Category Archives: Γκάρυ Γουίνογκραντ

Επί τον τύπον των ήλων

16Jan2017-Father-Son-Child-Playing-Areos-str.-Monastiraki-NikosRoccos-DSΜόλις τώρα διάβασα ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ άρθρο του Thomas Stanworth (εδώ) για τις αυτοκτονικά αυτοκαταστροφικές συνέπειες της κατάχρησης των φορμουλαϊκών συνταγών και της συνακόλουθης ευκολίας τους στη Φωτογραφία Δρόμου. Εξέλιξη που συναρτάται με-δυστυχώς!-με τη Ψηφιακή Τεχνολογία και τις ευκολίες της. Στα δικά μου άρθρα εδώ αυτό το έχω ερμηνεύσει σαν ΑΠΟΥΣΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ και παράδοση στη σαγήνη των ανέξοδα επιτεύξιμων ευκολιών που το απλό πάτημα του κουμπιού μπορεί να μας προσφέρει και μάλιστα αφειδώς.

Διαβάστε το το άρθρο επισταμένως-ο άνθρωπος είναι φωτογράφος και τα επιχειρήματα του-βιωματικά θεμελιωμένα-τα στηρίζει και σε ωραία, παραστατικότατα εικονογραφημένα παραδείγματα. Και πόσα θέματα δεν αγγίζει και με πόσο καίριο και ρηξικέλευθο τρόπο δεν τα εντοπίζει και τα αποδομεί σαν νοσηρές εκδοχές μιας κακώς εννοούμενης αντίληψης Φωτογραφίας Δρόμου. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο για να γίνω διεξοδικότερος εδώ αλλά ουσιαστικά το πρόβλημα επικεντρώνεται στη σκανδαλιστική ευκολία των ψηφιακών μηχανών να τραβούν άπειρες εικόνες χωρίς να δίνονται τα περιθώρια στο χρήστη τους μιας στοχαστικότερης και πιο μετρημένης δράσης. Μπρος σε ένα τέτοιο απίστευτο όγκο υλικού ο αδέξιος και κατακυριευμένος από μια αλλότρια και ανώτερη από τις δυνατότητες του να την ελέγξει δύναμη, παραδίνεται αμαχητί στο κράτος των εντυπώσεων αλλά και στην αντικειμενική αδυναμία μετά-θέλει κι αυτή το πολύ χρόνο της-να κάνει τη σωστή επιλογή και φυσικά το απαραίτητο editing-πάντα κάτι θα χρειαστεί να διορθώσει, εφόσον βέβαια είναι σε θέση να το αντιληφθεί αυτό.

Ο συγγραφέας του άρθρου ουσιαστικά εντοπίζει το θανάσιμο για τη Φωτογραφία Δρόμου να γίνει υποχείριο αποστειρωτικών φορμουλαϊκών συνταγών που αφαιρούν την ικμάδα, τη ζωτικότητα, τη φρεσκάδα, την ΑΛΗΘΙΝΗ και ΟΥΣΙΩΔΗ ευρηματικότητα. Ουσιαστικά αυτό το κακό είχε ήδη ξεκινήσει με την αναλογική και το εγκληματικό εργαλείο που λέγεται motor drive και με εγκληματικότερο εφαρμοστή του τον δολοφόνο της ανθρωπιστικής Φωτογραφίας Δρόμου, το Garry Winogrand, που τραβούσε στα τυφλά και με πλήρη απερισκεψία ό,τι υπέπεπτε στην αντίληψη του παλαβωμένου του φωτογραφικού πολυβόλου-ο ίδιος αδυνατούσε να ελέγξει το υλικό του που συσσωρεύονταν πια κατά χιλιάδες καρούλια ανεμφάνιστων φιλμ στα ελεεινά δωμάτια της παράνοιας του. Ο σπόρος της σημερινής εικονοτρέλας είχε ήδη φυτευτεί τότε. Η μηχανή εξουσίαζε έναν ημιπαράφρονα που δεν ήξερε καν το ίδιο το-καταχρηστική η επόμενη λέξη-υλικό του.

Πρέπει πολλά να αναθεωρηθούν στη Φωτογραφία Δρόμου και οι αυτοαποκαλούμενοι εφαρμοστές της πρέπει να επιδείξουν πολλά περισσότερα από μερικά τυχόν “επιτυχημένα” καρέ. Το τσουνάμι του ανεύθυνου ερασιτεχνισμού μοιάζει να είναι έτοιμο να τα σαρώσει όλα. Μόνο συγκροτημένα εικονοπλαστικά μυαλά με θεμελιωμένη αντίληψη και συμπαγή κουλτούρα στα της τέχνης της εικόνας, με πειθαρχημένο νου και σταθερά αφοσιωμένο πνεύμα στην υπηρεσία του πιο βαθιού, του πιο ειλικρινούς και του πιο σεβαστικού ανθρωπισμού-όχι πια άλλοι Winogrand, d’Agata  ή Bruce Gilden. Γκώσαμε από τη κακογουστιά τους, τη σκατοψυχοσύνη τους και τη κακομοιριά τους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, BRUCE GILDEN, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ναϊβισμός και Φωτογραφία

filopappou-carnival-nikosroccos

Κάντε με κι εμένα Δάσκαλο Φωτογραφίας! Έχω πολύχρονη πείρα. Με έχουν φωτογραφίσει οι πάντες.

Κατά μία έννοια αυτές οι δύο λέξεις και οι σημασίες τους φυσικά μοιάζουν-και είναι τελικά!-ασύμβατες και δύσκολα έως αδύνατο μπορούν να συνυπάρξουν. Και μόνη η χρήση της τεχνολογίας από το ναΐφ “φωτογράφο” τον ακυρώνει σαν ναΐφ, αφού σε πολύ μεγάλο βαθμό τού διεκπεραιώνει το πολύ σημαντικό για μια φωτογραφία τεχνικό μέρος, αυτόματα η μηχανή του ακόμη και αν αυτός είναι όντως αφελής ως προς τη χρήση της-πόσο πια κιόλας;

Παρόλα αυτά υπάρχει η αίσθηση ότι αρκετή από τη κυκλοφορούσα σε υψηλότερα κλιμάκια φωτογραφική παραγωγή έχει ένα χαρακτήρα ασυγχώρητα και αδικαιολόγητα αφελή, ένα χαρακτήρα που μοιάζει να μην υποψιάζεται καν την ύπαρξη κάποιων λογιότερων αντιλήψεων στη λήψη εικόνων. Στην εποχή της απόλυτης ελευθερίας στην ενημέρωση και της ευκολίας στην εκπαίδευση. Βασικά ο ναϊβισμός για τον οποίο μιλάμε είναι ναϊβισμός του βλέμματος, που ουσιαστικά εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που το ίδιο απλόχερα προσφέρει η μηχανή τόσο στους “αφελείς” όσο και στους λόγιους φωτογράφους. Γι’αυτό και οι πρώτοι μοιάζει να έχουν εγκατασταθεί στο mainstream της Φωτογραφίας,  ακόμη και με τη φαιδρά πλανερή ιδιότητα της λογιότητας, παρόλο ότι εξόφθαλμα δεν υπάρχει υποψία στοχασμού, περίσκεψης, δεν υπάρχει φόρμα, δεν υπάρχει βάθος και δυνατότητα πιο σύνθετης και πιο πολυεπίπεδης ανάγνωσης σε τέτοιες κατά βάση απελπιστικά ρηχές εικόνες. Μονοδιάστατες και εκτάκτως άστατες εικόνες.

Αυτές είναι οι συνέπειες-οι μόνες αρνητικές ευτυχώς-της μεγάλης, της ακαταμάχητα ζωηρής και παραγωγικής, Δημοκρατίας της Φωτογραφικής Εικόνας, που ειδικά με τη ψηφιακή επανάσταση έχει πια κατακλύσει το κόσμο μας. Σκουπίδια στη Τέχνη πάντα υπήρχαν και παράγονταν και μάλιστα σωρηδόν-όσο σωρηδόν αντιστοιχούσε σε κάθε εποχή τέλος πάντων. Αυτό που οφείλουμε εμείς να προσέχουμε είναι αυτή η απειλή επιβολής της εύκολης, ανερμάτιστης και αντιαισθητικής σκουπιδοπαραγωγής να μη μας επιβληθεί σαν αισθητική νόρμα που να πάρει τη μορφή Κανόνα και έτσι να μας βγει από τα δεξιά μια σκουπιδοτέχνη ακαδημαϊκά επιβεβλημένη. Ξέρετε ο ναϊβισμός-ειδικά στη Φωτογραφία-δεν έχει τις εύκολα συγχωρίσιμες ελκυστικές αρετές της δροσερά, ονειρικής καμιά φορά, αδεξιότητας που τόσο εκτιμάμε στο Τελωνοφύλακα Ρουσσώ ή στον μεγάλο Κροάτη λαϊκό ζωγράφο Ivan Generalic(Άσε που σε μεγάλο βαθμό μια τέτοια τέχνη αυτών των μεγάλων επώνυμων ναΐβ από ένα σημείο και μετά εγκολπώθηκε όχι μόνο ειδικής μορφής προχωρημένες και επιδέξιες τεχνικές αλλά και εκδοχές ακόμη και πρωτοποριακής λογιότητας, αναντίστοιχες με τον όρο και την ιδιότητα του ναΐφ). Αντίθετα η αφελής αστόχαστη Φωτογραφία ενσωματώνει επιθετική ασχήμια και παράγει αποπνικτική δυσανεξία μια τέτοια αντίληψη “Τέχνης”. Τής αξίζει η ανελέητη απόρριψη και ορισμένως καμιά, μα καμιά συγκατάβαση, γιατί όπως έχει δείξει η πρόσφατη ιστορία είναι ικανοί οι εκπονητές αυτού του απαράδεκτα αφελούς είδους ακόμη και να κατσικωθούν στο χώρο, εκμεταλλευόμενοι την ανεπάρκεια και την ημιμάθεια επιμελητών, κριτικών και ιστορικών της Φωτογραφίας-οι περισσότεροι από τους τελευταίους ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ σ’αυτό που επικαλούνται σαν ιδιότητα τους-ξέρετε Δάσκαλος, Κριτικός, Ιστορικός Φωτογραφίας-το τσαρουχικό ότι στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις στη πλήρη του ανάπτυξη!(Με την ευκαιρία θυμάμαι ότι έχει υπάρξει “Δάσκαλος Φωτογραφίας” που υπέβαλε υποψηφιότητα για καθηγεσία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με μόνο του προσόν ότι έκανε τετράμηνο σεμινάριο στο πλευρό ενός τέτοιου ασυγχώρητα “αφελούς” και απελπιστικά αγράμματου σκουπιδοπαραγωγού, του γνωστού και μη εξαιρετέου Γουΐνογκραντ. Με μηδενικό φωτογραφικό έργο, με ανύπαρκτες φωτογραφικές σπουδές και έχοντας απέναντί του ή δόκιμους φωτογράφους με μακρά και αναγνωρισμένη από έγκυρους τρίτους και όχι από τον εαυτό τους πορεία ή με σοβαρές μεταπτυχιακές σπουδές πάνω ακριβώς στο αντικείμενο της Φωτογραφίας και όμως κουρτάλισε τη θύρα του εγκυρότερου πνευματικού ιδρύματος στη χώρα μας στο τομέα των Τεχνών. Πού το βρήκε το θράσος;. Ρωτήστε αυτούς που τόσα χρόνια ανέχονται-το ξέρω ότι δεν τον εκτιμούν-αυτό το καλά δικτυωμένο αλλά αλίμονο τόσο νοσηρά τοξικό ΠΑΡΑΣΙΤΟ που έχει κυριολεκτικά μπλοκάρει  τα πάντα, περικυκλώνοντας το φωτογραφικό χώρο με την αποπνικτική αποφορά της απελπιστικής μετριότητας της παραγωγής του ίδιου και της-μη χέσω!-“σχολής” του. Ευτυχώς τελικά διαφυλάχτηκε το κύρος του Ιδρύματος και αποσοβήθηκε η πιθανότητα να μετατραπεί η ΑΣΚΤ σε γραφείο κοσμικών ταξιδίων και συναθροίσεων).

Όσο ο ερασιτεχνισμός και ο ασυγχώρητος για τον 21 ο αιώνα ναϊβισμός πλασάρεται από τέτοια εργοτάξια συστηματικής κακογουστιάς και αισθητικής ανευθυνότητας και κακοσυγκερασμένης ημιμάθειας και όσο δεν υπάρχει ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στη φωτογραφική Παιδεία, που σήμερα μοιάζει σαν ξένοιαστη και χαρωπή εκδρομή στο Ναύπλιο ή τη Σύρο, θεού πρόσωπο δεν θα καταφέρει να δει η Φωτογραφία στην Ελλάδα.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ο μεγαλόσχημα κουτοπόνηρος κος Szarkowski

06jpwinogrand3-master675

Δυό καραγκιόζηδες της αμερικανικής φωτογραφίας-ο φανφαρόνος Szarkowski και ο Garry Winogrand-και καλά φωτογράφος!- σε ένα αντάξιο της ελαφρότητας τους ενσταντανέ από τον Lee Friedlander

Ο άνθρωπος βέβαια έχει πια “συγχωρεθεί”, οπότε το κύριος μπορεί να μοιάζει άτοπο αλλά η αλαζονική φιλαυτία του μακαρίτη Σαρκόφσκι πολύ θα τη χαίρονταν τέτοια μεταθανάτια προσφώνηση. Ακούω λοιπόν από δω κι από κει διάφορα για τον, τελικά απολύτως αδιάφορο για την ουσία της Φωτογραφίας λίγο, δικτατορικής ιδιοσυγκρασίας περιβόητο παράγοντα της Φωτογραφίας.  Αλλά πολλά πράγματα δεν μού κάθονται καλά με τη περσόνα του σαν αληθινού-και καλά!- ταγού της αυτής της παρεξηγημένης αλλά και τόσο βάναυσα κακοποιημένης-πρώτα απόλα από αυτόν τον ίδιο-Τέχνης.

marville_06

Πενήντα και χρόνια πριν απ’τον Atget ο Charles Marville μπορούσε να φωτογραφίζει κλάσεις αρτιότερες και αισθαντικότερες εικόνες  από τον αδέξιο πρώτο.

Σαν φωτογράφος-έτσι μας πλασαρίστηκε αρχικά στο βιογραφικό του-ήταν ένας μετριότατος με ελάχιστο έργο και με ασαφή και συγκεχυμένη στυλιστική κατεύθυνση. Η σύγκριση με τον προκάτοχο του, τον “παγκόσμιο”, “τον οικουμενικό”  Edward Steichen είναι πραγματικά συντριπτική σε βάρος του. Πολυτάλαντος ο δεύτερος, απίστευτα δημιουργικός και παραγωγικός όσο ελάχιστοι στην Ιστορία της Φωτογραφίας, υπήρξε μία αληθινά τιτάνια μορφή σε κάθε δράση του και δραστηριότητα του. Το έργο του σε κάθε τομέα δράσης του μπορεί να γεμίσει κάποιες δεκάδες τόμους. Ο Στάιχεν είχε ένα μόνο μειονέκτημα-το μεγάλο πλεονέκτημα των αληθινά παραγωγικών ανθρώπων της εικόνας-τα λίγα λόγια. Το ακριβώς αντίθετο ήταν το συγκριτικό πλεονέκτημα του Σαρκόφσκι. Η γλώσσα του πήγαινε ροδάνι! Και στο γραπτό και στο προφορικό λόγο. Απίστευτα χαρισματικός σ’αυτό το τομέα. Στο τομέα Λόγος. Κούφιος Λόγος επί του προκειμένου. Μπορεί να ήταν ένας απελπιστικά μέτριος φωτογράφος, μπορεί να είχε ένα εξίσου απελπιστικά φτωχό ακαδημαϊκό βιογραφικό-(η σύγκριση με τον Beaumont Newhall, το πρώτο επιμελητή του φωτογραφικού τμήματος του ΜοΜΑ, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, εκεί δηλαδή από όπου ο Σαρκόφσκι άσκησε την αλαζονικά δικτατορική και κατά συνέπεια καταστροφική του εκείνη επίδραση που στιγμάτισε και συνεχίζει να στιγματίζει ακόμη-είναι αληθινά τραγική για το καημένο το μέντορα του απογοητευτικά λίγου Γουίνογκραντ). Μπορεί να μη κατείχε με επάρκεια τη τέχνη της Φωτογραφίας  αλλά το ταλέντο του λόγου-που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να σε οδηγήσει παντού: από τη πολιτική μέχρι τη διεύθυνση πολυτελούς οίκου ανοχής-το είχε, το επιδείκνυε και φυσικά το εκμεταλλευόταν όσο μπορούσε πιο ιδιοτελώς παραγωγικά.

003710553c6ec974762f49b3ac614b7a

Charles Marville: Ριψοκίνδυνα σοφιστικέ εικόνα μεγάλης ευρηματικότητας, οικονομίας αλλά και ευαισθησίας.

Όταν ανέλαβε λοιπόν  τη διεύθυνση της επιμελητείας στο ΜοΜΑ έβαλε σαν σκοπό της ζωής του να αναδείξει τον εαυτό του σαν ρηξικέλευθη προσωπικότητα που καινοτόμησε σε κάθε τομέα δράσης του. Η πάση θυσία καινοτομία έγινε πια αυτοσκοπός. Θα μπορούσε βέβαια να επιλέξει άλλους σκοπούς σαν αυτοσκοπούς. Ακόμη και άλλης,πιο ουσιαστικής ή έστω πιο πειστικής και θεμελιωμένης μορφής καινοτομίες που να συνδυάζονται  με την πάντα ζητούμενη υψηλή ποιότητα, την αρτιότητα, το καλλιτεχνικό βάρος και κύρος. Ποιότητες όμως δύσκολες και μάλλον αντιδημοφιλείς συγκριτικά με τη κλούβια, άσκοπη και άστοχη καινοτομία και το συνήθη τζερτζελέ που τις περισσότερες φορές αυτή ενσωματώνει σαν πυροτεχνική δραστηριότητα εντυπωσιασμού. Αναζήτησε λοιπόν τη καινοτομία όπως αυτός με τη μικρή του στενή θεώρηση των πραγμάτων-αυτήν που τέλος πάντων τού επέτρεπε η περιορισμένη του συγκρότηση και αναζητώντας την ανακάλυψε-ω του θαύματος!-την ανακάλυψε σε εντελώς δεύτερης διαλογής φωτογράφους και που, ως μη όφειλε κιόλας,  μόνο αυτούς προώθησε και ανέδειξε. Μέτριες στη συντριπτική τους πλειοψηφία περσόνες-για να μπορεί να τις έχει του χεριού του και να τις καθοδηγεί κατά τα δικτατορικά του κελεύσματα. Όλες αυτές οι περσόνες είχαν, ίσως όχι συμπτωματικά, πάνω κάτω ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αγάπη για το νοσηρό, το κάπως εκκεντρικό από τη μια και από την άλλη μια ανεπάρκεια στην αντίληψη της μορφής και μια αδυναμία στο να διατυπώνουν τα εικονογραφικά τους δοκίμια με μορφική σαφήνεια και καθαρότητα-εκτός και αν κινούνταν στη σφαίρα του ναϊβισμού όπως η καημένη η Diane Arbus. Στο προγραμματισμό του επιμελητή δικτάτορα ήταν η στοχευμένη υποβάθμιση της συγκαιρινής του ευρωπαϊκής ή άλλης εκτός των ΗΠΑ φωτογραφίας αλλά και η συστηματική αγνόηση των ζώντων τότε ακόμη δασκάλων της-με την αληθινή και ουσιαστική έννοια της λέξης δάσκαλος και όχι όπως αυτή απαξιώθηκε με περσόνες σαν του φαιδρού Γουίνογκραντ ή των μεταπρατών του οπαδών του-μαθητών του και καλά! Ο Μπρεσόν, ο Κερτέζ, ο Κουντέλκα αλλά και όσοι μάστορες Αμερικανοί είχαν ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά με την υψηλή αισθητική τους και την απαράμιλλη τεχνική τους, περιθωριοποιήθηκαν από το συμπλεγματικό μένος του επιμελητή-δικτάτορα.

rue_de_constantine_paris_by_charles_marville

Το 1850 ο Marville δεν ήταν μόνο ένας πρωτοπόρος αλλά και ένας αισθητικά άρτιος δημιουργός εικόνων. Μετά από πενήντα-εξήντα τόσα χρόνια τί ακριβώς μπορεί να ήταν ο αδέξιος μιμητής του συνεχιστής του Atget; Η οπισθοφυλακή του αξιέπαινου-δεν το αρνιόμαστε αυτό-αφελούς ερασιτεχνισμού.

Δέστε όμως και αυτό! Τη περίπτωση της ανάδειξης του Atget.  Το έργο αυτού του μεγάλου ναΐφ φωτογράφου έχει αναμφισβήτητα την αξία του-κυρίως αρχειακή και μάλλον δευτερευόντως καλλιτεχνική. Συγκριτικά τουλάχιστον με τον απείρως καλλιτεχνικότερο, αρτιότερο και άρα ανταγωνιστικότερο  Charles Marville. Ανάμεσα στους δύο αυτούς φωτογράφους του Παρισιού ο Marville είναι ο ασύγκριτα σημαντικότερος από κάθε άποψη-ακόμη και ότι προηγείται χρονολογικά κατά μισό και πάνω αιώνα του Ατζέ είναι ήδη ένα στοιχείο που τον καθιστά ηρωικότερο σαν μορφή, αφού δούλευε σε συνθήκες πρωτοπορίας και όχι ναϊβίστικης οπισθοδρομικότητας όπως ο γραφικός πια και εκ των πραγμάτων αφασικός-εκτός φάσης δηλαδή-νεώτερος του. Γιατί αυτή η επιλογή του δευτερότερου ποιοτικά Ατζέ; Προφανώς για να μετριαστεί η ποιοτική διαφορά που χώριζε τον Μαρβίλ συγκριτικά με τους αντίστοιχους φωτογράφους των ΗΠΑ, με τους οποίους η όποια σύγκριση είναι καταθλιπτικά συντριπτική και εδώ. Αλλά και κάτι άλλο πιο πρακτικό. Έχοντας εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μέρος του ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ υλικού του Atget το MoMA μπορούσε να σπεκουλάρει οικονομικά σε μιά δυνητικά κερδοφόρα πρώτη ύλη, κάτι που τού ήταν αδύνατο να το κάνει με τον κλάσεις αξιολογότερο Μαρβίλ αφού εκείνο το υλικό, σαν παραγγελία του ίδιου του Γαλλικού Κράτους ήταν στην ακεραιότητα του δεσμευμένο στα κρατικά αρχεία και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Από κει και πέρα ένα συστηματικό μάρκετινγκ-κάτι στο οποίο ήταν πάντα μανούλες οι αμερικανοί-θα εξασφάλιζε την προβολή που ουσιαστικά θα δικαίωνε μια επένδυση.Είναι χαρακτηριστικό ότι η έκδοση του ΜοΜΑ για τον Atget, που την επιμελήθηκε ο ίδιος ο Σαρκόφσκι αναπαράγει εικόνες ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από τις συλλογές του Μουσείου, παρόλο ότι και τα παριζιάνικα μουσεία δεν υστερούν σε πλούτο πρωτότυπων εικόνων του σπουδαίου αυτού ναϊφ φωτογράφου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τη δυσανάλογη προβολή που δίνεται στον Atget, μόνο και μόνο γιατί μιά συγκυρία έφερε το μεγαλύτερο μέρος της αυθεντικής του εργασίας να έχει περάσει στην ιδιοκτησία του ΜοΜΑ, να δημιουργείται μια στρεβλή εικόνα ότι το Παρίσι φωτογραφήθηκε αυθεντικά και καλύτερα σχεδόν μόνο απ’τον ναΐφ αυτό ερασιτέχνη φωτογράφο. Λάθος, μεγάλο λάθος αν το κάνει ένα Μουσείο και κάποιος που θέλει να δηλώνει ιστορικός της Φωτογραφίας. Είναι σαν να θεωρούμε τον Albert Marquet σημαντικότερο και κρισιμότερο μέγεθος και όνομα απ’τον Camille Pissarro. Στα συμφραζόμενα της ημιμάθειας και της ταπεινής σκοπιμότητας αυτά ίσως μπορεί να παραβλεφθούν κάπως, πάντως από πιο υπεύθυνες λογικές είναι ασυγχώρητα λάθη, αν όχι εγκλήματα καθοσιώσεως, ειδικά αν τα καθοδηγεί η σκοπιμότητα.

0_143868_50078064_xxxl

Charles Marville: Η ευθυβολία της αρμονικής σύνθεσης και της σίγουρης όσο και ανεπίληπτης τεχνικής

Έχω ξανά αναφερθεί σε τέτοιες σκοπιμότητες και με άλλη αφορμή( δες εδώ). Τώρα όμως που ο εθνικιστής Donald Trump προωθεί έναν επιθετικού χαρακτήρα απομονωτισμό στη πατρίδα του, αυτά τα φαινόμενα που περιγράφω σ’εκείνο το άρθρο-σε ανύποπτο μάλιστα χρόνο!- θα επιταθούν και θα λάβουν παροξυσμική χροιά.

3209-137-web-1

Charles Marville: Το αδιανόητο θαύμα! Ένα ασύγκριτο φωτογραφικό αριστούργημα του μεγάλου Μαρβίλ, ένα πρώτο, δειλό δοκίμιο της αισθητικής του Δρόμου, σε μια στοχαστική του εκδοχή στο πνεύμα του μεγάλου Corot! Υπόκλιση παρακαλώ!

Για να συνοψίσουμε: δεν πιστεύουμε σε Πάπες τής Φωτογραφίας. Κρίνουμε τα πράγματα μόνοι μας με τα δικά μας μάτια και όχι μέσα από τα διαχεόμενα κλισέ των λογής παρατρεχάμενων, όποια ιδιότητα και αν θέλουν αυτοί οι τελευταίοι να επικαλούνται. Μπορεί να έχουν συνηθίσει να δέχονται αδιαμαρτύρητα τα αλάθητα των Παπών αλλά εμείς που έχουμε τη κουλτούρα της αμφισβήτησης αλλά και ένα αληθινά ασκημένο μάτι για να βλέπουμε που βρίσκεται το ψέμα σαν ασχήμια μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη ρηχότητα αλλά και την απάτη των παπικών τους διακηρύξεων.

Υ.Γ. Σαν εικονογράφηση στο σημερινό άρθρο θα βάλουμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ  φωτογραφίες του άδικα απαξιωμένου Charles Marville. Ετσι για να κρίνετε μόνοι σας την ασύγκριτη ποιότητα αυτού του άδικα σχετικά άγνωστου στους περισσότερους από μας ονόματος-θα επιστρέψω κάποια στιγμή κάνοντας και σχετική ανάρτηση γι’αυτόν.

Υ.Γ.2 Ποιο είναι ακριβώς το θέμα από δω και πέρα; Μα να αποδομηθεί ευρύτερα αυτός ο απίστευτα ρηχός σκουπιδοσυλλέκτης που ήθελε να το παίξει μέντορας της παγκόσμιας Φωτογραφίας και να γίνει μια επανεκτίμηση των πεπραγμένων του, αφού αποδεικνύεται πως ό,τι προώθησε δεν στηρίχθηκε σε σίγουρα και ασφαλή καλλιτεχνικά, πνευματικά και αισθητικά κριτήρια αλλά ιδιοτελώς μικροπρεπή ή επισφαλή.

Υ.Γ.3 Για το ρόλο του Σαρκόφσκι στη περίπτωση του από κάθε άποψη απερίγραπτου Γουίνογκραντ δέστε τεκμηριωμένη ανάλυση εδώ.

Leave a comment

Filed under Charles Marville, Donald Trump, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Ιστορία της Φωτογραφίας, John Szarkowski

Όταν ο μαθητής είναι πελάτης (Η Αρπαχτή που λέγεται Winogrand)

Όταν ο μαθητής είναι πελάτης τότε καλύτερα να ψάχνει να βρει τον έμπορα-(θα τον βρει αν δεν εθελοτυφλεί)-παρά το δάσκαλο.

winogrand_8

Garry Winograd: ένας αμόρφωτος, ατάλαντος και θεμελιακά ακαλαίσθητος ψυχάκιας που εξαιτίας του ηγεμονικού βίτσιου του ανασφαλούς αλαζόνα μέντορά του-λέγε με Szarkowski- καταδυναστεύει με το φρικαλέο του γούστο εδώ και πενήντα χρόνια περίπου τη βαθέως ανθρωπισμού Φωτογραφία Δρόμου.

Δάσκαλος που κολακεύει το μαθητή του με εύκολη και χαλαρή, ουσιαστικά μη-γνώση, μόνο και μόνο για να τον κρατήσει σαν πελάτη του και φυσικά με μόνο το θέλγητρο της ευκολίας και της κολακείας που η ευκολία αυτή παράγει,  έχει ήδη παρεκκλίνει του αντικειμενικού στόχου της εκπαίδευσης. Βασικά το μότο μιάς τέτοιας αρπαχτής-περί αρπαχτής πρόκειται-εντοπίζεται στην υπαινικτική υπόσχεση που εδραιώνει η ευκολία: “Μπορείς κι εσύ να γίνεις Winogrand!”. Άλλωστε ο καθένας μπορεί να είναι Γουίνογκραντ-στην Ελλάδα μετράμε ήδη καμιά ντουζίνα εκατοντάδες τέτοιους! Μ’άλλα λόγια ο καθένας μπορεί να γίνει ένα τίποτα. Ενδεχομένως ένα διάσημο τίποτα αν είναι και τυχερός ή επικοινωνιακός και καλά δικτυωμένος. Σαν τον φαιδρό Γουίνογκραντ και τους ανά το κόσμο γελοία σπουδαιοφανείς μεταπράτες της σκουπιδοευκολίας του.(Ώρες-ώρες αυτή η παράδοξη ιστορία της απροσδόκητης και πέρα από κάθε λογική και αισθητική, κυριαρχίας του Γουΐνογκραντ και της σκουπιδοσχολής του θυμίζει το παραμύθι του γυμνού βασιλιά. Όχι μόνο δεν βλέπουν το γυμνό του χάλι αλλά το θαυμάζουν κι από πάνω!).

Προωθώντας ένας τέτοιος “δάσκαλος” τέτοια γελοία πρότυπα, ουσιαστικά αρνείται  στους πελάτες του, που όμως τους δηλώνει σαν μαθητές για να καταξιωθεί σαν δάσκαλος και όχι σαν έμπορος που είναι-δεινός!-αρνείται λοιπόν ένας τέτοιος δασκαλέμπορας το δικαίωμα των πελατομαθητών του στη πειθαρχία της εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα ο ίδιος την πειθαρχία αρνείται να την ασκήσει σαν στοιχειώδη αλλά και θεμελιώδη δική του παιδευτική του υποχρέωση. Προφανώς θεωρεί ότι ο ερασιτεχνισμός του τον απαλλάσσει από τέτοια “ψιλά γράμματα”, που βέβαια ψιλά γράμματα όπως η πειθαρχία δεν μπορεί να είναι ασύμβατα σαν σύλληψη με την έννοια της παιδείας-έστω και της ερασιτεχνικής. Το αποτέλεσμα μοιραίο: όχι μόνο παράγεται ένα απίθανο φωτογραφικό σκουπιδαριό εξαιτίας του αλλά και εξαπλώνεται αυτός ο ανεύθυνος και  εγκληματικός για τη διδασκαλία της Τέχνης της Φωτογραφίας τρόπος σκέψης, με απώτερο ακόμη αποτέλεσμα να παγιώνεται αυτή η κατάσταση και να μολύνει με τη τοξικότητα των απόψεων, της πρακτικής και προπάντων των προϊόντων μιάς τέτοιας αντίληψης ολόκληρο το οικοδόμημα της Φωτογραφικής Παιδείας. Κάπως έτσι κατάντησε πια ο ερασιτεχνισμός να σημαίνει και ανευθυνότητα, εκτός βέβαια από συστηματικό κακό γούστο και αρπαχτή.

Υ.Γ. Τάχω πει και τάχω γράψει πολλές φορές και για όσους έχουν όρεξη και χρόνο τους παραπέμπω στη κατηγορία Winogrand η τέλος πάντως εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ!

Leave a comment

Filed under Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ

Η σαχλαμάρα (του) Winogrand

24dec2016-accordionist-music-rigas-feraios-nikosroccos-bw-ds-frΑν τα λεγόμενα δεν αντιστοιχούν σ’αυτά που πράττουμε τότε, ακόμη και αν είναι καλά και νόστιμα διατυπωμένα, τότε καταντούν σαχλαμάρες, μπαρούφες όπως κάθε κενός αληθινού ουσιαστικού περιεχομένου λόγος.

Έβλεπα ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο όπου ο γνωστός σε όλους μας πια “δάσκαλος φωτογραφίας”επικαλούνταν για πολλοστή φορά τη γνωστή φράση του Γουίνογκραντ για να θεμελιώσει εκεί πάνω τις όποιες απόψεις θέλει να προβάλλει ότι έχει για το μυστήριο της Τέχνης της Φωτογραφίας. Έλεγε λοιπόν ο μπαρουφολόγος Γουϊνογραντ ότι “τραβάει φωτογραφίες για να δει πώς φαίνεται ο Κόσμος φωτογραφημένος”. Ομολογουμένως πολύ ελκυστική διατύπωση που-αλίμονο όμως!-δεν έχει καμιά σχέση με τη πραγματικότητα που ήταν ο ίδιος ο Γουίνογκραντ και η απελπιστικά άτεχνη-ούτε καν ερασιτεχνική!-απόπειρα τέχνης του. Ήθελε λέει να δει πώς φαίνεται ο κόσμος φωτογραφημένος, όταν ο ίδιος τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της δράσης του, ενώ τράβαγε συστηματικά και σε βαθμό αρρωστημένου παροξυσμού, παρόλα αυτά ούτε τα φιλμ του εμφάνιζε ούτε τα τύπωνε ούτε-άκουσον, άκουσον!- επέλεγε ο ίδιος τις φωτογραφίες. Πεθαίνοντας μάλιστα άφησε σαν παρανοϊκή κληρονομιά κάπου έξι χιλιάδες φιλμ ανεμφάνιστα! Κάποιος λοιπόν να τού πει του “δάσκαλου” να πάψει να επικαλείται αυτή τη-ποιητική αδεία;-μπαρούφα του μακαρίτη. Δεν θεμελιώνεται στο άδικα υπερεκτιμημένο και τελικά απελπιστικά ισχνό και ασόβαρο έργο του και φυσικά στην όλη αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του-άκου εκεί δεν ενδιαφερόταν να βλέπει τις φωτογραφίες που τραβούσε! Τί διάολο φωτογράφος μπορεί να είναι αυτό το πράμα που δεν έχει επαφή με το αντικείμενο της δουλειάς του και μάλιστα στη κρισιμότερη στιγμή του όπου απαιτείται η συνέργεια της περίσκεψης πριν την επιλογή; Καραγκιόζης, τσαρλατάνος, απατεώνας, που με εξυπναδισμούς νόμιζε ότι μπορεί να στηρίξει στο διαχρονικά διηνεκές μιά κλούβια δράση, χωρίς ειρμό και χωρίς εικονοποιητική θεμελίωση.

 

Υ.Γ.1  Όχι, η φωτογραφία της ανάρτησης δεν είναι του Γουίνογκραντ-ούτε άλλωστε θα μπορούσε να είναι, ο καημένος τραβούσε χωρίς συνείδηση, δεν τού την επέτρεπε το μοτεράκι του motor drive!

Υ.Γ.2 Για τα υπόλοιπα περί Γουίνογκραντ παραπέμπω εδώ

1 Comment

Filed under Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Κερατιάτικα-απ’τα καλά!

Urban-Still-Life---ΑντίγραφοDSΤο πολύ μακρινό πια 1987, όταν τράβηξα αυτή τη φωτογραφία, είναι ζήτημα αν είχα φωτογραφική δράση ενός εξαμήνου. Και παρόλο ότι δεν είχα ιδέα από Ιστορία της Φωτογραφίας-μέχρι τότε ποτέ δεν μού είχε τραβήξει τη προσοχή και δεν την θεωρούσα καν άξια λόγου τέχνη-τόσο καλά!-ήξερα όμως και την Georgia o´Keeffe αλλά και τη μνημειώδη φωτογραφία που της έφτιαξε ο ιδιοφυέστερος πορτραιτίστας του 20ου αιώνα, ο ασύγκριτα μεγάλος Arnold Newman, παρόλο ότι και αυτού το όνομα και η δράση του σαν δημιουργικού φωτογράφου μού ήταν άγνωστη τότε.

Arnold Newman: Georgia o´Keeffe

Arnold Newman: Georgia o´Keeffe

Ένα από τα γνωστά θέματα της Τζόρτζια ο΄Κηφ ήταν και οι ονειρικά ιπτάμενες νεκρές φύσεις κρανίων οικόσιτων -και όχι μόνο-ζώων, τόσο τυπικών του Νέου Μεξικό-κριάρια, βουβάλια, βόδια, άλογα, ακόμη και ελάφια. Σίγουρα εικόνες ασυνήθιστες που εντυπώνονται επίμονα στο μυαλό όποιου τις δει.

Georgia o´Keeffe: Κεφάλι κριαριού

Georgia o´Keeffe: Κεφάλι κριαριού

Παρόλο ότι η φωτογραφία μου δεν δείχνει να επηρεάζεται από τη τέχνη της o´Keeffe, είναι σίγουρο ότι στο μυαλό μου η αντίληψη σαν κεντρικού θέματος ενός κρανίου ζώου με αυτή τη μετωπική μορφή δεν μπορεί παρά να είχε σχηματιστεί από το έργο της. Βέβαια εγώ, σαν θιασώτης του ρεαλισμού, ποτέ δεν θα εικονογραφούσα το θέμα μου με τον ποιητικό τρόπο της o´Keeffe αλλά η φόρμα του κεντρικού μοτίβου της είχε για τα καλά, εμπεδωμένη πια, εγκατασταθεί μέσα μου.

Όπως προανέφερα η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στο ξεκίνημα της-ερασιτεχνικής ακόμη τότε-φωτογραφικής μου δραστηριότητας και όλα τα τεχνικά στοιχεία της εικόνας είναι εκτάκτως προβληματικά. Το φιλμ ήταν ένα απελπιστικά χοντρόκοκκο τετρακοσάρι-η απόλυτη αντένδειξη για ένα τέτοιο θέμα που ήθελε και οξύτητα με γλαφυρή λεπτομέρεια αλλά και χρωματικό κορεσμό, ειδικά η τέντα. Ο φακός; Τηλεφακός από τους φτηνούς-από αυτούς των ανεξάρτητων εταιρειών που στην πιάτσα τους ξέρουμε σαν “κλάψε με”. Ήμουν στο στάδιο που πειραματιζόμουν με κάθε είδος φιλμ που κυκλοφορούσε στην αγορά-μόνο το υπέρυθρο δεν χρησιμοποίησα ποτέ, γιατί αφενός δεν μπορούσα να το ελέγξω τι αποτελέσματα θα μού δώσει και η τύχη σαν συντελεστής της φόρμας της εικόνας μου δεν με ενδιαφέρει και αφετέρου, ξέφευγε από τη ρεαλιστική καταγραφή, σε διαστάσεις και τρόπους ποιητικούς που σαν στυλ επίσης δεν με ενδιέφεραν ποτέ. Η λήψη έγινε σε απροσδιόριστη γωνία της κρεαταγοράς στην οδό Αθηνάς. Η εκτύπωση ήταν σε διάσταση 13Χ18 και έγινε σε ένα minilab-είχα πάντα αδημονία να δω γρήγορα αποτελέσματα-αλήθεια, μια και τόφερε η κουβέντα-εκείνος ο φρικιαστικός Winograd, πώς άντεχε να έχει τόσες χιλιάδες ανεμφάνιστα φιλμ στα ντουλάπια του; Και πώς άντεχε τα εμφανισμένα να μην τα τυπώνει; Και το ακόμη σχιζοφρενικότερο: πώς άντεχε τα εμφανισμένα και τα τυπωμένα σε κοντάκτ να μην τα βλέπει; Τι διάολο σχέση είναι αυτή με το υλικό του-έστω και αν τραβούσε μηχανικά όπως σαφέστατα προκύπτει από το απίθανο σκουπιδομάνι που άφησε στην ταλαίπωρη ανθρωπότητα;

Leave a comment

Filed under Arnold Newman, Αστικές Νεκρές Φύσεις, Αναλογική Φωτογραφία, Γκάρυ Γουίνογκραντ

Τα εύκολα είναι τα δύσκολα

people 017Αν σηκώσεις τη φωτογραφική μηχανή στο ύψος του ματιού σου-μπορεί και να την κατεβάσεις αν τυχόν είσαι καθισμένος, ξαπλωμένος,μπρούμυτα ή ανάσκελα, στη ξαπλώστρα σου ή στο θαλάσσιο στρώμα, αδιάφορο-και αυτό που βλέπεις απ’το σκόπευτρο, το φωτογραφίσεις, πατώντας κλικ, το πιο πιθανό είναι να έχεις μια στοιχειωδώς αποδεχτή φωτογραφία. Δηλαδή με στοιχειώδεις συνειρμούς και με το ίδιο ανταγωνιστικά στοιχειώδη αντανακλαστικά, γίνεσαι μια χαρά φωτογράφος, σε μια κατά τα άλλα ανελέητη για το φωτογραφικό επάγγελμα εποχή. Η νέα τεχνολογία δούλεψε για να κάνει ευκολότερη τη ζωή των, ανταγωνιστών σήμερα, των φωτογράφων-των χτεσινών πελατών τους! Έχει το γούστο της η φάση. Οι ζωγράφοι-τα μεγάλα θύματα της ανακάλυψης της φωτογραφίας- παίρνουν την εκδίκηση τους σε λιγότερο από διακόσια χρόνια. Μέσω παρακαμπτηρίου βέβαια: από τους πελάτες που κι εκείνοι τότε έχασαν!

Σήμερα οι πάντες λοιπόν φωτογραφίζουν. Σήμερα οι πάντες-αν το θέλουν-μπορούν να έχουν, χωρίς σχεδόν κανένα κόπο πολλές φορές, το δικό τους αψεγάδιαστο αριστούργημα στην ανθολογία της παγκόσμιας εικονοποιΐας. Παρόλα αυτά και, περιδιαβαίνοντας το διαδίκτυο σε μερικές χιλιάδες σελίδες του τόσα χρόνια, διαπίστωσα-διαισθητικά, να εξηγούμεστε-ότι το ποσοστό δημιουργίας συναρπαστικών εικόνων, με διάρκεια και διαχρονική αντοχή, δεν μοιάζει να έχει συγκλονιστικά αλλάξει, να έχει βελτιωθεί. Και το ακόμη χειρότερο; Το ποσοστό φριχτής εικονοποιΐας παραμένει το ίδιο απαράλλαχτα και αποκρουστικά υψηλό!

Το πορτραίτο του εικονογράφου Doré από τον Ναντάρ. Τετρακόσιοι στυλίστες και ένας τρισεπώνυμος φωτογράφος σήμερα, δεν θα πετύχαιναν ούτε το ένα χιλιοστό αισθητικής πειθούς που μας έδωσε ο τρελάρας Ναντάρ 150 χρόνια πριν.

Το πορτραίτο του εικονογράφου Doré από τον Ναντάρ. Τετρακόσιοι στυλίστες και ένας τρισεπώνυμος φωτογράφος σήμερα, δεν θα πετύχαιναν ούτε το ένα χιλιοστό αισθητικής πειθούς που μας έδωσε ο τρελάρας Ναντάρ 150 χρόνια πριν.

Προφανώς το είδος εκείνο Θείας Πρόνοιας που αποκαλείται ισορροπία, φροντίζει την ξέχειλη αφθονία εικόνων να την ισοφαρίζει με την κατακλυσμιαία και ισοπεδωτική μετριότητα. Τα γυάλινα αριστουργήματα του Nadar διαδέχονταν το ένα το άλλο. Και όμως. Μέχρι ο Nadar να στήσει την Sarah Bernhardt στο στούντιο του, να τη φωτίσει-φρόντιζε ο Θεός με τον ήλιο του, ο Ναντάρ απλά διαχειριζόταν αν χρειαζόταν κάποια ανακλαστικά υλικά-να της τραβήξει τις φωτογραφίες, να εμφανίσει το υλικό και μετά από εκεί να κάνει αντιγραφές και εκτυπώσεις, ο ψηφιακός ερασιτέχνης-ακόμη και τρίτης διαλογής-αν μπορεί πια να νοηθεί τέτοια περίπτωση στις μέρες μας-έχει διανείμει τις δικές του στο σύμπαν! Αλλά ενώ του τελευταίου θα έχουν διανεμηθεί σαν υλικό χωματερής, του Ναντάρ οι εικόνες, διοχετευμένες από το ίδιο κανάλι της νέας τεχνολογίας-φόρος τιμής στον μεγαλύτερο γκατζετάκια του 19ου αιώνα ίσως, δηλαδή αυτονόητος φόρος τιμής-οι εικόνες λοιπόν του Ναντάρ θα κυκλοφορούν εσαεί στο σύμπαν σαν εικονίσματα, κατάλληλες για στάση, περισυλλογή και κατάνυξη,  μόνιμοι προσκυνηματικοί προορισμοί των διαδικτυακών πλοηγήσεων μας.

Η Παναγία υποκαταστημένη σαν λατρευτικό εικόνισμα από την Σάρα Μπερνάρ-του Ναντάρ ασφαλώς!

Η Παναγία υποκαταστημένη σαν λατρευτικό εικόνισμα από την Σάρα Μπερνάρ-του Ναντάρ ασφαλώς! O Guido Reni και ο Bernini θα τον φθονούσαν θανάσιμα!

Αυτό που πρόχειρα βγαίνει σαν ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι τεχνικές ευκολίες δεν εξασφαλίζουν ανεπίληπτη ομορφιά. Μπορείς μάλιστα να ισχυριστείς άνετα ότι, ακριβώς οι ευκολίες την υπονομεύουν, γιατί μας κάνουν σαν δημιουργούς θύματα της ευκολίας. Η δυσκολία-υπό τον όρο ότι δεν θεωρηθεί μαζοχιστικός αυτοσκοπός-σε ωθεί σε διάθεση υπέρβασης. Η ευκολία σε κοιμίζει και συμβιβάζεσαι πολύ εύκολα με ένα μέτριο, συμβατικό αποτέλεσμα. Η ευκολία είναι το μόνο αληθινά αξεπέραστο εμπόδιο για τη μεγάλη δημιουργία-σκεφθείτε αυτό: αν δεν ήταν η πρόκληση του να υπερβεί τις συμβατικές ανθρώπινες δυνατότητες, ο Μικελάντζελο θα αποτολμούσε τις μνημειώδεις δημιουργίες του; Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι για τη δυσκολία τους και μόνο αναλάμβανε ο Μικελάντζελο την εκτέλεση τιτάνιων έργων. Αλήθεια,τον φαντάζεται κανείς μινιατουρίστα;

Αφόρητα κακόγουστο, άπονο-ψιλοαπάνθρωπο ή νομίζω;-τερατούργημα του μεγαλύτερου σκουπιδοπαραγωγού στην Ιστορία της φωτογραφία, του Winogradς: το νοσηρό σαν αιτία και αφορμή έλξης. Ο ουμανισμός σαν φίδι.

Αφόρητα κακόγουστο, άπονο-ψιλοαπάνθρωπο ή νομίζω;-τερατούργημα του μεγαλύτερου σκουπιδοπαραγωγού στην Ιστορία της φωτογραφίας, του Winograd: το νοσηρό, το αρρωστημένα παράξενο, το παράδοξο σαν αυτοϊκανοποιούμενος χρησμός, σαν αιτία και αφορμή καλλιτεχνικής-ποιος ήρθε;- έλξης. Ο ουμανισμός-και καλά!-της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, σαν φίδι στο κόρφο της.

Είναι βλέπεις όμως και το άλλο. Έχουμε πρόχειρο και εξίσου εύκολο το ιδεολόγημα για τη νωθρότητα στην οποία επαναπαύεται η κατακτημένη ευκολία: η αυθεντικότητα, ωμή, ανεπεξέργαστη αυθεντικότητα! Σαχλαμάρες! Όποιος πάση θυσία επιζητεί αυθεντικότητα στη τέχνη και μόνον αυτή, τότε παραιτείται από την τέχνη και αντί να ζωγραφίζει ή να φωτογραφίζει αγγούρια, τα τρώει και δροσίζεται. Αυθεντικότατα. Η τέχνη δεν είναι μια αδιαμεσολάβητη διαδικασία όπου το προϊόν μεταφέρεται αυτούσιο. Περνάει από το μυαλό και το χέρι του δημιουργού της για βαθιά πνευματική, ηθική, που σημαίνει αισθητική και καλλιτεχνική επεξεργασία. Ο καλλιτέχνης παίρνει μαλλί και σού παραδίδει χαλί. Παίρνει ύλη και στην παραδίδει πνευματοποιημένη. Μέσω συγκίνησης και στοχασμού-του δικού του-σού παραδίδει συγκίνηση και στοχασμό στο τετράγωνο-το δικό σου. Και η κατασκευή της εικόνας, η δομή της είναι μέρος του αισθητικού παιχνιδιού, της απόλαυσης-μικρό, διακριτικό αλλά υπαρκτό.

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Felix NADAR, Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ, Ιστορία της Φωτογραφίας