Η χαρά της σκάλας

dog-ladder-voukourestiou-str-nikos-roccos-%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%81%cf%8c%ce%ba%ce%ba%ce%bf%cf%82-bw-fΟι πιο τακτικοί επισκέπτες του μπλογκ ξέρουν πολύ καλά ότι ένας σκύλος από μόνος του μού είναι επαρκής σαν λόγος για να τον φωτογραφίσω και όχι μόνο αυτό αλλά και για να αναρτήσω τη φωτογραφία του εδώ μέσα. Στη προκειμένη περίπτωση της σημερινής ανάρτησης όμως τη δόξα του λόγου της φωτογράφισης και της συνακόλουθης ανάρτησης τη παίρνει η σκάλα, που ήταν αυτή που μού τράβηξε τη προσοχή-φυσικά συνδυαστικά με το ράθυμο και περίφροντι σκύλο. Μ’αρέσουν πολύ οι σκάλες. Οποιασδήποτε μορφής σκάλες-φορητές και κτισμένες. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, νομίζω ότι έχω κάνει και κάποια ανάρτηση εδώ αλλά και παλιότερα σε διάφορα μπλογκ που συνεργαζόμουν. Δεν θάταν κακή ιδέα να το επαναλάβω το εγχείρημα και εδώ, απλά η ώρα είναι άβολη αφού τώρα που γράφω το κείμενο μού ήρθε και η ιδέα-ετοιμάζομαι για νάνι.

velazquez_-_la_fabula_de_aracne_o_las_hilanderas_museo_del_prado_1657-58

Diego Velasquez: “Las Hilanderas”( “Οι Υφάντρες”) @ Museo del Prado

Αυτό που μ’αρέσει σ’αυτή τη μάλλον μινιμαλιστική φωτογραφία είναι η σημασιοδοτική δυναμική της σκάλας πίσω από το σκύλο. Μέσα στα συμφραζόμενα της εικόνας, ενώ δεν παράγει ένα ευλογοφανές αφήγημα, παρόλα αυτά δημιουργεί μια μυστήρια και δυσεξήγητη κατάσταση έμφορτη μιας ποιητικής δυναμικής. Αυτή η άτοπη σκάλα μού θυμίζει κάπως αυτήν του Velasquez από το θρυλικό πίνακα του “Las Hilanderas”(“Οι Υφάντρες”) στο μουσείο του Prado, που τόσους ερμηνευτικούς πονοκεφάλους έχει προκαλέσει για τη σκοπιμότητα της ένταξης της στο κάδρο. Η διαίσθηση μου μού λέει ότι το έκανε γιατί τού άρεσε σαν μοτίβο σε μια σκηνή και δεν είχε καμιά διάθεση για άλλες βαθυστόχαστες προεκτάσεις στις οποίες τόσο αρέσκονται να επιδίδονται οι ιστορικοί και κριτικοί της Τέχνης για να κάνουν τη παρουσία τους πιο αισθητή παρασιτώντας σε βάρος των έργων της Τέχνης και των δημιουργών τους..

Advertisements

1 Comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Uncategorized

One response to “Η χαρά της σκάλας

  1. Pingback: Ένας Velasquez στην Αθήνα | camerart

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s