Περιπέτειες στο Facebook

18Oct2008-(112)-Syggrou-av.-Architecture-NikosRoccos-BWΑν και είναι πολλοί εκείνοι που μού το συστήνουν σαν πιο πρόσφορο μέσο για δημοφιλέστερες αναρτήσεις τελικά αποφεύγω το το φέισμπουκ όπως ο διάολος το λιβάνι ειδικά για μια τέτοια δουλειά. Πρώτα απόλα δεν μ’αρέσει η πολύ busy φόρμα του, η τόσο απελπιστικά προκάτ, η από τη φύση της νταβαντουρίστικη λογική του, η αδυναμία του να είναι λιτό και απλό, η αστάθεια και το ευμετάβολο-χωρίς τη δική σου έγκριση-της μορφής του. Έχω σελίδα στο FB αλλά αφενός μεν για να κυκλοφορώ στις πολλές χρήσιμες σελίδες του και να έρχομαι σε επαφή με άλλους-ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΧΩ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ!- και κατά δεύτερο λόγο να τη χρησιμοποιώ σαν ένα είδος πίνακα ανακοινώσεων για αναρτήσεις που κάνω εδώ. Για τίποτε άλλο. (είναι ενδεικτικό ότι εκεί δεν δημοσιεύεται το κείμενο αλλά μιά παραπομπή και αν αυτό έχει περισσότερες από μιά φωτογραφίες, μόνο μια, προφανώς αυτή που θεωρώ τη πιο τραβηχτική).18Oct2008-(121)-Syggrou-av.-Architecture-NikosRoccosΤα τελευταία χρόνια ανακάλυψα όμως και μιά άλλη πολύ ωραία πλευρά του φέισμπουκ που πολύ μού άρεσε αλλά και τελικά πολύ με έχει πικράνει και απογοητεύσει: τις-και καλά!-ομάδες, στις οποίες εντασσόμενος επικοινωνείς με το είδος των ομοίων σου σε ένα τομέα-προφανώς για μένα μιλάμε για τη φωτογραφία και τώρα τελευταία και την Αρχιτεκτονική-οι φίλοι του μπλογκ ξέρουν πόσο παθιασμένα την αγαπώ-πάντα όμως σε συνδυασμό με τη Φωτογραφία.18Oct2008-(141)-Syggrou-av.-Architecture-NikosRoccosΒασικά το λάθος που έχω κάνει είναι να νομίζω ότι αυτές οι σελίδες είναι όντως γκρουπ, όντως ομάδες. Σαχλαμάρες. Στη πλειοψηφία τους τις δημιουργούν μεμονωμένα άτομα που πίσω από προκάλυμμα της-νομικά αθεμελίωτης άλλωστε-συλλογικότητας που επικαλούνται-υπάρχουν συλλογικότητες χωρίς καταστατικά, χωρίς κανόνες, χωρίς εκλογικές διαδικασίες;-υπηρετούν τα πιο ιδιοτελή συμφέροντα αυτού που δημιούργησε την σελίδα. Εξάλλου κατά το FB ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει μια τέτοια σελίδα! Χωρίς τις ελάχιστες προδιαγραφές της συλλογικότητας!18Oct2008-(147)-Syggrou-av.-Architecture-NikosRoccosΠαρόλα αυτά, στο μαζικό κλίμα ευπιστίας, που τόσο το καλλιεργεί και το επιτρέπει η φύση του φέισμπουκ, περνάει στη συνείδηση όσων συμμετέχουν σε τέτοιες σελίδες, ότι όντως υπάρχει μια συλλογικότητα , που μπορεί να λέγεται ας πούμε Greek Street Photographers(δέστε εδώ) ή Athenian Modernism. Σαχλαμάρες! Ουδέν ψευδέστερο! Προσωπικά, ιδιοτελέστατα συμφέροντα υπηρετούνται και τίποτα άλλο. Καμιά αληθινή αγάπη για το αντικείμενο που υποτίθεται προβάλλουν. Ένα συγκαλυμμένο παιχνίδι συμφερόντων και δημοσίων σχέσεων και μια διαμόρφωση μιας εικονικής περσόνας κύρους. Αν αυτό εμπεδωθεί τότε η σχέση μας με αυτές τις σελίδες και ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ τους θα προσγειωθεί με τον οφειλόμενο για τη περίπτωση τρόπο: ανώμαλα!Stairs-Dionysiou-Areopaghitou-str.-Architecture-NikosRoccosΤο πιο πρόσφατο τραυματικό βίωμα από μια τέτοια ένταξή μου σε “ομάδα” του Facebook ήταν η σελίδα Athenian Modernism/Αθηναϊκός Μοντερνισμός. Ξεκίνησε με αυτή την εμβληματική του μοντερνισμού εικόνα από είσοδο ωραίου αστικού σπιτιού στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, φωτογραφία που εισέπραξε πολλά επαινετικά σχόλια και πολύ περισσότερα λάικ. Μ’ άλλα λόγια: σουξέ! Ακολούθησε μια ακόμη πιο επιτυχημένη ανάρτηση με το κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης-με πλούσιο σχολιασμό εκ μέρους πολλών, έχει κεφαλαιώδη σημασία αυτό, γιατί είναι ενεργητικός τρόπος επιδοκιμασίας και όχι ο παθητικός του απλού like. Αυτό πιθανώς διήγειρε τα αντανακλαστικά ιδιοτέλειας του διαχειριστή του μπλογκ-δεν θυμάμαι το όνομα του*-και από την επόμενη ανάρτησή μου άρχισα να τρώω απανωτές κατραπακιές. Η σειρά με τις τέσσερις φωτογραφίες που πρώτες αναρτώ εδώ μέσα διαγράφτηκε εν τη γενέσει της. Σε ερώτηση μου προς το διαχειριστή μού δηλώθηκε ότι σαν Αθηναϊκός Μοντερνισμός λογαριάζεται αυτός που φτάνει μέχρι τη δεκαετία του ’70. Αλήθεια είναι αυτό και χωρίς ακόμη να υποψιάζομαι κάτι, υπάκουσα στην οδηγία. Κάθε άλλη επόμενη ανάρτησή μου διαγραφόταν εν τη γενέσει της και μετά από δυό τρεις νέες προσπάθειες με άλλες φωτογραφίες διαγραφόταν κι αυτή και στο τέλος χωρίς πολλά-πολλά διαγράφτηκα κι εγώ! Προφανώς το θέμα δεν είμαι εγώ αλλά αυτοί και το παιχνίδι που παίζουν και που ασυνείδητα τους βοηθάμε να παίζουν, καθιστάμενοι παράγοντες με όπλο τους την αφέλεια μας. Σε τελευταία ανάλυση τίθεται το ερώτημα: ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΑΠΕΙΛΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ; Έλα μου ντε;National-Gallery-Athens--Rodin-Moralis-DS-F-FFFFΠοιοι μπορούν να νιώθουν απειλούμενοι από την απλή ομορφιά των φωτογραφιών; Απλή παράθεση φωτογραφιών έκανα, χωρίς κείμενο πέρα από την απολύτως απαραίτητη λεζάντα που δίνει το ακριβές γεωγραφικό στίγμα. Άλλωστε το φέισμπουκ δεν ευνοεί σεντόνια διακηρύξεων. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει η ιδιοτέλεια που εξυπηρετούν τέτοιου είδους σελίδες-στη συγκεκριμένη του Athenian Modernism και καθόλου συμπτωματικά μετά την έλευσή μου στην ομάδα, προβαλλόταν από τον διαχειριστή επιδεικτικά στη πρώτη σελίδα και σαν μόνιμη ανάρτηση ένας συγκεκριμμένος-προφανώς απειλούμενος ο καημένος!-φωτογράφος, πέρα από κάθε λογική συλλογικότητας(πόσο άραγε να πήγαινε το “μαλί” της γκρίζας διαφήμισης, που σαφώς ενθυλακωνόταν μαύρο και κάτω απ’το τραπέζι;). Μαγκιά τους και καουμποϊλίκι τους να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους. Βέβαια μένει το ηροστράτειο μένος τους και ο παροξυσμικός λογοκριτικός τους οίστρος να τους χαρακτηρίζει δια βίου. Κάτι τέτοιοι τζουτζέδες επανδρώνουν τα λογοκριτικά γραφεία των δικτατορικών καθεστώτων. Έχουν τόση απονιά όση χρειάζεται και απαιτείται για να δολοφονείται η Τέχνη. Είναι φυσικά απελπιστικά λίγοι σαν πνευματικές υποστάσεις και εξίσου απελπιστικά ημιμαθείς και μέτριοι σε κάθε εκδοχή του μικρού τους ακύμαντου βίου. Και φυσικά ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΙ. ΤΥΠΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ, που από τη μιά δολοφονούν την υψηλή Τέχνη και από την άλλη προωθούν όποια η σκοπιμότητα της συγκυρίας θεωρεί προσφορότερη για τη μακροημέρευση των συμφερόντων τους. Το λάθος με όλους εμάς τους υπόλοιπους βρίσκεται στο ότι ασυνείδητα γινόμαστε οχήματα, για να μη πω υποζύγια των συμφερόντων τους. Παρεκτός και αν η ποιότητα μας εκθέτει την ανεπάρκεια του προωθούμενου προϊόντος τους. Τότε ξού εμείς και χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις κιόλας. Χωρίς καμιά εξήγηση καν.6Jun2008-Architecture-NikosRoccos

Υ.Γ. Προφανώς αυτό δεν ισχύει με όλα τα γκρουπ. Υπάρχουν ρέκτες ανιδιοτελείς- η περίπτωση του Νίκου Βατόπουλου είναι η χαρακτηριστικότερη- και σε τέτοιες σελίδες τους συνεργάζομαι αρμονικά κι εγώ και κάποιοι εκατοντάδες ή χιλιάδες άλλοι. Έχουν ήθος, ανιδιοτέλεια, ΠΑΙΔΕΙΑ-τι προσόν κι αυτό, ε; με πόσο κόπο αποκτιέται!- και ειλικρινές μεράκι.

Υ.Γ. 2 Η τελευταία φωτογραφία της ανάρτησης, δεν ανήκει στο είδος Φωτογραφίας που αγαπώ-είναι λειτουργική ενός σκοπού: της καταγραφής, που οι φίλοι του μπλογκ ξέρουν πολύ καλά ότι δεν το αναρτώ εδώ-είναι άλλο θέμα αν κάνω τη λήψη: κάποιοι ενδιαφέρονται γι’αυτό το είδος φωτογραφίας και τους εξυπηρετώ. Αυτή λοιπόν τη φωτογραφία ετοιμαζόμουν να αναρτήσω σαν ύστατη παραχώρηση στο τρέχον στυλ αναρτήσεων της ιστοσελίδας αλλά φεύ δεν πρόλαβα. Πάνω που έμπαινα στη διαδικασία βγήκε η ωραία αφιλόξενη κάρτα που με ενημέρωνε ότι για κάποιο λόγο που το ιντερνέτ δεν ξέρει, δεν μπορώ να έχω πρόσβαση εκεί! Είχε τη πλάκα της η στιγμή!

*Αποστόλης Αρτινός το όνομα του. Ας τού δώσουμε την ευκαιρία να γραφτεί έστω μ’αυτή τη μορφή στην Ιστορία. Άλλη δεν θάχει ο καημένος. Σας το εγγυώμαι. Ποιος λογοκριτής έγραψε ιστορία άλλωστε; Αφού η δουλειά του είναι μόνο να σβήνει!

Advertisements

Leave a comment

Filed under FACEBOOK, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s