Διαχείριση θέματος

homeless-pedion-areos-umbrella-nikosroccos-dsΜπορεί η Φωτογραφία να ωραιοποιήσει τη μιζέρια χωρίς μάλιστα καμιά ψηφιακή επεξεργασία; Για να το θέσουμε αλλιώς: μπορείς να δεις αισθητικά την εξαθλίωση; Να αναδείξεις την εξαθλίωση σαν αισθητικό γεγονός κάλλους; Αυτή είναι η μόνιμη φοβία μου όταν φωτογραφίζοντας την εξαθλίωση αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι το είδος της κακομοίρικης συμπόνοιας μερικών στρατευμένων φωτογράφων που χτίζουν καριέρες πάνω σ’αυτή. Ο φόβος μου δηλαδή μήπως αποφεύγοντας το ένα απεχθές άκρο πάω στο άλλο.

 

Αφού ξεκαθαρίσω πρώτα ότι ποτέ μου δεν υπήρξα και ούτε το ήθελα ποτέ μου να είμαι φωτορεπόρτερ-τουλάχιστον του είδους που υπηρετεί το απακαλούμενο κοινωνικό ρεπορτάζ-δεν έκρυψα ότι από την αρχή της φωτογραφικής μου δράσης σκεφτόμουν με όρους τέχνης και μόνο μ’αυτούς και με κανέναν άλλο όρο πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό ή ό,τι διάολο άλλο σκαρφίζονται οι λογής αλεξιπτωτιστές του χώρου. Το φωτογραφικό μου θέμα είναι πρώτα και κύρια η Φόρμα και η εξ αυτής συνεπαγόμενη ομορφιά. Όλο το υπόλοιπο-αυτό που κάποιοι αποκαλούν περιεχόμενο-είναι η αφορμή για να βάλω αυτή την αφορμή σε μια πρόσφορη εύγλωττη φόρμα. Προφανώς και δεν αγνοώ ούτε αποποιούμαι το θέμα-δεν υπάρχει δικιά μου φωτογραφία δρόμου στην οποία δεν μπορεί αυτό το θέμα να αναγνωριστεί σχεδόν ακαριαία και με σαφήνεια-αλλά σπεύδω να διαβεβαιώσω τους φίλους μου εδώ ότι αφενός το θέμα είναι το εύκολο για μένα μέρος της υπόθεσης Φωτογραφία Δρόμου και αφετέρου είναι και το αποφασιστικά δευτερεύον. Όλη η μέριμνα πέφτει στη μορφή.

 

Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου βρίσκεις θέματα αλλά πόσα από όλα αυτά είναι αληθινά πρόσφορα, έστω τη δεδομένη στιγμή που το ερευνάς,  να μπουν σε μια δέουσα μορφή και κατ’ακολουθία σε μια απόλαυση της ανάγνωσης της εικόνας με το περιεχόμενο της αλλά και τις μορφικές σχέσεις και αναλογίες που την απαρτίζουν; Χωρίς να αγνοείται η συγκινησιακή αξία που πιθανά ενσωματώνεται στην εικόνα εξαιτίας ενός κάποιου φορτισμένου περιεχομένου, η διαχείριση του πρέπει πάντα να γίνεται με πρώτο γνώμονα τη μορφή-άλλωστε το περιεχόμενο είναι εκεί, μέσα στην εικόνα που δημιούργησες όσο και απέναντί σου απ’όπου συνέλεξες την αφορμή της. Θα υπάρχει επίμονα εκεί, αμετακίνητος εις τους αιώνες των αιώνων αυτός ο άστεγος μόνο όσο η μέριμνα σου για τη μορφή τον στέλνει στη διαχρονικότητα της τέχνης και όχι στο εφήμερο του πονεσιάρικου ρεπορτάζ του σωρού.

 

Η Φωτογραφία Δρόμου αδυνατεί εκ των πραγμάτων να ωραιοποιήσει-μπορεί βέβαια κάλλιστα να κανιβαλίσει, τάχουμε πει αυτά παλιότερα με τον από κάθε άποψη φρικαλέο Bruce Gilden(εδώ) και όσους τον ακολουθούν. Η Φωτογραφία Δρόμου διευθετεί κάποια πράγματα με ένστικτο αρμονικό για να τα παρουσιάσει με το κλέος της φόρμας και όχι της ωμής φρίκης. Της φρίκης δηλαδή της αδιαμεσολάβητης από το όποιο καλλιτεχνικό ήθος. Η επίκληση της συμπόνοιας στη θεματογραφία σου δεν σε κάνει ανθρωπιστή. Η διακριτικότητα και το σέβας της μορφής απέναντι στο θέμα είναι ο ανθρωπισμός. Είναι η στοχαστική προσέγγιση. Διαφορετικά ας αναθέσουμε στις κάμερες κυκλοφορίας και ανίχνευσης να κάνουν το σχετικό φωτορεπορτάζ-μπορεί να φανούν ανθρωπινότερες

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s