Το καθήκον του κακού φωτογράφου

slide_46

Ελιτίστικη-κατά Στάβερη προφανώς!-εικόνα του Henri Cartier Bresson, γιατί έκανε το θανάσιμο λάθος ο τελευταίος να προσέξει τη φόρμα της φωτογραφίας του και να απορρίψει όσες τυχόν εικόνες προηγήθηκαν ή ακολούθησαν αυτής της “ελιτίστικης” επιλογής του. Όταν η ημιμάθεια πάει χέρι με χέρι με την κακογουστιά,την αταλαντοσύνη, την ανεπάρκεια και τη νωθρότητα.

Μοιάζει αντινομία ένας κακός φωτογράφος να επιφορτίζεται με καθήκοντα, αφού από μόνη της  αυτή η θλιβερή του ιδιότητα-το πνευματικό ισοδύναμο και αντίστοιχο της βλακείας-τού δίνει καθολικό απαλλακτικό. Παρόλα αυτά, ένα τελευταίο καθήκον τού απομένει και πρέπει και αυτός να το διαχειριστεί με την οφειλόμενη σεμνότητα: το καθήκον της Σιωπής!-άλλωστε το καθήκον της Σιωπής το οφείλει εξίσου και ο καλός φωτογράφος, που συνήθως όμως το ασκεί σεμνυνόμενος μπρος σε κάθε μεγάλο δημιουργό και το έργο του.

 

Δέστε λοιπόν τί αλίευσα τις προάλλες απ’το διαδίκτυο: γνωστός φωτογράφος, προσωπικός φίλος περιβόητου εκδότη, γνωμάτευσε για τον Henri Cartier-Bresson και, αφού πρώτα τον αντιπαρέθεσε με τον πολλαπλά ασήμαντο εαυτό του, στο τέλος κατέληξε να τον χαρακτηρίσει ελιτίστα μόνο και μόνο γιατί ο μεγάλος γάλλος ήταν επιμελής στη φόρμα του, αποδεικνύοντας έτσι αυτό το απίθανο και το ουτιδανό υποκείμενο ότι όχι μόνο ούτε τις στοιχειώδεις έννοιες δεν κατέχει-δείχνει να μην έχει καν καταλάβει τον στοιχειώδη για κάθε φωτογράφο όρο “αποφασιστική στιγμή”!- αλλά τολμά κιόλας να κρίνει και πολύ περισσότερο να κατακρίνει εντελώς αθεμελίωτα και αστήριχτα και μέσα από το πρίσμα της απόλυτης παρανόησης λέξεων και εννοιών, χωρίς, είναι φανερό αυτό, δηλαδή να διαθέτει τη στοιχειώδη πνευματική, μορφωτική, καλλιτεχνική και ηθική αρματωσιά για ένα τέτοιο υψηλό σκοπό.

 

Για παρακολουθείστε το κείμενο του ανδρός-δέστε και τις εικόνες του επ’ευκαιρία-τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα διάλογο που ακολουθεί και τα λέμε μετά( Η ανάρτηση έγινε στη σελίδα του στο Facebook, στις 8 Ιουνίου της φετινής χρονιάς):

Μήπως είναι η περίφημη “αποφασιστική στιγμή” του Καρτιέ-Μπρεσόν μια ελιτίστικη αυθαιρεσία; 20 λήψεις από μία ίδια σκηνή κι ένα ίδιο αρνητικό -η προπόνηση μιας μικρής ακροβάτισσας του τσίρκου Harlem στην Αθήνα (02.1987). Πόσες “αποφασιστικές στιγμές”; Πηγή: www.lifo.gr

Costantinos Pittasωχ, το εχω ξανακουσει αυτο.. Απο “επωνυμο” φωτογραφο που πολεμαει τον καπιταλισμο και τη δυτικη, ιμπεριαλιστικη ματια στους λαους…See translation

 

Spyros Staveris

Spyros StaverisΣυγγνώμη, Κώστα, αλλά μας τα έχουν πρήξει μ’ αυτή τη ρήση… Πες μου ποιός είναι ο επωνυμος να του προτείνω κοινό μέτωπο..See translation

 

Costantinos Pittas

Costantinos Pittasχαχα… δεν το πιστευεις αυτο; εγω ναι, απολυτως! Πριν και μετα τη στιγμη δεν υπαρχει τιποτα.See translation

 

Spyros Staveris

Spyros StaverisΚαλός ο Μπρεσόν, αλλά ήταν και λίγο ελιτιστής.See translation

 

Costantinos Pittas

Costantinos Pittasε, θα το πω… μου θυμιζεις τον Κουντελκα που οταν πεθανε ο Ανρι, ελεγε στη Μοντ, ενταξει καλος ηταν ο μακαριτης αλλα πολυ κλασσικος βρε παιδι μου… Ο ευεργετηθεις απο αυτον Κουντελκα. Ας ειχε ομως ο Κ. ή εμεις 10% απο το ταλεντο του Μπρεσον..See translation

 

Spyros Staveris

Spyros StaverisΜας αρέσει κι εμάς η γεωμετρία και να είναι τακτοποιημένες οι φωτογραφίες, αλλά να βράζει και λίγο το αίμα .. Για τον Κουντέλκα, άλλη φορά !!See translation

 

Yannis Dimitriadis

Yannis DimitriadisΑνοίξατε μεγάλη και ενδιαφέρουσα συζήτηση! Αλλά νομίζω πως η αλήθεια είναι στη μέση. Ο Μπρεσόν είναι μέγας. Αλλά ο παέτέρας όλων, -σύμφωνα με τον Μπρεσόν- ήταν ο κερτέζ! Και ο Κουντέλκα είναι επίσης σπουδαίοςSee translation

 

George Marinos

George MarinosΜηπως θα επρεπε να “μεταφρασουμε” την “αποφασιστικη στιγμη” σε “αποφασιστικη αποτυπωση”; Οταν εχουμε την ευκαιρια π.χ.να κανουμε μια σειρα φωτογραφιων για να διαλεξουμε εκ των υστερων , δεν υπαρχει “αποφασιστικη στιγμη” αλλα “αποφασιστικη αποτυπωση”… Δεν ειναι ισαξιες και οι 20 ληψεις σου SpyrosSee translation

 

George Marinos

George MarinosΒεβαια,οταν δεν υπαρχει η δυνατοτητα πολλαπλων ληψεων, τοτε σαφως υπαρχει “αποφασιστικη στιγμη”.See translation

 

Dimitri Kourtakis

Dimitri KourtakisΤην αποφασιστική στιγμή όλοι νομίζω την έχουμε αισθανθεί. Είναι η στιγμή που το βλέμμα με το μυαλό και την καρδιά συντονίζονται. Όταν, όπως λέει ο Μπρεσόν, η σημασία του γεγονότος συναντά την οργάνωση των μορφών. Αυτή η συγκέντρωση μπορεί να υπάρξει σεSee moreSee translation

 

Costantinos Pittas replied · 1 Reply
Dimitri Kourtakis

Dimitri KourtakisΣε σχέση με την αξιολόγηση του Μπρεσόν το εκλαμβάνω ως έκφραση προσωπικού γούστου. Είναι σαν να λέει κανείς ότι δεν μου αρέσει τόσο ο Μπαχ γιατί είναι γεωμετρικός, δεν “βράζει και λίγο το αίμα” κλπ και προτιμώ πχ τον Μότσαρτ-Κερτέζ… Είμαι σίγουρος ότι τόσο ταλαντούχοι φωτοφράφοι όπως εσείς, τον αναγνωρίζουν ως κλασικό φωτογράφο που δικαιωματικά ανήκει στο πάνθεον των μεγάλων φωτογράφων του 20ου αιώνα.See translation

 

Spyros Staveris

Spyros StaverisΦωτογραφίζουμε όπως γράφουμε, πετάμε τα πρόχειρα η τα βάζουμε στην άκρη. Ο Μπρεσον τα πέταγε -όλα !- και κρατούσε μόνο το καρέ που θεωρούσε την αποφασιστική στιγμή του. Εξακολουθώ να το θεωρώ ακραίο ελιτίστικο και χωρίς νόημα. Κατα τα αλλα δεν αμφισβητώ το σπουδαίο έργο του – τα ρεπορτάζ του γιατι τα πορτρέτα του τα βρίσκω άνοστα. Όσο για τη σάρωση είμαι υπέρ, αυτό κάνω τελευταία και ειναι κάτι που σε πάει στην καρδιά της πραγματικότητας αντί να την παρατηρείς αφ υψηλού με τη μεζούρα και την άψογη γεωμετρία.See translation

Και ενώ οι συνομιλητές του τού εξηγούν του αταλάντου με την κάθε δυνατή σαφήνεια και καθαρότητα της διατύπωσης, ο “δικός” μας συνεχίζει να βλέπει ελιτισμό στην επιμέλεια της φόρμας που στη πραγματικότητα μια τέτοια επιμέλεια είναι το ακριβώς αντίθετο του ελιτισμού αφού ένα καλά συγκερασμένο κομμάτι κάνει πρώτα και κύρια ακριβώς πιο ευανάγνωστη την εικόνα και σε παραπέμπει στη καρδιά του νοήματος της και της συγκίνησης της. Ακόμη και ο ρακοσυλλέκτης, ακόμη και ο σκουπιδιάρης κάνει επιλογή. Για το Στάβερη όλα είναι όμως ισαξίως ίδια-και για τη περίπτωση της εικονογραφίας του(εικονογραφίας; λέμε τώρα!) μάλιστα, μεγαλειωδώς ίδια. Λες και δεν είναι το απόλυτο ζητούμενο στη τέχνη να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου και επιλεκτικός και να απορρίπτεις τη σαβούρα. Πετάει τη μπαρούφα του ελιτισμού-εντελώς άτοπη εννοιολογικά σε μια τέτοια κουβέντα-και νομίζει ότι καθάρισε με την αιτία του πρηξήματος των αδένων του, που αν όντως υπάρχει το απώτερο αίτιο του πρέπει να αναχθεί  σε βαριά εγκεφαλικά προβλήματα. Αναζητά μάλιστα ακόμη και συμμάχους στη σταυροφορία του κατά του Μπρεσσόν-(μιλάει-τι μιλάει; το γράφει κιόλας!- για ΜΕΤΩΠΟ ο γελοίος!- ο ανόητος αυτός καραγκιοζοΔον Κιχώτης του φωτογραφικού σκουπιδαριού. Αντι να κάθεται σεμνά και διακριτικά στη προνομιακή θέση που τον έβαλε η στενή προσωπική του φιλία με το Τσαγκαρουσιάνο και να λουφάζει εκεί μέσα ευγνωμονώντας τη καλή του τύχη, μάς τη βγαίνει κιόλας από αριστερά της αστοιχειοσύνης του! Καβαλώντας το καλάμι της αλαζονείας με τα προσόντα της άγνοιας και της εμβριθούς κακογουστιάς του. Κάποιος να τον μαζέψει.

 

Υ.Γ. Φόρος τιμής φυσικά σε όλους τους συνομιλητές του απερίγραπτου και  ανεκδιήγητου Στάβερη και ειδικά στους Κωνσταντίνο Πίττα, Γιώργο Μαρίνο και Δημήτρη Κουρτάκη. Έσωσαν τη τιμή της αισθητικής της Φωτογραφίας απέναντι στη βαναυσότητα του κατ’επάγγελμα αντιαισθητικού και βάρβαρου αυτού χειριστή φωτογραφικής μηχανής.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Σπύρος Στάβερης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s