Category Archives: Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Η Ύλη του Πνεύματος

9Jun2010-Architecture-Monastiraki-Church-Dormition-of-the-Virgin-Door-Gate-Pigeon-NikosRoccos-DS-BW

Δεν υπάρχει τίποτα τόσο επαρκώς πνευματικό που να μη χρειάζεται και  την ύλη ακριβώς για να φανερώσει εναργέστερα και άρα πειστικότερα τη πνευματικότητα του, με τη μόνη ίσως εξαίρεση της σιωπής,  που άνετα όμως βάσιμα μπορεί να τη περάσεις καμιά φορά ακόμη και σαν την επιτομή της βλακείας.

Leave a comment

Filed under architect, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Ποιος σκότωσε τους έφηβους;

;3Oct2008-Gate-Athineon-Efivon-str.-Dog-NikosRoccos-FVΈπεσα σ’αυτή τη φωτογραφία τυχαία και διάβασα τη λεζάντα της: “…οδός Αθηναίων Εφήβων”. Αν και κατά προσέγγιση θυμόμουν πού περίπου είχα κάνει τη λήψη, ήθελα να έχω σαφέστερη εικόνα, μπας και αυτό μού δώσει αφορμή για καλύτερο στόρυ και άρα κείμενο για την ανάρτηση. Και-ω του θαύματος!-έπιασα λαβράκι!

Σε μια πόλη που δεν έχει αφιερώσει ούτε δρόμο ούτε πλατεία στην απόλυτη και πανάξια και μόνη αληθινά διεθνή ελληνίδα σταρ, την ασύγκριτη Μαρία Κάλλας, υπάρχει παρόλα αυτά δρόμος αφιερωμένος στην πνευματικά ουτιδανή και καθόλα ανάξια κάθε τιμής Μελίνα Μερκούρη, που για να αποκτήσει το όνομα της ο δρόμος στον οποίο δόθηκε χρειάστηκε πρώτα να σβηστεί το ποιητικά και συμβολικά βαρύ των “Αθηναίων Εφήβων”.

Έξω απ’ τα ελληνικά σύνορα η μαντάμ δεν λέει πια τίποτα, αντίθετα από το όνομα της Κάλλας που λατρεύεται από ξένους με έναν ενθουσιασμό ασυγκράτητα ειλικρινή. Το youtube είναι αψευδής μάρτυρας αυτού που γράφω.

Τώρα γιατί στην Ελλάδα αυτή η απίστευτα ρηχή, αμόρφωτη,αστοιχείωτη περσόνα άγγιξε τα όρια του θρύλου είναι ένα θεματάκι που μπορεί να εξηγηθεί συναρτημένο φυσικά με τις πάμπολλες αμαρτίες της πολιτικής και του παπανδρεϊκού φαινομένου που ταλάνισε και ταλανίζει τη χώρα εκατό χρόνια τώρα, από παππού, γυιό και τον αληθινά απερίγραπτο εγγονό. Και μόνο ότι αυτή, μια μεγαλοαστή Αθηναία εγγονή Δημάρχου της Αθήνας πολιτεύονταν επί δεκαετίες στο Πειραιά μόνο και μόνο επειδή ένας κινηματογραφικός της ρόλος και ένα εμβληματικό τραγούδι την έφερε εικονικά στη Τρούμπα μόνο στο μυαλό του σουρεαλισμού μπορεί να εδραιώσει θέση και επιχείρημα. Ο ρασιοναλισμός έχει πια πάει περίπατο και η Ίλυα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει αφού οι καψούρηδες με την εικόνα της τους ήταν αρκετός λόγος να τη ψηφίζουν. Πάντως οι αληθινοί συμπολίτες της, οι Αθηναίοι, αποδείχτηκαν σοβαρότεροι σαν ψηφοφόροι και όταν έθεσε υποψηφιότητα για το Δήμο της Αθήνας, κόντρα στη περσόνα της μόρτισσας πειραιώτισσας που ως πριν είχε καλλιεργήσει για τις εκλογικές σκοπιμότητες του κόμματος της, την έστειλαν στο σπίτι της αδιάβαστη και βαθιά ταπεινωμένη. Θάρθει ο καιρός που ο δίκαιος κριτής που λέγεται Ιστορία θα τη κατεβάσει από το βάθρο που την ανέβασαν οι πολιτική σκοπιμότητα και ο δραστήριος και ασυνήθιστα γενναιόδωρος επικοινωνιακός μηχανισμός που με γκαιμπελική μεθοδικότητα είχε κτίσει-ρωτήστε το Δαβαράκη γι’αυτό. Μια νούλα, ένα τίποτα κατόρθωσε να υποκλέψει από το θυμικό των συγχρόνων της ένα κλέος που ήταν κλούβιο. Παρακολουθείστε και συγκρίνετε συνεντεύξεις της  Μαρίας Κάλλας από τη μιά-θα δείτε μια απίστευτα συγκροτημένη προσωπικότητα, που ειδικά στη τέχνη της είχε μια σιγουριά λόγου και μια αυτοπεποίθηση επιστημονικού κύρους και επιβολής και από την άλλη η Μερκούρη, με τα χαζονάζια της, τις γεροντίστικες τσαχπινιές μιας παρηκμασμένης ερωμένης, τα ανυπόφορα κλισέ, τον κλούβιο, ανούσιο στόμφο. Και φυσικά ένας λόγος χωρίς ειρμό, χωρίς συγκρότηση, χωρίς βάθος. Και βέβαια, που είναι και το σπουδαιότερο, μηδενικό πολιτικό έργο, παρά μόνο κούφιες διακηρύξεις και στο τέλος ρημαγμένα ταμεία για εφήμερα, θνησιγενή και κακόγουστα έργα του μερκούρειου πολιτισμού του σιναφιού της, θεατρίνων εντελώς δεύτερης διαλογής.

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Μελίνα Μερκούρη

Τα γεγονότα της 11ης Απριλίου του 2016

11Apr2016-(101)-Dog-Woman-Ermou-str.-NikosRoccosΌπως όλες οι μέρες της ζωής μας άλλωστε, έτσι κι εκείνη η μέρα, η 11η Απριλίου του 2016, ήταν μια ακόμη συναρπαστική μέρα όχι μόνο για τη δική μου ζωή αλλά και όλων όσων την έζησαν κι αυτοί εκείνη τη μέρα.11Apr2016-(55)-Dog-Woman-Eolou-str.-Eating-NikosRoccosΚάποιοι, αφελώς, τείνουν να χωρίζουν τις μέρες της ζωής σε ενδιαφέρουσες και-άκουσον-άκουσον!-αδιάφορες λες και δεν είναι ασύλληπτο προνόμιο να έχεις ήδη ζήσει έστω και μια ολόκληρη μέρα ζωής. Λες και στα πιο αδιάφορα της-όπως συνηθίζουν κάποιοι ελφρόκαρδα να υποστηρίζουν-δεν είναι ήδη συναρπαστική στο πλήθος των μικρών επεισοδίων της. Ένα μύχιο αίτημα όταν διατυπώνεται με ανασήκωμα του μπροστινού ποδιού ενός φίλου δεν είναι ένα κοσμογονικής αξίας συμβάν ικανό να τραβήξει τη προσοχή της βαθύτερης ύπαρξής μας;11Apr2016-(237)-Multicoloured-Black-Woman-with-Baby-Mother-Traveller-Luggage-Eolou-str.-NikosRoccosΚαι πόσο πιο συναρπαστική να γίνει ακόμη μια μέρα όταν τη ήδη φωτίζει το ακτινοβόλα ροδαλό κλέος ενός παιδικού σκούφου;11Apr2016-Urban-Still-Life-Burnt-Bike-Georgiou-Stavrou-str.-NikosRoccosΑν μάλιστα σκεφθείτε ότι στο ίδιο ακριβώς σημείο, το πρωί της ίδιας αυτής μέρας ένας απ’τους δυό έβγαινε κερδισμένος σε μια μάχη της τύχης που τελικά έχασε ο άλλος!11Apr2016-(40)-Selfie-Ermou-str.-Mother-Child-Girl-NikosRoccos-DSΆλλες απώλειες δεν είχε πια εκείνη η μέρα παρά μόνο εντυπώσεις χαράς πάνω σε φωτεινές οθόνες που ανταποκρίνονταν αλληλέγγυα σε παιδικούς χαιρετισμούς.11Apr2016-(52)-Urban-Still-Life-Multicoloured-Travel-Plan-Christou-Lada-str.-NikosRoccosΤα πλάνα κάποιων ταξιδιών μετακόσμισαν σε άλλους ορόφους και αυτό φαίνεται πώς έφερε την Ιαπωνία πιο κοντά από ποτέ-δίπλα στο πεζοδρόμιο της ρουτίνας και της ανυποψίαστης καθημερινότητας.11Apr2016-(32)-japonaiserie-Woman-Athinas-str.-NikosRoccos-DSΈσο δραστήριος και έχε ενδιαφέροντα. Κυνήγα τη ρουτίνα σαν αξιέραστη παρθένα και δόσου στα μυστικά της κάλλη. Το αληθινά μεγάλο είναι το καθημερινό.11Apr2016-(62)-Eolou-str.-Womens-Shopping-NikosRoccosΔεν θέλω πια να ξανακούσω παράπονα και μεμψιμοιρίες. Η ζωή, όσο είναι τέτοια, ακόμη και ζορισμένη δοξολογείται μέσα από την προσπάθεια και τον αγώνα. Το σημαντικό είναι να μην πλήξεις ποτέ. Να μην έχεις τη λέξη και την έννοια της πλήξης σαν αποπνικτικό βίωμα αδράνειας και απραξίας. Σας τα γράφει όλα αυτά κάποιος που οσονούπω ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για ζόρικη μετακόμιση, μπορεί και κάτω από τα ανοιξιάτικα αστέρια.11Apr2016-Homeless-Zoodoxou-Pigis-Urban-Still-Life-NikosRoccosΥ.Γ. Ω, ναι! Όλες οι φωτογραφίες της σημερινής ανάρτησης, όντως τραβήχτηκαν την 11η Απριλίου του 2016!

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography, Urban Still Life

Τα τρία γεροντάκια

11Dec2016-(477)-Dogs-Ermou-str.-McDonalds-Sleep-NikosRoccos-SH-NBV-FΑυτή τη περίοδο δυό γνωστοί μου έχουν τρεχάματα με τους υπερήλικες γονείς τους. Μια τέτοια μάχη είναι εξ ορισμού μια χαμένη μάχη. Οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε ένα ηλικιακό όριο όπου το μοιραίο μοιάζει το απόλυτα έως βέβαια πιθανό. Παρόλα αυτά η μάχη δίνεται-βασικά νομίζω πως η μάχη δίνεται και πρέπει να δίνεται όχι προς τη κατεύθυνση της πάση θυσία μακροημέρευσης αλλά προς μια ποιότητα βίου που βρίσκεται στο κατώφλι της προς τα πάτρια εδάφη της ανυπαρξίας από όπου ήρθαν κι αυτοί που σε λίγο θα μας φύγουν. Και που κι εμείς κάποια στιγμή, αργότερα ή νωρίτερα, θα τους ακολουθήσουμε και γενικά  όλοι όσοι ήρθαν από την ανυπαρξία σ’αυτήν την ωραία κιβωτό της άχρονης και ανώδυνης λήθης. Η αιώνια ζωή δεν είναι απλά χίμαιρα, είναι απάτη για όποιον την επικαλείται και σπεκουλάρει μ’αυτή. Γιατί προϋποθέτει κάτι που είναι ενάντια στη φύση της ζωής που είναι κίνηση, εξέλιξη, που είναι δηλαδή χρόνος. Οι υπέργηροι γονείς θα φύγουν. Αυτό που έχει σημασία είναι το πέρασμα να είναι όσο το δυνατό πιο ανώδυνο και όσο το δυνατό πιο τρυφερό και μέσα στη λογική πίκρα να υπάρχει μιά τζούρα γλύκας από τη καλή διεκπεραίωση της αναχώρησης.

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Αγάπη χωρίς λόγια

13Jan2016-(72)-Dog-Ermou-str.-NikosRoccos-DSΘεωρώ ότι οι σχέσεις μας με τα ζώα και το είδος αμοιβαίας αγάπης που αναπτύσσεται με αυτά βασίζεται σε μια εξ ανάγκης σύμβαση που αποδεικνύεται λυτρωτική και ίσως να έπρεπε να γίνει αντικείμενο όχι μόνο ανάλυσης αλλά ακόμη και υιοθέτησης του από την πλευρά των ανθρώπων και για τις μεταξύ τους σχέσεις: την ολοκληρωτική απουσία επικοινωνίας μέσω του αρθρωμένου λόγου. Έτσι δεν εμφιλοχωρεί ανάμεσα σ’εμάς και τα ζώα το δηλητήριο που όλοι ξέρουμε σαν γλώσσα που κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Η όποια στιχομυθία μας με αυτά εκλαμβάνεται από αυτά σαν ήχοι και άναρθρες κραυγές ίσης αξίας με αυτές που κι εκείνα εκπέμπουν.Στη πραγματικότητα γλώσσα τους-και συνακόλουθα γλώσσα μας γι’αυτά-είναι η γλώσσα του σώματος και επιβοηθητικά η γλώσσα του βλέμματος-είναι και αυτή η άτιμη η ουρά που πόσα και πόσα δεν εκφράζει όταν κουνιέται-μη μιλήσω και για τη γλώσσα την ίδια καθευτή και κυριολεκτικά και γεμίσουμε σάλια όλοι εδώ μέσα!

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Ενθουσιασμός!

20Sep2016-(139)-Dog-Ag.-Gerasimos-chapel-Pireos-str.-NikosRoccos-DSΤί τα θέλεις! Τον ενθουσιασμό δεν μπορεί να τον παράξει καμιά αγιότητα. Μόνο η απτή αμοιβαιότητα της ζωής των ειλικρινών αισθημάτων. Τετρακόσια καθαγιασμένα λείψανα προφητών, μαρτύρων, οσίων και αγίων να υπήρχαν στο γραφικό παρεκκλήσι του Αγίου Γερασίμου, δεν θα ίδρωνε το μαλιαρό αυτάκι του πρόσχαρου και εκδηλωτικού μπρος στο κάλεσμα μιας αγαπησιάρικης επίκλησης που τού απεύθυνα. Πάλλονταν και ωρύονταν από φρενιτιώδη χαρωπό ενθουσιασμό στα επικοινωνιακά μου κόλπα και παρόλο ότι το αφεντικό του ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, δεν απόδιωχνε τη πιθανότητα μιάς νέας ζεστής γνωριμίας. Είναι ένα εντελώς ιδιαίτερο κεφάλαιο του ανθρώπινου πολιτισμού η σχέση-τόσο ανυστερόβουλη επί της ουσίας, εκτός φυσικά της θεμιτής υστεροβουλίας της αγάπης-με το σκύλο. Έχει βάθος αμοιβαιότητας και κατανόησης που κανένα άλλο ζωντανό δεν έχει επιδείξει τόσο ασυναγώνιστα όσο ο γαβγιάρης καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Γιατί υπάρχει η Τέχνη;

Feb2017-Plaka-Ruined-House-Dog-Sllep-Melancholy-NikosRoccos-DSΒασικά ένα τέτοιο ερώτημα είναι καθαρά ρητορικού χαρακτήρα και δεν κρύβει πολλή ουσία ούτε και πολλή αλήθεια. Και δεν τις κρύβει γιατί, μπορεί ναι μεν για το καλλιτέχνη να είναι η κύρια και η μόνη απασχόλησή του, η ζωή του όλη πολλές φορές-ειδικά για τον αφοσιωμένο-αλλά για τον καταναλωτή είναι μια εντελώς πάρεργη δραστηριότητα, που όχι σπάνια, ασκείται από τη δύναμη της κοινωνικής συνήθειας και καμιά φορά ακόμη και εντελώς ξώφαλτσα. Γι’αυτούς η Τέχνη υπάρχει για να ρεμβάζουν τις πολλές ώρες της πλήξης τους και τις ακόμη περισσότερες ώρες της σχόλης τους. Συγκινούνται με εντυπωσιακή ψυχική απόσταση από το δράμα του πεινασμένου καλλιτέχνη-που παρεμπιπτόντως όσο ακόμη ζούσε και δεν τους ήταν ένα βολικά σπαραχτικό μυθιστόρημα δεν τον συνέδραμαν ποτέ-κι έτσι με το πολύ καλλιτεχνικό μπίρι-μπίρι περνάει ή ώρα ανάμεσα στη μπιρίμπα και τις μπύρες! Έχω δει τέτοια φιλοκαλλιτεχνική τσίμπλα στη ζωή μου, τόση ώστε να γεμίσουμε δυό χωματερές με δαύτη.

Ρεαλισμός μέχρι κυνισμού φίλοι μου. Μη τσιμπάτε από την ερασμιότητα των εκφράσεων των λογής φιλότεχνων μεγαλοσχημόνων. Πίσω από αυτά τα λόγια τους πολλές φορές κρύβονται κτήνη που αλυχτάνε αλύπητα. Ο Ρέμπραντ πτώχευσε αλλά πάνω στη Τέχνη του και στο πόνο της πτώχευσής του έχει στηθεί μια μεγαλοπρεπής μπίζνα από μεταπράτες του πόνου του. Τί να τα λέμε τώρα; Τώρα που ο Ρέμπραντ, σαν Μεγάλος πια, δεν είναι ζωντανός μπορούμε άφοβα να κερδοσκοπούμε από την υπεραξία του, που δεν τού τη χαλαλίζαμε όμως όσο ήταν ζωντανός! Τσα!

Leave a comment

Filed under Αστικό Τοπίο, Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography