Category Archives: Γιώργος Παπανδρέου

Το καλό και το κακό

illissia-mural-tree-nikosroccosΚαλό-Κακό! Τέτοιες ανόητες, μανιχαϊστικού χαρακτήρα, πολώσεις μόνο η Θρησκεία ξέρει να αναγνωρίζει. Μόνο η Θρησκεία γνωρίζει και μας πλασάρει απόλυτες -αλλά αλίμονο τόσο απελπιστικά πλάνες!- αλήθειες καλοσύνης και κακού. Στη πραγματικότητα η ζωή αποδεικνύει ότι σαν καλό πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο αυτό που απλά είναι καλύτερο από κάποιο άλλο που τυχαίνει να είναι χειρότερο από αυτό.

Μέχρι χθες-σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα κακό Πρόεδρο τον Ομπάμα. Ναι, ντρέπομαι αλλά το ομολογώ: τον χαρακτήριζα σαν το λευκότερο Πρόεδρο των ΗΠΑ-με είχε τσαντίσει το γεγονός του θανάτου πολλών μαύρων από αστυνομικούς στη διάρκεια της θητείας του. Μισή μέρα όμως θητείας του απεχθούς από καθε άποψη Τραμπ ήταν αρκετή για να αναθεωρήσω τις-προφανέστατα άδικες-απόψεις μου για τον απελθόντα Πρόεδρο.

Μέχρι προχθές-πάλι σχηματικά μιλάμε-θεωρούσα σαν τον μακράν χείριστο των πρωθυπουργών τον Γιώργο Παπανδρέου.Χρειάστηκε όμως η έλευση του ακόμη επικινδυνότερου Τσίπρα για να αναθεωρήσω-ως ένα βαθμό φυσικά, μη τρελαθούμε, ΓΑΠ είναι αυτός- κι εδώ κάποιες απόψεις μου. Ο γελοίος Παπανδρέου, ενδόμυχα, αναγνώριζε με τη τυπική πραότητα του πανηλίθιου την ανεπάρκεια του και μπορούσε έτσι να αφεθεί σε μια κρίσιμη στιγμή να χειραγωγηθεί από άλλους-αρκεί να μη χάσει το πρόγραμμα στο γυμναστήριο του. Κι έτσι, χειραγωγούμενος από άλλους, κλάσεις ικανότερους του και με αληθινή διάθεση να υπηρετήσουν τη κρίσιμη ιστορική στιγμή, ν’αρχίζουμε κάπως να ξελασπώνουμε από το λάκκο όπου μας είχε ρίξει ο μέγας βλαξ(το κακό βέβαια είναι ότι αυτή η επιρρέπεια του να αφήνεται να χειραγωγείται τον έριξε τελικά στη μητρική-κυριολεκτούμε εδώ-αγκαλιά και αποπειρώμενος να αντικαταστήσει τον βενιζελικό ζυγό με τον οικογενειακό παραλίγο να μας ρίξει στην άβυσσο-ευτυχώς όμως αυτοί που είχαν προλάβει πρώτοι ξαναπήραν έγκαιρα τα γκέμια). Με το Τσίπρα, που μόνο βλάκα δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις-είναι εντελώς άλλου χαρακτήρα η ανεπάρκεια του και ενσωματώνει μεγάλες δόσεις τσογλάνικης ανηθικότητας, τα πράγματα τελικά εξελίχθηκαν πολύ χειρότερα. Αυτό που, όσοι χειραγωγούσαν από μιά στιγμή και μετά το ΓΑΠ, πρόλαβαν και έτσι γλυτώσαμε τα καταστροφικά χειρότερα-το “Δημοψήφισμα” εννοώ και τα όσα παρεπόμενα είχε μιά τέτοια άφρονη απόφαση-με το “σαΐνι” Τσίπρα τελικά δε το αποφύγαμε-κι ας υπήρχε το πρόσφατο και τόσο οδυνηρό παράδειγμα της Κύπρου που όφειλε εν πάση περιπτώσει να έχει συνετίσει όλες τις ενδεχομένως κοιμισμένες συνειδήσεις. Το αποτέλεσμα; Πάμε πια για δύο και χρόνια-χωρίς καν να ξέρουμε πόσο ακόμη θα τραβήξει-με τραπεζικούς ελέγχους. Και έχεις τον φασκιωμένο με ιδεολογικές τοξίνες εγκέφαλο του Φλαμπουράρη να σού τσαμπουνάει μεγαλο-ιδεαλιστικά ότι σε λίγο θα τρίβουμε τα μάτια μας από την εκρηκτική ανάπτυξη! Με ανύπαρκτες πια τραπεζικές καταθέσεις, με χαμένη εμπιστοσύνη των καταθετών και κυρίαρχη τη καχυποψία. Νάτο λοιπόν το χειρότερο του Τσίπρα συγκριτικά με τον πανύβλακα α-ΓΑΠούλη. Τουλάχιστον εκείνον τον στρίμωξε ο Βενιζέλος και πέτυχε να κάνει πέντε βήματα προς τη κανονικότητα. Ενώ με τον ευφυή Τσίπρα, πρέπει να ξεμπλέξουμε πρώτα με το πιασμένο στα δάχτυλα του Σόιμπλε ράμφος της εξυπνάδας του!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου, Trivia

Οι προδιαγραφές της Ιστορίας

papandreou-iconology2009-politicians-dsΟι ανύπαρκτες προδιαγραφές της Ιστορίας ή αλλιώς πώς η Ιστορία είναι και η επίταση, η ένταση της Ειρωνείας. Αν Ιστορία είναι αυτό που γράφουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και αν η Ιστορία δεν βάζει καμιά προδιαγραφή για να γίνει και να είναι κάποιος πρωταγωνιστής-ένα είδος αξιολογικών προϋποθέσεων βρε αδελφέ!-τότε την Ιστορία θα την γράφουν ακόμη και αναλφάβητοι άμα λάχει!karamanlis-poster-politician-nikosroccosΤα γράφω όλα αυτά με την αφορμή της σημερινής ορκωμοσίας του Donald Trump σαν νέου πλανητάρχη. Προφανώς μού φαίνεται απίστευτο ότι αυτό το απερίγραπτα φαιδρό πρόσωπο-(όταν καμώνεται το σοβαρό κυριολεκτικά καταβαραθρώνεται η όποια ελάχιστη αξία μπορεί να έχει σαν άνθρωπος με θεμιτές αδυναμίες)- γίνεται ο αρχισυντάκτης της Ιστορίας των επόμενων-τουλάχιστον!-τεσσάρων χρόνων, σε πλανητικό επίπεδο παρακαλώ! Μπορεί η αντίπαλος του στις προεδρικές εκλογές Hillary Clinton να μού ήταν και μένα αντιπαθής-σίγουρα όχι περισσότερο από το βαψομαλιά!-αλλά η σύγκριση μεταξύ των δύο ήταν εύκολο να αναδείξει τον κλάσεις αξιολογότερο και επαρκέστερο ανάμεσα τους. Αλλά ο λαός, που όπως έλεγε ο σοφός καθηγητής μου στο Συνταγματικό Δίκαιο Αριστόβουλος Μάνεσης ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΑΙΟ στις αποφάσεις του-(δίκαιο κατά αμάχητο τεκμήριο μάλιστα!-απλά το άδικο το έχουν οι ηγέτες που δεν στάθηκαν στο ύψος του αιτήματος του λαού και δεν ανταποκρίθηκαν-όσες φορές αυτό συνέβη-στις απαιτήσεις του-προφανώς και υπήρχε κάποια δόση ειρωνείας στην αφοριστική αυτή διατύπωση του σοφού καθηγητή)-ο λαός λοιπόν των ΗΠΑ διάλεξε αλλιώς. Αυτό δεν αλλάζει. Είναι Ιστορία. Είναι η ειρωνεία της Ιστορίας και εδώ. Σίγουρα ένα τέτοιο φαιδρό άτομο δεν αξίζει στην Αμερική.

gap-papandreou-politician-billboard-dsΣτην Ελλάδα το ζήσαμε αυτό, δηλαδή την ειρωνεία της Ιστορίας που μπορεί ακαριαία να εξελιχθεί ακόμη και σε βαθύ δράμα ενός ολόκληρου λαού, με την εκλογή Παπανδρέου. Δεν αναφέρομαι τόσο στην εκλογή του τον Οκτώβρη του 2009-ο αντίπαλος του ήταν και αυτός γελοίος και προ πάντων απελπιστικά λίγος-παρόλη τη καλύτερη μορφωτική και πνευματική συγκρότηση-όσο στην εσωκομματική του ΠΑΣΟΚ το Νοέμβρη του 2007.(το ξετύλιγμα της δράσης της ειρωνείας της πρόσφατης Ιστορίας από εκεί ξεκινά). Από τη μιά υπήρχε ο Βενιζέλος-αρέσει δεν αρέσει μακράν ο συναρπαστικότερος πολιτικός ολόκληρης της μεταπολιτευτικής περιόδου, υπεύθυνος πολιτικός άνδρας, χαρισματικός, απίστευτα συγκροτημένος, ευφυής, μαχητικός, γνώστης του αντικειμένου της πολιτικής και σε θεωρητικό αλλά και σε πρακτικό επίπεδο, που εκτός των άλλων περνάει καλά ασκώντας την. Την απολαμβάνει κυριολεκτικά! Και από την άλλη ένας καραμπινάτος ηλίθιος, ένας πατεντάτος ηλίθιος, ένας σε βαθμό κλινικού ενδιαφέροντος ηλίθιος, ένας εξόφθαλμα αδαής και ανεπαρκής, ένας συστηματικός κοπανατζής από τα καθήκοντα της πολιτικής, ένας χαζοχαρούμενα ανεύθυνος, ένας νωθρός, νυσταλέος γόνος, ένα ουτιδανό από κάθε άποψη υποκείμενο-μορφωτικά, πνευματικά, ψυχικά. Ένας αληθινά και εξόφθαλμα γυμνός βασιλιάς που όμως τελικά κυριάρχησε με την ψήφο των τυφλωμένων θεατών της ολοφάνερης γύμνιας του. Αυτό το απερίγραπτα γελοίο άτομο κλήθηκε λοιπόν τον Οκτώβρη του 2009 να συγγράψει την Ιστορία του τόπου για όσο χρόνο θα κατάφερνε να κυβερνήσει.

tsipras-bigmacboy-nikos-roccos-politics

Ο Big Macάκας, που θάλεγε και ο φίλος του και σύντροφος του στην Μεγάλη Απάτη-τη δεύτερη μετά το “Λεφτά Υπάρχουν!” του 2009-Λάκης Λαζόπουλος.

Η Ιστορία αφού μάς εγκαθιστά τέτοια απροσάρμοστα στους σκληρούς νόμους της άτομα, βολεύεται στο να έρχεται μετά και να διαπιστώνει αυτά που καταγράφει σαν λάθη. Βέβαια αν γινόταν να έβαζε κάποιες αξιολογικές προδιαγραφές στους πρωταγωνιστές της δεν θα ασκούσε το βάναυσα, το ύπουλα, το οδυνηρά, το παραλυτικά καταλυτικό και αποδομητικό παιχνίδι της Ειρωνείας. Στη πραγματικότητα η Ιστορία είναι το άλλο πρόσωπο της Ειρωνείας. Ιστορία τ’όνομά σου είναι Ειρωνεία που θάλεγε και μιά ψυχή.

Leave a comment

Filed under Donald Trump, Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου

Τα αδέσποτα

106-f

Άντε κάνε νορμάλ ανάρτηση με δυόμισυ ώρες ύπνο όλο κι όλο-η υπερένταση από την παρακολούθηση όλων των γεγονότων της χτεσινής βραδιάς συνδυαστικά με τη πρώτη ανυπόφορη ζέστη-δεν έχω αιρκοντίσιον-με έκανε να ξωκείλω στο θέμα του, έτσι κι αλλιώς πάντα λίγου, ύπνου.

Αναρτώ μια φωτογραφία χωρίς την ελάχιστη καλλιτεχνική φιλοδοξία, από την προεκλογική περίοδο εξπρές του “δημοψηφίσματος” του Τσίπρα(θα το μελετήσουν επισταμένως οι τύραννοι και οι δικτάτορες του μέλλοντος, τέτοια μεθόδευση βαθιά αντιδημοκρατικής διαδικασίας έχει να φανεί από όταν το 1933 ο Χίτλερ μπήκε στην Καγκελλαρία! Η γκεμπελική φύση αυτής της μεθόδευσης έγκειται στο ότι εγκλώβισε το θυμικό του ψηφοφόρου και με αυτό τον οδήγησε μάνι-μάνι στη κάλπη, πριν καν προλάβει εξατμιστεί το αίσθημα οργής και αντικατασταθεί από τη νηφαλιότητα της δεύτερης ή της τρίτης λογικής σκέψης. Πήρε αυτό το αποτέλεσμα μαζί του στις Βρυξέλλες ο γλυκοτσούτσουνος ηγεταράς μας νομίζοντας ότι θα τους κατατρομάξει, λες και αυτοί είναι οι πρώτοι τυχαίοι “κουτόφραγκοι” και δεν ξέρουν ή δεν καταλαβαίνουν την μεθόθευση-στο Ενωμένο Βασίλειο για παράδειγμα, ο Κάμερον προανήγγειλε δημοψήφισμα με θέμα την ένταξη στην Ευρωζώνη, άκουσον-άκουσον κυρ Τσίπρα μου και κυρά Κωνσταντοπούλου μου, σε ένα, μπορεί και ενάμισυ χρόνο! Πού; εκεί που ο ευρωσκεπτικισμός υπάρχει σαν πνευματικό και πολιτικό ρεύμα ήδη από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ!)

Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης λοιπόν είναι από αυτή την εξπρές προεκλογική περίοδο-μοναδική στα παγκόσμια εκλογικά χρονικά!-και βλέπουμε το αδεσποτο της πολιτικής να διαβάζει με τον ασυναγώνιστο τρόπο που μόνο εκείνος θα το μπορούσε να εκφωνεί το λόγο που-προφανώς!-άλλος του συνέταξε, γι’αυτό και η εκφορά του λόγου απ’το Γιωργάκη είναι πάντα ασυνάρτητη και αφασική ως το προς τα πού θα δώσει την έμφαση του αισθήματος της έκφρασης-τον βλέπεις π.χ. να υπερτονίζει μιά φράση που δεν ενσωματώνει ένταση, γιατί κάπως μπορεί να τού φάνηκε η λέξη ας πούμε. Μιλάμε για απερίγραπτα χαριτωμένα πράγματα! Εν πάση περιπτώσει διαλέγω αυτή τη φωτογραφία, ενώ έχω άλλες πιο κοντινές λήψεις, γιατί βρήκα αυτό το ωραίο εικονολογοπαίγνιο, για το αδέσποτο-το πρώτο μεγάλο μας!-της πολιτικής μας ζωής. Μέσα σε πέντε χρόνια εξαέρωσε μια πατρογονική εκλογική κληρονομιά της τάξης του 40 με 45% και την έκανε μετά βίας 2,5% και φυσικά ο πάτος έχει καθοδικό μέλλον ακόμη.

Αυτές τις μέρες ζούμε το βίο και τη δράση του δεύτερου μελλοντικού αδέσποτου, που οσονούπω θα σπάσει ακόμη και το ρεκόρ του Γιωργάκη σε ταχύτητα μετεωρικής ανόδου και πτώσης με συντριβή, του απίστευτα αμοράλ Τσίπρα. Είμαι βέβαιος ότι συστηματικά και μεθοδευμένα μας οδηγεί στην έξοδο απ’το ευρώ, έχοντας καταποντίσει τη χώρα, σε διάστημα λιγότερο ακόμη και από έξι μήνες. Ακόμη και αν δεν βγούμε απ’το ευρώ-το ελπίζω-είναι σε θέση αυτός ο απίθανος να διαχειριστεί τη διακυβέρνηση της χώρας με τα αντικρουόμενα ζητήματα που Ο ΙΔΙΟΣ έχει θέσει σαν προτεραιότητες; Όταν ζήτησε ΟΧΙ για μια πρόταση Μνημονίου επιεικέστερη από αυτή που τού επιβάλλουν τώρα οι δανειστές-συνέπεια της ραγδαίας επιδείνωσης ΟΛΩΝ των οικονομικών δεικτών-πώς θα εφαρμόσει μιας πολλές κλάσεις οδυνηρότερο Μνημόνιο;. Είναι νομοτέλεια να γίνει το δεύτερο αδέσποτο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Θα τον ξεράσει  το εκλογικό σώμα στην ίδια χωματερή που ξεβράστηκε και το πολιτικό πτώμα του Παπανδρέου.

Leave a comment

Filed under Αλέξης Τσίπρας, Γιώργος Παπανδρέου

Δυναστικός Υδροκεφαλισμός-(Η περίπτωση Γιώργου Παπανδρέου)

1-GAP-billboard-DS-f

Γιατί ο πανίβλακας έκανε δικό του κόμμα; Πέρα από την αυτονόητη απάντηση ότι, ακριβώς επειδή είναι πανίβλακας και πρέπει με κάθε κίνηση του να επιβεβαιώνει τη κλάση του σαν ασυναγώνιστα τέτοιος, υπάρχει και η νομοτέλεια  που τέτοιες καταστάσεις εκπληρώνουν μέσα από τις κλινικές περιπτώσεις των λογής Παπανδρέου και που πρέπει να μας απασχολήσει σαν κάτι πιο βαρύ και ριψοκίνδυνα μακροπρόθεσμα καταστροφικό, πολύ πέρα από την ανεκδοτολογική περίπτωση  του συγκεκριμένου ακραίου κλινικού δείγματος. Και,  φυσικά,  να μας προβληματίσει πια σαν πολίτες, σαν ψηφοφόρους, σαν σκεπτόμενους συμμέτοχους των δρώμενων μιας κοινωνίας-εκλογές έρχονται άλλωστε.

Λοιπόν αυτό που έκανε ο Παπανδρέου σήμερα, είναι η συνέπεια μιας λογικής που, απλά, έχει φτάσει πια στα απώτατα άκρα της και που λέει ότι, όσοι αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν υπόθεση μιας κληρονομικώ δικαίω δραστηριότητας, αδυνατούν να συλλάβουν την ουσία των δημοκρατικών διαδικασιών, που μέσα από τις πολλές και ποικίλες δυνατότητες τους περιλαμβάνουν και την απολύτως θεμιτή, αν όχι ακόμη και επιβεβλημένη, πιθανότητα να αμφισβητηθεί ΘΕΣΜΙΚΑ-αυτό έκανε ο θεσμικός Βενιζέλος- η ιδιοκτησιακή τους σχέση με το κόμμα των προγόνων τους. Ουσιαστικά ο Παπανδρέου δεν συγχώρεσε ποτέ ότι, βρέθηκε ένας άνθρωπος-στη περίπτωση του ήταν ο Βενιζέλος το 2007, στη θέση του Βενιζέλου όμως θα μπορούσε να είναι το κάθε άλλο φιλόδοξο στέλεχος του κόμματος του-βρέθηκε λοιπόν ένας άνθρωπος που επί της ουσίας τού αμφισβήτησε το κληρονομικό δικαίωμα στην ηγεσία ενός κόμματος. Δυστυχώς, μέσα στη κόλαση της παραπολιτικολογίας, η σπουδή αυτής της πολύ σημαντικής παραμέτρου της εμβληματικής σύγκρουσης παραμελήθηκε. Και όμως είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα θεσμών και ουσιαστικής δημοκρατικής συγκρότησης των κομμάτων.

Στο μυαλό του Παπανδρέου, που για επί πλέον κακή μας τύχη, εκτός του ότι επιβλήθηκε εντελώς αντιδημοκρατικά στο κόμμα του-θυμάστε την επονείδιστη για δημοκρατικό κόμμα διαδικασία του “Δακτυλιδιού”;-ήταν και διανοητικά καθυστερημένος-ΕΞΟΦΘΑΛΜΑ, σε βαθμό που να βγάζει μάτι! Αυτό το εκρηκτικό μείγμα κακομαθημένης κωλοπαιδοσύνης και αχαλίνωτα σπουδαιοφανούς αυτισμού, μας έδωσε τα αποτελέσματα που ζήσαμε στη σύγχρονη Πολιτική μας Ιστορία σαν “Γιωργοπαπανδρεϊκό Επεισόδιο” . Όμως κάθε αρνητικό κακό βίωμα πρέπει να αφήνει σε όλους μας ένα επιμύθιο που να λειτουργεί σαν αντίσωμα:ποτέ πια οικογενειοκρατία στα κόμματα και προπάντων στις ηγετικές τους τάξεις. Το λέω αυτό γιατί, αν κάνετε ένα γύρο στα σημερινά κόμματα, θα διαπιστώσετε ένα σωρό από αυτούς τους διαχρονικά παρασιτικούς γόνους: από Καραμανλή, Μητσοτάκη-σε διάφορες ονομαστικές εκδοχές-Βαρβιτσιώτη, μέχρι Κωνσταντοπούλου-η αλαζονεία της είναι καθαρά δυναστικής υφής, σαν κόρης με μεγάλη πολιτική προίκα μέσα στο κόμμα της- Κατριβάνου, Κατσέλη-σαν γυναίκα του κάτσεκαλάΓεράσιμε-Κρίτωνα Αρσένη-από άλλη φαμίλια ο φλώρος αυτός- Παραστατίδη και με ενδιάμεσους από τα μικρότερα κόμματα, τους εμβληματικούς Παπανδρέου-φυσικά! άκουσα μάλιστα ότι ο Νίκος Παπανδρέου μπορεί να είναι υποψήφιος, ίσως και η κόρη του Γιωργάκη-Κατσιφάρας, Γεννηματά, μέχρι και τον γυιό του Κύρκου στο “Ποτάμι”. Η οικογενειοκρατία είναι ένα εκφυλιστικό φαινόμενο στα πλαίσια της Αντιπροσωπευτικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και σαν τέτοιο πρέπει να στηλιτευθεί  συστηματικά απ’τον καθένα μας όχι απλά με λόγια αλλά με έργα, με ψήφο δηλαδή.

Υ.Γ. Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης είναι από την τελευταία-σταλινικού τύπου,πατερουλικού σχεδόν χαρακτήρα οραματική γλύκα-προεκλογική καμπάνια, στις ευρωεκλογές του 2009. Λαχταρούσα πάντα να τον φωτογραφίσω ζωντανό, παρόλο ότι τον σιχαινόμουν σαν περσόνα-η πτωχαλαζονεία του πάντα με εξαγρίωνε!-και ευελπιστώ ότι κάποιος καλός δαίμονας-πειραχτήρι, θα με φέρει κάποια στιγμή απέναντι του. Ξέρει όμως και φυλάγεται. Όχι ο ίδιος καθεαυτό-είπαμε είναι θεόβλακας- αλλά οι κέρβεροι του επιτελείου του, που δεν τον αφήνουν να εκτίθεται χωρίς να έχουν πρώτα ελέγξει όλες τις πιθανότητες μήπως φανερωθεί κάποιο από τα υπόλοιπα κουσούρια του, συναφή πάντως με την ανυπέρβλητη ηλιθιότητα του.Η βλακεία του δεν μπορεί να κρυφτεί με τίποτα πάντως και ακριβώς εδώ βρίσκεται και το σχιζοφρενικό του ελληνικού λαού: πώς είναι δυνατόν να ψηφίζει για ηγέτη της τύχης του  κάποιον που τον αποκαλούσε Γιωργάκη-το έζησα στο εκλογικό τμήμα όπου ψήφισα και είχα μείνει άναυδος!

Leave a comment

Filed under Γιώργος Παπανδρέου

Nosferatu: η Επιτροφή (Γιώργος Παπανδρέου)

@Photographer unknown

@Photographer unknown-κάντε κλικ(διπλό) στην εικόνα. έχει πράμα.

Είναι παράξενο αλλά ενώ μπορώ να κάνω επεξεργασία σε εικόνες τρίτων, μού είναι αδύνατο να το κάνω σε δικές μου, έτσι που να τις αλλοιώσω και να αλλάξω τη διάθεση τους. Σού φαίνεται ότι το μυαλό μου έχει μπλοκαριστεί στη δημιουργική στιγμή της σύλληψης και της λήψης και δεν μπορεί να κάνει βήμα παραπέρα. Καμιά φορά, όταν είχα το στούντιο και όντας σε μεγάλα κέφια, μπορούσα με τη φαντασία μου να κάνω παπάδες πριν τη λήψη, παίζοντας με τη σκηνοθεσία, τα αξεσουάρ, τα φώτα, το φόντο. Καθαρά δημιουργική δουλειά δηλαδή. Άπαξ όμως και παγιωνόταν η εικόνα και ολοκληρωνόταν, μετά, τυπώνοντας την πια, αδυνατούσα-και αδυνατώ-να προχωρήσω πιο πέρα. Σε μένα κάθε δημιουργικό όριο είχε πια εξαντληθεί. Δεν είχα ούτε τη διάθεση ούτε την έμπνευση ούτε για μισό βήμα παραπέρα.

Αντίθετα μια ξένη φωτογραφία μπορεί να με εμπνεύσει να προχωρήσω αρκετά πέρα από αυτό που θέλει να παραστήσει, ανατρέποντας ακόμη και την αρχική πρόθεση του φωτογράφου, που συνήθως είναι η καταγραφή. Όχι, δεν καρατομώ την εικόνα. Σε γενικές γραμμές σέβομαι το σκελετό της αρχικής εικόνας, απλά της αλλάζω τη διάθεση με ήπια αλλά καίριας νοηματοδοτικής σημασίας επεξεργασία. Να ένα παράδειγμα που βρήκα πριν λίγο, με την αφορμή των υπαινιγμών που άφησε ο πανίβλακας Παπανδρέου ότι θα κάνει κόμμα-(προσωπικά το αμφισβητώ αλλά αν συμβεί, χειμώνα καιρό, θ’ανθίσουν οι λεμονόκουπες παίρνοντας φωτιά πάνω στην άδεια του, τη κλούβια του κράνα). Ήδη από την επομένη της καθαίρεσης του οι δικοί του διακινούσαν ότι ο καλός τους πρίγκηπας του σκότους  θα επιστρέψει κάποτε-εκδοχή του μαρμαρωμένου βασιλιά). Αυτό με οδήγησε κάποια στιγμή που έβλεπα την επική φωτογραφία κάποιας φιλογιωργοπαπανδρεϊκής ανάρτησης, να δω στην φιγούρα αυτού του πολιτικού κτήνους, τα γνώριμα από τα κινηματογραφικά μου χρόνια χαρακτηριστικά του Νοσφεράτου, που από καιρό σε καιρό γυρίζει στο βασίλειο των ζωντανών σαν αρνητική Περσεφόνη για να πιει, με την ακόλαστα κολασμένη διάθεση του γλυκοτσούτσουνου βαμπίρ, όσο αίμα τού συνταγογράφησε η μοχθηρή, μνησίκακη και εκδικητική μάνα του.

Ήταν μια φωτογραφία λουσμένη στο άπλετο προεκλογικό φως. Αυτό θυμάμαι γενικά. Το καρέ της ορθογώνιο οριζόντιο. Έκοψα στο πλάι δεξιά κι αριστερά και σκοτείνιασα περιφερειακά την εικόνα εξαντλώντας σχεδόν τα όρια. Έβαλα ακραίο κοντράστ και γέμισα το ποτήρι  του evian με κόκκινο χρώμα-το χρώμα του ανθρώπινου αίματος που όχι λίγο από δαύτο χύθηκε στη διάρκεια της μικρής αλλά επεισοδιακής θητείας του σαν Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τού πλανιάρισα τις αδέξιες χερούκλες-αυτές που αποπειράθηκαν να διορθώσουν αλυσίδα ποδηλάτου εν κινήσει!- και του λιμάρισα τα νύχια και,  ο δαίμονας που κρυβόταν καλά πίσω από τη γλύκα του βλάκα,  παρουσιάστηκε σε όλο το ζοφερό μεγαλείο του. Απλά πράγματα. Χωρίς ακραία εφέ χολυγουντιανής υφής. Ο οικονομικός Murnau ήξερε να χρησιμοποιεί με ρέγουλα το κινηματογραφικό εφέ, γιατί το ήθελε να λειτουργεί στα πλαίσια του αισθήματος που δημιουργεί η αφήγηση και όχι γι’αυτό το ίδιο το οπτικό εφέ σαν τέτοιο, που διαισθανόταν με την ευφυΐα του ότι εξαντλείται, καίγεται με την εμφάνιση του.

Όσο για τον Παπανδρέου; Χμ! Ποτέ μου δεν μίσησα πιο πολύ ένα πολιτικό από αυτό το απίθανα γελοίο αλλά και ασύγκριτα επικίνδυνο άτομο. Βασικά μισώ θανάσιμα την αστήρικτη, την ολωσδιόλου αθεμελίωτη αλαζονική σπουδαιοφάνεια του βλάκα. Την αλαζονεία του που την παίρνει από το οικογενειακό διαβατήριο του πατέρα του. Από τη προσκόμιση του βιολογικού κώδικα ότι είναι εξακριβωμένος γυιός κάποιου. Ο ηλίθιος και ανιστόρητος πολιτικός είναι ένα απίστευτα εκρηκτικό μείγμα.  Οτιδήποτε πέρασε απ’τα χέρια αυτού του ενσυνείδητου πολιτικού εγκληματία το μαγάρισε, το διέφθειρε, το διέστρεψε, το χάλασε με τη κακή του φύση που τόσο δαιμονικά συμμάχησε με την αυτιστική αγγελική γλύκα της ηλιθιότητας του. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσο κακό έκανε αυτός ο άνθρωπος στην Ελλάδα. Μια ολόκληρη σαραντάχρονη στρατηγική και πορεία προς την ενοποίηση της Ελλάδας με την Ευρώπη,  την υπονόμευσε και την πυρπόλησε με τις εγκληματικές του επιλογές-πολλές από αυτές μυστικές-θυμηθείτε τις μυστικές διαβουλεύσεις με το ΔΝΤ και τον Στρος Καν προεκλογικά το 2009-αλλά και τις σκόπιμες ολιγωρίες και αναβολές. Αχυράνθρωπος των αμερικανών.Ο απόλυτος ορισμός του ανδρείκελου στον 21ο αιώνα!

Leave a comment

Filed under Γιώργος Παπανδρέου

Η μεγάλη στιγμή της Γιάννας!

The-Olympics-(7)-WB-DS-sf

Όχι, δεν ήμουν στη Λωζάνη το 1997 να τη θαυμάσω στη στιγμή της μεγάλης της νίκης. “Την πήραμε, την πήραμε την Ολυμπιάδα!”. Μας είχε πλασαριστεί η ιδέα ότι ήμασταν εμείς που κάτι κερδίζαμε και όχι  ας πούμε τα σαΐνια της ΔΟΕ, της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής-ανάμεσα τους πολλοί βασιλικοί γόνοι με εξέχουσα θέση αυτή του προσωπικού φίλου της Γιάννας Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Δεν ήμουν στη Λωζάνη τότε κι έτσι δεν είχα τη χαρά να τη φωτογραφίσω στα μέρη των καταθέσεων της. Τη Γιάννα. Ήμουν όμως στην Αθήνα. Στο Ζάππειο. Εκεί που τότε “χτυπούσε ο παλμός της Ελλάδας”-πέρα από τα στήθη της πολυφίλητης Γιάννας.

Βασικά, αυτό που πάντα σκέφτομαι όταν φωτογραφίζω ένα γεγονός που δεν έχει συγκεκριμένη φωτογραφική υλικότητα-π.χ. ο τερματισμός ενός δρομέα είναι η στιγμή που σπάει τη κορδέλα ή η δολοφονία ενός πολιτικού η στιγμή του πυροβολισμού ή της πτώσης του, είναι το εύρημα για να αναπαρασταθεί αυτή η άυλη στιγμή και να εκπροσωπήσει όσο το δυνατό πιο επάξια το γεγονός. Εδώ το συμβάν ήταν πολύ πιο αφηρημένο.Ακόμη και οι παρόντες στη Λωζάνη φωτογράφοι θάπρεπε να εστιάσουν σε δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις-πράγμα αντικειμενικά αδύνατο-προς τη πλευρά του Σάμαρανκ που ανακοίνωνε την απόφαση και προς εκείνη της Ελληνικής Επιτροπής Υποψηφιότητας. ‘Ετσι για να αποδοθεί στη πληρότητα του το γεγονός μια φωτογραφία δεν αρκούσε. Φαντασθείτε λοιπόν πόσο πιο έντονο θάταν το πρόβλημα αυτό σαν, εκ των πραγμάτων ελλειπτική, παρουσίαση για κάποιον που διεκπεραίωνε το θέμα αυτό στην Αθήνα.The-Olympics-(10)-WB-DS-rev

Συνειδητοποιούσα τη δυσκολία και προσπάθησα να βρω με ποιο τρόπο η στιγμή θα αποδοθεί κατά το δυνατό πειστικότερα σαν τέτοια. Πρόκρινα ότι αυτό θα έπρεπε να είναι πράγματι η στιγμή καθεαυτή και όχι γενικότερα ο χρόνος γύρω απ’τον οποίο θα περιστρεφόταν το γεγονός. Η εγγύτερη στη στιγμή δυνατότητα που σού δινόταν στην Αθήνα ήταν η οθόνη της τηλεόρασης. Υπήρχε μια γιγαντοοθόνη μπροστά ακριβώς απ’το Ζάππειο-ελάχιστα μέτρα από κει που έγιναν οι δύο λήψεις της ανάρτησης- αλλά δεν με βοηθούσε σ’αυτό που είχα συλλάβει. Ήθελα αληθινή έκφραση ανθρώπων και όχι ένα γενικό πλάνο που δεν θα βοηθούσε στη σαφήνεια της απολύτως εξειδικευμένης στιγμής. Κάνοντας ένα γύρω στο χώρο, που πέρα από τον πάρα πολύ και ενθουσιώδη κόσμο, είχε σε όλη του την έκταση πολλά συνεργεία τηλεόρασης, εντόπισα αυτό των φωτογραφιών της ανάρτησης. Για να πω την αλήθεια το επέλεξα κυρίως γιατί ήταν πιο κοντά στην είσοδο του Ζαππείου Μεγάρου και ακριβώς απέναντι στην γιγαντοοθόνη που προανέφερα. Είχα και τέσσερις μηχανές μαζί μου, για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μείνω αμανάτι από φιλμ ή μηχανή τη κρίσιμη στιγμή. Είχα με τόση σιγουριά προβλέψει το κάδρο μου, ώστε αν δείτε τις δυό φωτογραφίες με διαφορά λίγων δευτερολέπτων η μιά από την άλλη, οι διαφορές είναι ανεπαίσθητες και αφορούν όχι το κάδρο καθεαυτό όσο τις κινήσεις των ανθρώπων μέσα στα όρια του. Αυτό που θυμάμαι πολύ ζωντανά είναι η επιμονή μου να μη χαθεί ούτε για μια στιγμή το μπαλόνι του πρώτου πλάνου, που το θεωρούσα εμβληματικό της ελαφράς σοβαρότητας της στιγμής. Η στιγμή-η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης-είναι όντως η στιγμή, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τις εκφράσεις των προσώπων-της δημοσιογράφου και του οπερατέρ δίπλα της αλλά και ιδιαίτερα από το ξεκίνημα μιας βίαιης, εκρηκτικής κίνησης των χεριών των δύο ανδρών, που στο σημείο εκείνο φλουτάρουν πια την εικόνα. Από το σταματημένο χέρι πάνω στο στήθος της γυναίκας στα άκρα δεξιά της πρώτης εικόνας-σαν να της έχει κοπεί η ανάσα, σταματώντας και το χρόνο ταυτόχρονα-πάμε στην εκκινούσα έκρηξη των χεριών στη δεύτερη.

Ακολούθησαν πολλές φωτογραφίες μετά-πιο εύκολες και λιγότερο ριψοκίνδυνες σίγουρα-του πανηγυριού που στήθηκε αμέσως μετά. Από κείνη τη στιγμή, που με τα ταπεινά μου μέσα την κατέγραψα όσο πιο πειστικά γινόταν σαν στιγμή, άρχισε για την Ελλάδα μια πορεία που κατέληξε, λίγα χρόνια μετά,  στο Καστελόριζο, με ένα απερίγραπτης ελαφρότητας διάγγελμα-(θυμάστε τα χαρωπά σημαιοστολισμένα τρεχαντήρια και τους ήχους των πνιγμένων γέλιων κάποιων παιδιών εκεί γύρω;)- διάγγελμα που εκφώνησε με τον ασυναγώνιστα αυτιστικό του τρόπο ο Γιώργος Παπανδρέου. Σήμερα, μετά τα βιώματα και της χαζοχαρούμενης Ολυμπιάδας και της πικρής, ταπεινωτικής πλην αναγκαίας Μνημονιακότητας,  οι μόνοι που δεν πήραν χαμπάρι του τι πραγματικά σήμαινε για εμάς αυτό το εφήμερο δεκαπενθήμερο πανηγύρι του 2004 είναι αυτοί που πέρασαν και τότε καλύτερα και συνεχίζουν να καλοπερνάνε μέσα στην τύρβη της πλήξης τους και της αεργίας τους: η Γιάννα και ο Γιώργος! Τι παράξενο: αυτοί οι απίστευτα ελαφρόμυαλοι άνθρωποι, τέτοιες μέρες επιστρέφουν και δηλώνουν ξανά τη παρουσία τους, σαν κάτι να θέλουν να μας ξαναζητήσουν και  σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα στο μεταξύ ή σαν να μην έχουν ο καθένας το δικό του μεγάλο μερτικό στη κρίση(αν η οικονομική κρίση στην Ελλάδα εκδηλώθηκε σαν κρίση δανεισμού, σκεφθείτε λοιπόν πόσο επιβάρυνε η Ολυμπιάδα την Ελλάδα με τα πρώτα ληξιπρόθεσμα ποσά ολυμπιακού δανεισμού να κουρταλούν τη  θύρα της οικονομίας μας).

Leave a comment

Filed under Editorial Photography, Γιώργος Παπανδρέου, Ολυμπιακοί Αγώνες, Ρεπορτάζ

Πάρτον κάτω!

039-ceb1cebdcf84ceafceb3cf81ceb1cf86cebf

Η σημερινή μέρα-ιστορική όσο οι οδύνες που τη γέννησαν-είναι η απάντηση σ’εκείνη τη ζοφερή στο Καστελόριζο-αλίμονο ηλιόφωτο και χαρωπό τότε!-θυμάστε τα σημαιοστόλιστα τρεχαντήρια στο βάθος που σφύριζαν φρενιασμένα σαν σε γαμήλια τελετή;-Καστελόριζο, που το μαγάρισε στη μνήμη μας η κτηνώδης και προδοτική βλακεία ενός από κάθε άποψη ελεεινού εγκάθετου. Ασφαλώς και δεν τέλειωσαν τα ζόρια, η καρδούλα μας το ξέρει αλλά η πορεία προς τη κόλαση, που τον οδικό της χάρτη με Δαντική αποφασιστικότητα συνέταξε το αμερικανόπεμπτο αυτό ανδρείκελο,  κάνει μια στάση, παίρνει μια ανάσα και κάνει τη στροφή προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το επιμύθιο όλου αυτού του τρομερού βιώματος του Μνημονίου είναι ένα: Ποτέ πια απατεώνες του “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”-αυτό βασικά δεν συγχώρεσε ο ελληνικός λαός ενώ αντίθετα  ανέχθηκε το πολιτικό προσωπικό στη Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Ας μη γελιόμαστε, η κρίση, που μας μεταφορτώθηκε σαν τοξικά οικονομικά απόβλητα από τις ΗΠΑ στα πλαίσια της υπονόμευσης της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, θα μας ερχόταν αργά ή γρήγορα αλλά μας προέκυψε με την επιθετική μορφή που έλαβε, λόγω ακριβώς της ανεκτίμητης για τους αμερικανούς προδοτικής συμβολής του ανθρώπου τους στην Αθήνα. Σήμερα αυτό το υποκείμενο, αδύναμο πια εκ των πραγμάτων να κάνει οποιαδήποτε πολιτική ζημιά, τελειώνει την καριέρα του σαν επικίνδυνος, καθότι οριστικά και αμετάκλητα πολιτικός νεκρός.

Leave a comment

Filed under Γιώργος Παπανδρέου