Ποδηλατάδα στο Γκάζι

bike-gkazi-piraeus-str-ermou-str-nikosroccos
Δεν είναι υπέροχο; Εκεί που κάποτε υπήρχε η απόλυτη εξαθλίωση και ο πιο σκληρός πυρήνας φτώχειας στην Αθήνα-το Γκάζι-σήμερα είναι ένα από τα νεώτερα και νεωτερικότερα σαλόνια της, που το προτιμά η νεολαία για την αναψυχή της, εξίσου και τη μέρα και το βράδυ. Θυμάμαι παλιότερα να περνάμε με τον πατέρα μου από κει για Πειραιά και να μας πνίγει η μυρωδιά του γκαζιού σε όλη τη περιοχή-μάς αποζημίωνε βέβαια πιο κάτω ο αέρας σοκολάτας από το εργοστάσιο του Παυλίδη.
Σαν φωτογράφος, δεν πρόλαβα το Γκάζι σαν εργοστάσιο αλλά θυμάμαι πολύ καλά τις γειτονιές γύρω από αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση για τα ελληνικά δεδομένα της Αθήνας του τέλους της δεκαετίας του 80 και των αρχών της δεκαετίας του 90. Εδώ έμεναν μειονοτικοί εσωτερικοί μετανάστες από τη Θράκη κυρίως-μουσουλμάνοι ως επί το πλείστον. Αποκαλούσα αυτές τις γειτονιές γύρω απ’το Γκάζι, “Γειτονιές του Πασουμιού”, γιατί εδώ είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου αυθεντικό μουσουλμανικό πληθυσμό-γυναίκες και παιδιά κυρίως-ντυμένους με τον αναμενόμενο παραδοσιακό τρόπο των επαρχιών προέλευσης τους. Οι εμπριμέ πανταλόνες-μού φαίνεται πως λέγονται σαλβάρια-και φυσικά τα κεντημένα πασούμια-μια ολόκληρη κουλτούρα του οριενταλισμού αναδύθηκε ακέραια και αυθεντική μπρος στα έκπληκτα μάτια μου, λίγες μόνο εκατοντάδες  μέτρα από Ομόνοια και Σύνταγμα! Όμως εκείνη η φτώχεια ήταν εντελώς αντιφωτογραφική και οι κάτοικοι της περιοχής-επειδή όσες, λίγες φορές πήγα ήταν πάντα μέρα, υπήρχαν σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες με τα παιδιά τους-ήταν αγρίμια φοβισμένα που αντιδρούσαν εξαιρετικά αρνητικά στο φακό και από την πλευρά μου, δεν ανήκω στο είδος των φωτογράφων που θα εκβιάσω ή θα υποκλέψω εικόνες όταν βλέπω αρνητική διάθεση-όλο αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην έχω άξιες λόγου εικόνες από την περιοχή τότε.
Προφανώς δεν έχω λόγο να νοσταλγώ εκείνη την κατάσταση. Η γραφικότητα που ενδεχομένως μπορεί να έβλεπε ένας τρίτος, περαστικός επισκέπτης δεν αντανακλούσε καμιά χαρά στη πραγματική ζωή εκείνων των ανθρώπων. Αυτά πρέπει να τα μετράμε όταν φωτογραφίζουμε. Πάση θυσία φωτογράφιση είναι ένας αυτοσκοπός δύσκολα ανεκτός ηθικά. Οπότε, ναι, προφανέστατα προτιμώ τη νέα εκδοχή της περιοχής.
Υ.Γ. Αναδημοσίευση από παλιότερο άρθρο μου εδώ. Βαριά ζόρια και βαριά ακεφιά και δεν έχω καρδιά για να κάνω τίποτα άλλο εκτός από μια βολική για τη περίσταση αναπαραγωγή.
Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s