Τέρμα οι πόζες!

20jul2016-fashion-poster-ermou-str-cement-bags-urban-still-life-nikosroccosΤο σκεπτικό πίσω από τη λήψη αυτής της φωτογραφίας-φωτογράφιζα και γέλαγα με την ηθικότατου κινήτρου μοχθηρία της!-θα το εκθέσω πιο κάτω, απλά θυμάμαι, παρόλο ότι έχουν περάσει περίπου οκτώ μήνες από τότε, την ατάκα που μουρχόταν στα χείλη στο μικρό στόρυ που είχα φτιάξει με την αφορμή αυτή-όλα αυτά ακαριαία και ζήτημα μερικών δευτερολέπτων, μη φαντασθείτε κάτι περισσότερο.

“-Τέρμα οι πόζες! Ζαλωθείτε τα τσιμέντα και πίσω στις δουλειές σας!”,  ακούγεται μια φωνή off και όλα τα, ακίνητα μέχρι εκείνη τη στιγμή, μοντέλα ορμάνε προς τα σακιά με το τσιμέντο, σαν για να συνεχίσουν μιά δουλειά που προς στιγμή είχαν σταματήσει, ίσα-ίσα για να ποζάρουν σε ένα περαστικό φωτογράφο-θα μπορούσε να είμαι κι εγώ αυτός! Είναι προφανής ο ιλουζιονισμός της εικόνας όπως και σκόπιμη η συσχέτιση των σακιών του πρώτου πλάνου με τη φωτογραφία του φόντου(μη βιαστείτε να πείτε ότι έτσι κι αλλιώς αυτή ήταν μια πραγματικότητα του δρόμου γιατί ο δρόμος αυτός-η Ερμού-είχε μια πραγματικότητα ακόμη πιο επιτακτική που όμως με πολλή υπομονή την υπερκέρασα: τον πολύ, απελπιστικά πολύ θάλεγα, κόσμο που συνεχώς πέρναγε από μπροστά-ήταν και αρκετά ανοιχτό το πλάνο και γινόταν δραματικά δυσκολότερο γιατί χρησιμοποιώ νορμάλ φακό και όχι  ευρυγώνιο, που θα με έφερνε πιο κοντά στη σκηνή, άρα θα πέρναγε λιγότερος κόσμος μπροστά μου).

Οκ, τότε πού είναι το ηθικό σκεπτικό πίσω από την οργάνωση(υπάρχει αυτή κι ας είναι η υποτυπωδέστερη) αυτής της λήψης; Ξέρετε όλα αυτά τα σακιά του τσιμέντου τα μετέφεραν-και συνέχιζαν να τα μεταφέρουν όσο εγώ φωτογράφιζα-κάποιοι οικοδόμοι που δούλευαν στο εσωτερικό της επιχείρησης και που για να κρύψει η τελευταία το αισθητικά ενοχλητικό εργοτάξιο με τις σκόνες του και το θόρυβό του,  είχε προσωρινά καλύψει τη πρόσοψή του με αυτή τη γιγαντοφωτογραφία. Η αντιπαράθεση των εργατών με τα cool μοντέλα πίσω στη φωτογραφία ήταν το γενεσιουργό κίνητρο και του σκεπτικού και της λήψης. Εργασία η μιά εργασία και η άλλη θα μού πεις. Ίσως και ο ένας και ο άλλος κλάδος να βρίσκονται στον ίδιο βαθμό εξάρτησης αλλά και γλίσχρων απολαβών αλλά-εδώ είναι το γαμώ το-γιατί να είναι μυθοποιημένο το ένα επάγγελμα, που συγκριτικά μάλιστα είναι πιο ελαφρύ και να μη μπορεί να έχει λίγη από τη στάλα της μυθοποίησης -και άρα της γοητείας- του ενός και το άλλο; Στο πηγάδι κατούρησαν οι οικοδόμοι και θα πρέπει να είναι μόνο κατ’εξαίρεση ήρωες όσο είναι σε θέση να ερωτεύονται βουγιουκουκλάκες μόνο; Κάπως έτσι ένα σπουδαίο επάγγελμα απαξιώθηκε από τη νεολαία της πατρίδας μας. Και δυστυχώς δεν κατάφεραν τα ξένα εργατάκια που το επάνδρωσαν με την έτσι κι αλλιώς δεύτερη μοίρα τους να το αναδείξουν πιο γοητευτικό-το αντίθετο μάλιστα. Σε ένα κάποιο βαθμό η ανεργία που μαστίζει τη χώρα έχει και τέτοια ανόητα αίτια. Κι όμως ένα άνεργο ελληνόπουλο αν είχε μιά κάπως καλύτερη εικόνα αυτού του-σκληρού, δεν αντιλέγει κανείς αλλά τίμιου και  προσοδοφόρου αν το θελήσεις-επαγγέλματος, τότε ίσως οι δείκτες ανεργίας νάταν κάποιες, λίγες έστω, μονάδες πιο κάτω. Σ’αυτά τα δύσκολα χρόνια έχω κι εγώ εμπεδώσει από τη δικιά μου προσωπική δραματική εμπειρία της ανεργίας τόσων χρόνων πια, ότι η αληθινά πιο καλή δουλειά είναι αυτή που σού προσφέρει μεροκάματο και όχι αυτή που σού υπόσχεται βρούβες!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s