Η ιστορία μιας φωτογραφίας

Story-of-a-photography-4(173)-NikosRoccos-BW

Η φωτογραφία της οποίας την ιστορία θα αφηγηθώ είναι η πρώτη αυτής της ανάρτησης. Προφανώς είναι αυτή που θεωρώ καλύτερη από μια σειρά εικόνες που τράβηξα απ’το ίδιο επεισόδιο. Δεν είναι η ιστορία μιας ιστορικής φωτογραφίας απλά έχει μια ενδιαφέρουσα ανάπτυξη που άπτεται πολλών ζητημάτων-πρώτιστα της ηθικής της Φωτογραφίας, ζήτημα που το θέτει διακριτικά αλλά με κάποια επιμονή η ίδια η εξέλιξη της παράθεσης της διαδοχής των εικόνων και η συναγόμενη αφήγηση που παράγει αυτή η παράθεση.Story-of-a-photography-1Η ιστορία ξεκίνησε κάπως έτσι. Πρώτα απόλα είχα εξαρχής αποφασίσει αυτή η εικόνα-της δεύτερης φωτογραφίας-να είναι έγχρωμη, έτσι ώστε το εκτυφλωτικό χρώμα της κίτρινης τουαλέτας της βιτρίνας να αντιπαρατεθεί με τον πιο παραστατικό τρόπο με τα λερά γκρίζα ρούχα του άστεγου. Οι φίλοι του μπλογκ ξέρουν πολύ καλά ότι σε γενικές γραμμές αποφεύγω τη μίζερη θεματολογία.Επίσης ξέρουν πολύ καλά ότι συστηματικά αποφεύγω να δείχνω το πρόσωπο ανθρώπων που βρίσκονται σε μια τέτοια κατάσταση-δεν κάνω ποτέ κοντινά ας πούμε και αν τυχόν φαίνεται το πρόσωπο η λήψη θα είναι ένα πολύ γενικό μακρινό πλάνο και η γωνία λήψης τέτοια που να κάνει αδύνατη την αναγνώριση των χαρακτηριστικών των εικονογραφούμενων προσώπων. Είναι θέμα αρχής αυτό. Όπως πολύ εύκολα διαπιστώνετε η αρχή αυτή τηρήθηκε ακόμη και όταν-εξ ανάγκης πια-προσέγγισα τον άστεγο, διατηρώντας όμως το εμπόδιο της αναγνωρισιμότητας και μάλιστα λόγω γωνίας λήψης με ακόμη μεγαλύτερη συνέπεια. Story-of-a-photography-2(168)-NikosRoccos-BWΠριν προλάβω να αποσώσω τη λήψη μου, βλέπω ξαφνικά να μπαίνει στη σκηνή ο άνδρας της φωτογραφίας δεξιά με τη κάμερα του. Αυτό που επακολούθησε αφηγείται η σειρά των φωτογραφιών. Ποιος είναι ο αληθινός ηθικός πυρήνας της αφήγησης το αφήνω σ’εσάς να το κρίνετε-με μια υποσημείωση: κάθε αρνητική κρίση τελικά δεν μπορεί να εξαιρέσει κι εμένα. Την όποια επιχειρηματολογική μου άμυνα έχω θα την ασκήσω μόνο ενώπιος ενωπίω όσων έχουν δικαίωμα να με κρίνουν. Το δημόσιο φόρουμ ενός μπλογκ δεν είναι ο προνομιακός μου χώρος για να σώζω τα προσχήματα μου.Story-of-a-photography-3(171)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-4(173)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-5(176)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-6(178)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-7(181)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-8(185)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-9(189)-NikosRoccos-BWStory-of-a-photography-10(193)-NikosRoccos-BWΠάντα θα υπάρχει ένα θέμα για το βαθμό προσέγγισης σε ένα πρόσωπο και τους όρους έκθεσης του από το φωτογράφο. Ο καθένας μας έχει τις δικές του αντιλήψεις διαχείρισης αυτού του εξαιρετικά λεπτού ζητήματος. Προσωπικά με απωθεί η ιδέα των απαγορεύσεων-η Ανθρωπότητα πρέπει να μάθει να συνεργάζεται με τον ανθρωπιστή φωτογράφο για την υπέρτατη ανάγκη της καταγραφής της Ιστορίας της, της αυθεντικής της Ιστορίας που μόνο στο δρόμο εκδηλώνεται με τον αληθινά πιο ακαταμάχητα αυθεντικό της τρόπο. Αλλά πρέπει και εμείς οι φωτογράφοι να σεβόμαστε το σκληρό πυρήνα της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου-επώνυμου και ανώνυμου-και ειδικά όταν αυτός βρίσκεται σε μιά ευάλωτη θέση και στιγμή και η εικόνα που παράγουμε δεν τον εξυψώνει  μέσα στην αδυναμία του αλλά αντίθετα τον καθηλώνει δια βίου της φωτογραφίας-που μπορεί να σημαίνει ακόμη και στην αιωνιότητα-σε μια αναπαράσταση ταπείνωσης και κατάντιας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s