της σοβαρής εμβριθούς μαθητείας. Η τέχνη της φωτογραφίας-σαν τέχνη όσο τουλάχιστον την επικαλούνται οι μεγαλόστομοι αμύντορές της-δεν είναι εκδρομούλες στο γραφικό Ναύπλιο και την λουκουμομάνα Σύρο. Δεν είναι σουλάτσο σε ώρες σχόλης κατά βάση αργόσχολων.Αυτά ασφαλώς και δεν είναι σοβαρά πράγματα. Η τέχνη της Φωτογραφίας σαν τέτοια πρέπει να έχει και να τής αντιστοιχεί σοβαρή Παιδεία Εικονοποιΐας με όπλα την πειθαρχία, το υψηλό γούστο και τη στέρεη γνώση.

Ο ερασιτεχνισμός είναι χαριτωμένος και είναι και χρήσιμος-λειτουργεί καμιά φορά σαν προπαίδεια για σοβαρότερη εντρύφηση στο αντικείμενο-ένας είδος νηπιαγωγείου της φωτογραφίας-και μ’αυτή την έννοια δεν τον καταδικάζουμε. Νομίζω ότι είναι καιρός κάποια στιγμή να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στη φωτογραφία. Επειδή η φωτογραφία δεν είναι ζωτικού για τη ζωή μιας κοινωνίας χαρακτήρα, αυτό δεν σημαίνει ότι στον 210 αιώνα μπορεί οι διάφοροι τσαρλατάνοι και αγύρτες να λυμαίνονται το χώρο και να παράγουν συστηματικά υποπαιδεία. Να ξεκαθαριστεί με τον πιο άμεσο τρόπο η ήρα απ’το στάρι και ο κάθε κατεργάρης να πάει στο πάγκο του. Να δώσουμε μεγάλη σημασία και στα μικρά της ζωής. Είναι πιο εύκολο και λειτουργεί σαν πρότυπο και για τα πιο δύσκολα μεγάλα.

Υ.Γ. Λίγα λόγια για τη φωτογραφία της ανάρτησης. Εξυπακούεται ότι την αγαπώ πολύ. Παρά πολύ. Θεωρώ ότι μ’αυτήν έφτασα σε κάποιο όριο στον τρόπο που συνθέτω και περιγράφω. Παρόλα αυτά θεωρώ ταυτόχρονα ότι η φωτογραφία είναι εξαιρετικά εύληπτη. Παρόλη την εξόφθαλμη φαινομενική της απλότητα, δεν ήταν μια εύκολη φωτογραφία και μού πήρε αρκετό χρόνο-όχι πολλά frames-για να την πετύχω. Ήξερα απολύτως τι ήθελα, απλά περίμενα όλα όσα ήθελα κάποια στιγμή να συγκλίνουν και τίποτε περιττό να μην περισπάσει την προσοχή του θεατή. Ο καλός Θεός της φωτογραφίας για άλλη μια φορά με αντάμειψε με τη γενναιοδωρία του-για την υπομονή μου πρώτιστα!

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Δημιουργική Φωτογραφία, Τοπίο, Φωτογραφίες δρόμου