Όταν ο μαθητής είναι πελάτης (Η Αρπαχτή που λέγεται Winogrand)

Όταν ο μαθητής είναι πελάτης τότε καλύτερα να ψάχνει να βρει τον έμπορα-(θα τον βρει αν δεν εθελοτυφλεί)-παρά το δάσκαλο.

winogrand_8

Garry Winograd: ένας αμόρφωτος, ατάλαντος και θεμελιακά ακαλαίσθητος ψυχάκιας που εξαιτίας του ηγεμονικού βίτσιου του ανασφαλούς αλαζόνα μέντορά του-λέγε με Szarkowski- καταδυναστεύει με το φρικαλέο του γούστο εδώ και πενήντα χρόνια περίπου τη βαθέως ανθρωπισμού Φωτογραφία Δρόμου.

Δάσκαλος που κολακεύει το μαθητή του με εύκολη και χαλαρή, ουσιαστικά μη-γνώση, μόνο και μόνο για να τον κρατήσει σαν πελάτη του και φυσικά με μόνο το θέλγητρο της ευκολίας και της κολακείας που η ευκολία αυτή παράγει,  έχει ήδη παρεκκλίνει του αντικειμενικού στόχου της εκπαίδευσης. Βασικά το μότο μιάς τέτοιας αρπαχτής-περί αρπαχτής πρόκειται-εντοπίζεται στην υπαινικτική υπόσχεση που εδραιώνει η ευκολία: “Μπορείς κι εσύ να γίνεις Winogrand!”. Άλλωστε ο καθένας μπορεί να είναι Γουίνογκραντ-στην Ελλάδα μετράμε ήδη καμιά ντουζίνα εκατοντάδες τέτοιους! Μ’άλλα λόγια ο καθένας μπορεί να γίνει ένα τίποτα. Ενδεχομένως ένα διάσημο τίποτα αν είναι και τυχερός ή επικοινωνιακός και καλά δικτυωμένος. Σαν τον φαιδρό Γουίνογκραντ και τους ανά το κόσμο γελοία σπουδαιοφανείς μεταπράτες της σκουπιδοευκολίας του.(Ώρες-ώρες αυτή η παράδοξη ιστορία της απροσδόκητης και πέρα από κάθε λογική και αισθητική, κυριαρχίας του Γουΐνογκραντ και της σκουπιδοσχολής του θυμίζει το παραμύθι του γυμνού βασιλιά. Όχι μόνο δεν βλέπουν το γυμνό του χάλι αλλά το θαυμάζουν κι από πάνω!).

Προωθώντας ένας τέτοιος “δάσκαλος” τέτοια γελοία πρότυπα, ουσιαστικά αρνείται  στους πελάτες του, που όμως τους δηλώνει σαν μαθητές για να καταξιωθεί σαν δάσκαλος και όχι σαν έμπορος που είναι-δεινός!-αρνείται λοιπόν ένας τέτοιος δασκαλέμπορας το δικαίωμα των πελατομαθητών του στη πειθαρχία της εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα ο ίδιος την πειθαρχία αρνείται να την ασκήσει σαν στοιχειώδη αλλά και θεμελιώδη δική του παιδευτική του υποχρέωση. Προφανώς θεωρεί ότι ο ερασιτεχνισμός του τον απαλλάσσει από τέτοια “ψιλά γράμματα”, που βέβαια ψιλά γράμματα όπως η πειθαρχία δεν μπορεί να είναι ασύμβατα σαν σύλληψη με την έννοια της παιδείας-έστω και της ερασιτεχνικής. Το αποτέλεσμα μοιραίο: όχι μόνο παράγεται ένα απίθανο φωτογραφικό σκουπιδαριό εξαιτίας του αλλά και εξαπλώνεται αυτός ο ανεύθυνος και  εγκληματικός για τη διδασκαλία της Τέχνης της Φωτογραφίας τρόπος σκέψης, με απώτερο ακόμη αποτέλεσμα να παγιώνεται αυτή η κατάσταση και να μολύνει με τη τοξικότητα των απόψεων, της πρακτικής και προπάντων των προϊόντων μιάς τέτοιας αντίληψης ολόκληρο το οικοδόμημα της Φωτογραφικής Παιδείας. Κάπως έτσι κατάντησε πια ο ερασιτεχνισμός να σημαίνει και ανευθυνότητα, εκτός βέβαια από συστηματικό κακό γούστο και αρπαχτή.

Υ.Γ. Τάχω πει και τάχω γράψει πολλές φορές και για όσους έχουν όρεξη και χρόνο τους παραπέμπω στη κατηγορία Winogrand η τέλος πάντως εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Garry Winograd, Γκάρυ Γουίνογκραντ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s