Category Archives: Δημήτρης Χαρισιάδης

Ανάμεσα H.Cartier-Bresson και Χαρισιάδη

Larissis-RWS-Soldiers-Guitar-DS-NVΤο 1990 που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία(δυστυχώς μια πολύ κακή εκτύπωση-δείγμα) το μεγάλο Έλληνα φωτογράφο Δημήτρη Χαρισιάδη, μόνο σαν όνομα και αυτό πολύ αμυδρά γνώριζα. Ούτε μιά φωτογραφία του δεν μπορούσα να αναφέρω, έχοντας παντελή άγνοια του έργου του. Νομίζω άλλωστε πως η πρώτη μονογραφία γι’αυτόν, που αν θυμάμαι καλά είχε εκδώσει το περιοδικό “ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ” του Τάκη Τζίμα, είναι αρκετά μεταγενέστερη από το 1990, όπως και η μνημειώδης έκδοση του Μουσείου Μπενάκη. Αντίθετα για τον H.Cartier Bresson ήξερα ήδη αρκετά από το έργο του από τα τέλη του 1987, αφού ήταν ο πρώτος φωτογράφος για τον οποίο απέκτησα κάποια μονογραφία-τώρα στη βιβλιοθήκη μου έχω ούτε λίγο ούτε πολύ καμιά 25αριά!

Δημήτρης Χαρισιάδης: Σίφνος

Δημήτρης Χαρισιάδης: Σίφνος

Η φωτογραφία λοιπόν της σημερινής ανάρτησης μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι μέσα στο κλίμα και τα συμφραζόμενα μιας μπρεσονικής επιρροής σε καμιά όμως περίπτωση κάποιας χαρισιαδικής. Ότι η φωτογραφία του Χαρισιάδη είναι ίσως η εμβληματικότερη εικόνα του λίγοι μπορούν να το αμφισβητήσουν. Το ότι όμως μπορεί να σταθεί ισάξια δίπλα στην σοφιστικέ πολυεπίπεδη του Μπρεσσόν, πρέπει να τονιστεί μόνο και μόνο γιατί συμβαίνει ο Χαρισιάδης να είναι λιγότερο γνωστός, έχοντας δουλέψει σε μια χώρα της περιφέρειας όπως ήταν η μεταπολεμική Ελλάδα και για την εγχώρια αγορά. Η συγκεκριμένη εικόνα του είναι στιβαρή και μνημειώδης και στις προθέσεις της, που διακρίνονται και για την οικονομία και αυστηρότητα της σύνθεσης αλλά και στο ίδιο το δωρικής απλότητας αποτέλεσμα της.

@H.Cartier-Bresson/Magnum Photos

@H.Cartier-Bresson/Magnum Photos

Η μπρεσσονική φωτογραφία-ένα ανεπίληπτο αριστούργημα αρμονίας και διαίσθησης, μια πολύσημη σύνθεση με συνεχείς αναγωγές σε συνθετότερες σκέψεις-είναι μια από τις εμβληματικότερες φωτογραφικές εικόνες όλων των εποχών. Η ζώσα στιγμή της λήψης αναβιώνει εναργέστατα με κάθε νέα ανάγνωση της εικόνας και προσφέρει ασύγκριτη αισθητική παραμυθία με την απίστευτη σιγουριά της σύλληψης και εκτέλεσης: σ’αυτήν την εικόνα την με μηχανικό τρόπο δημιουργημένη, συναντιώνται ο Piero della Francesca, o Ραφαήλ, ο Vermeer, o Degas, o Matisse, o Mondrian. Δηλαδή όλη η βαθιά εμπεδωμένη εικονογραφική κουλτούρα του παρελθόντος που με τον μαγικό τρόπο του μεγάλου διαισθητικού Μπρεσόν, γίνεται μια ταπεινόφρων μεν αλλά εξίσου σπουδαία και μεγάλη τέχνη της μηχανικής σύλληψης, δηλαδή Φωτογραφία-με κεφαλαίο φυσικά το αρχικό της!

Κάθε φωτογράφος, όπως και κάθε δημιουργός, οφείλει να έχει αναφορές σε άλλους. Και πρέπει να τις διακηρύσσει με τον πανηγυρικότερο τρόπο, καμαρώνοντας γι’αυτό, ακόμη και αν έχει την ατυχία(για όσους θέλουν να το βλέπουν έτσι,  σαν ατυχία δηλαδή) να μην τους έχει υπερκεράσει. Ο Μπρεσσόν και ο Χαρισιάδης είναι μέσα σ’αυτές τις αναφορές μου και πάντα θα κλίνω ευλαβικά το γόνυ μπρος στη σταθερή πατριαρχική τους παρουσία στους ορίζοντες των εικόνων μου.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Henri Cartier-Bresson, Δημήτρης Χαρισιάδης, Φωτογραφίες δρόμου