Μιά αληθινή ιστορία από χειμωνιάτικες εκπτώσεις!

27jan2010-winter-sales-panepistimiou-str-attica-graphism-nikosroccos-ds-bwΈχω να ψωνίσω ρούχα δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια-θυμάμαι ακριβώς με ποια αφορμή ψώνισα τελευταία φορά,γι’αυτό και θυμάμαι με ακρίβεια μέρας-ακόμη και ώρας!- αυτά τα τελευταία ψώνια. Αυτό λοιπόν που εναργέστατα θυμάμαι από τη περίοδο των εκπτώσεων είναι ένα-τραυματικό όπως μετά εξελίχθηκε-βίωμα με την αγορά ενός ζευγαριού παπουτσιών. Βρήκα τη συμφέρουσα τιμή που με βόλευε, ζήτησα το νούμερό μου, τα δοκίμασα, μού έκαναν μιά χαρά και χωρίς χρονοτριβή-διακρίνομαι σαν ρέκορντμαν στη ταχύτητα με την οποία διεκπεραιώνω αυτή τη βαρετή διαδικασία που λέγεται ψώνια-πήγα στο ταμείο. Πλήρωσα, έβαλα τα παπούτσια στη φωτογραφική μου τσάντα-πάντα έτσι έκανα, ποτέ δεν κρατούσα σακούλες με ψώνια, γιατί σού απασχολούν τα χέρια που το δίχως άλλο πρέπει να κρατάνε τη μηχανή. Την επομένη το πρωί πάω να βάλω τα καινούργια μου “πεπέ”-αδύνατον! Δεν μού έκαναν. Ό,τι και νάκανα δεν μπορούσα να βάλω τα πόδια μου. Δεν χώραγαν ακόμη και αν είχα το συνεργείο του Προκρούστη. Κάποια στιγμή το επέστρεψα στο κατάστημα από όπου το ψώνισα. Δεν είμαι από αυτούς που θα δημιουργήσω θέμα, ότι ξέρετε με εξαπατήσατε και τα παρόμοια. Είμαι πάντα καλών προθέσεων άνθρωπος. Είπα ότι κάποιο λάθος πρέπει νάγινε. Έλα μου όμως που αφενός δεν είχαν το νούμερο που ως χτες μού πήγαινε αλλά ούτε και κάποιο άλλο παπούτσι που να προσέγγιζε έστω τις προδιαγραφές της πρώτης επιλογής μου. Μια πωλήτρια μού πρότεινε να δοκιμάσω να φορέσω τα παπούτσια μέσα στο σπίτι για λίγες μέρες. Τυπικός ευκολόπιστος, ειδικά στη γλύκα μιας ζεστής διατύπωσης, ενέδωσα στη πρόταση, κάνοντας διάφορα μαγικά με τα μοβόρικα παπούτσια. Κάποια στιγμή νόμισα ότι τα καθυπέταξα και έμοιαζε πια να είναι έτοιμα να υποδεχτούν τα πόδια μου. Τα φόρεσα λοιπόν και βγήκα. Όταν λέω βγήκα να σημειώσω ότι εγώ-τότε τουλάχιστον, πολύ λιγότερο πια τώρα-μπορεί και να περπατούσα για καμιά δεκαριά ώρες στο δρόμο-το λιγότερο! Όταν λοιπόν γύρισα στο σπίτι μου μετά από τόσο δρόμο αντιλήφθηκα-εν μέρει ακόμη-το πρόβλημα που δημιούργησα στα πόδια μου. Για να μη τα πολυλογώ κατέληξα σε εφημερεύον νοσοκομείο και κάποιες μέρες μετά διαπίστωσα με φρίκη-αλλά και ανακούφιση όπως αποδείχτηκε ότι ήταν-ότι έχασα όλα τα νύχια των ποδιών μου.people200-004-4 Και όμως! Όλη αυτή η οδυνηρή για μένα ιστορία είχε ένα ανέλπιστα αίσιο τέλος. Ελάχιστες μέρες μετά-και με θεραπευμένα πια τα πόδια μου- κατηφόριζα το απέναντι από τη Μεγάλη Βρετανία πεζοδρόμιο της Βασιλέως Γεωργίου στο Σύνταγμα και διαπιστώνω, με τρελή χαρά, ότι ένας μακάρια κοιμώμενος άστεγος φορούσε τα ολοκαινούργια παπούτσια μου! Τα είχα επιμελώς αφήσει έξω από το κάδο σκουπιδιών της γειτονιάς μου για μιά τέτοια ακριβώς περίπτωση. Αληθινά τρελή χαρά με είχε πλημμυρίσει. Έβλεπα το ευτυχισμένο βλέμμα του ανθρώπου που με διαδέχθηκε με μεγαλύτερη επιτυχία από μένα στη…θέση των ποδιών μου και παραληρούσα από παλαβό ενθουσιασμό. Φωτογραφίζοντας τον-τεκμήριο χαράς!- λίγο έλειψε να πέσω πάνω του γιατί προς στιγμή έχασα κάπως την ισορροπία μου. Χαλάλι του οι πόνοι μου και οι ταλαιπωρίες μου και τα έξοδα μου. Δεν είναι υπέροχο;!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s