Σουρεαλιστική απροσδιοριστία

urban-still-life-shopwindow-evripidou-str-nikosroccos-editedΤόχουμε γράψει πολλές φορές σε τούτο δω το μπλογκ: τίποτα σουρεαλιστικότερο από τη πραγματικότητα του δρόμου! Η σημερινή ανάρτηση επέχει θέση ντοκουμέντου και απόδειξης αυτής της φοβερής αλήθειας.

Αν δείτε την ίδια ακριβώς βιτρίνα αυτού του μαγαζιού μέρα θα αποκομίσετε τη σωστή εντύπωση ότι η επιχείρηση είναι σε φάση παρακμής και ο ιδιοκτήτης της δεν μπαίνει καν στο κόπο να παρέμβει και κάπως να διορθώσει μια κατάσταση που δημιούργησε η παρατεταμένη αμέλεια, έστω ένα στοιχειώδες συμμάζεμα. Βιτρίνα είναι βρε αδελφέ! Τις περισσότερες ώρες της μέρας που το μαγαζί  είναι ανοικτό και δεν προσφεύγει στη συνδρομή του τεχνητού φωτός, η εικόνα είναι αληθινά απογοητευτικά παρακμιακή.

Αν όμως δείτε την ίδια ακριβώς βιτρίνα νύχτα τότε θα αποκομίσετε την απίστευτα μαγική αλλά απατηλότατη εικόνα ότι όλο αυτό που τη μέρα δείχνει χαοτικά άναρχο και ασύνταχτο, τη νύχτα αποχτάει μιά διάσταση ξωτικά ονειρική και ταυτόχρονα τόσο αρμονικά συγκερασμένη μέσα από το ίδιο ακριβώς απαράλλαχτο χάος που όμως δίνει την εντύπωση επιμελημένης και απίστευτα ραφινάτης και αισθαντικής σκηνοθεσίας. Προφανώς η συνδρομή του φωτός σ’αυτό το μυστήριο είναι καθοριστική αλλά δεν παύει να με προβληματίζει αυτό: μήπως τελικά όλο αυτό είναι όντως σκηνοθετημένο για να λειτουργεί προνομιακά μόνο για τη νύχτα; Μήπως η επιχείρηση αυτή έχει κρυφούς νυχτερινούς επισκέπτες που μπορούν να εκτιμήσουν καλύτερα τη μαγική πραμάτεια του παραμυθένιου αυτού καταστήματος; Μέσα μου δεν τόχω ξεκαθαρίσει αυτό αλλά, διαισθητικά, κάτι μού λέει ότι κάποιος τόχει στήσει όλο αυτό. Αδυνατώ να δεχτώ τη Τύχη σαν σκηνοθέτη-άλλωστε εγώ ο ίδιος σαν φωτογράφος την έχω εξορίσει τη κυρία εντελώς από την επικράτεια της Φωτογραφίας και δεν δέχομαι κανένα ρόλο της στη τέχνη μου, γιατί να μη το δεχτώ και σε άλλες εκφάνσεις της ζωής;

Ε το λοιπόν αυτό το μικρό μαγαζάκι με έχει βάλει σε πολλή περίσκεψη για τη σχετικότητα πολλών πραγμάτων που άλλα τα αξιολογούμε και άλλα τα απαξιώνουμε. Υπάρχουν τελικά πράγματα που μόνο η διαίσθηση και η δίδυμη αδελφή της, η Τέχνη, μπορούν να εκτιμήσουν καλύτερα αλλά η όποια γνωμάτευση παράγεται δίνεται ή με τον μυστικό τρόπο της κρυφής, βουβής, ανομολόγητης συγκατάβασης-ένα είδος χρησμού αμετάβατου- ή με τη συγκινησιακά αμφιλεγόμενη διατύπωση της πάντα διφορούμενης Τέχνης που αφοπλίζει το πνεύμα από τις αγκυλώσεις του και το διαχέει προς συνειρμούς περισσότερο απρόβλεπτους και ρευστούς.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις, Urban Still Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s