Το έκθετο παιδί του πρόσφυγα.

Syrian-Refugees-Omonoia-NikosRoccos

                 (Όσα γράφω παρακάτω δεν είναι κρίση πάνω στο προσφυγικό φαινόμενο όπως το ζούμε στη περιοχή μας αυτή την εποχή-είναι ψυχρή περιγραφή αυτού που είδα τη συγκεκριμένη στιγμή στο συγκεκριμένο χώρο και από τα συγκεκριμένα άτομα που περιγράφονται και παρουσιάζονται. Αυτό όμως δεν μπορεί να περάσει ούτε απαρατήρητο και-αλίμονο!- ούτε ασχολίαστο. Προφανώς υπάρχει κάτι που ενοχλεί.)

 

Η φωτογραφία της ανάρτησης τραβήχτηκε στην Ομόνοια στις 16 Ιουνίου του 2016. Δεν θα έδινα σημασία στο περιεχόμενο της, όπως εδώ το εντοπίζω αν δεν συνέβαινε ακριβώς μιά ώρα μετά, σε μια άλλη περιοχή της Αθήνας, στο Μοναστηράκι, να αντιμετώπιζα μια μάνα, που μόλις είχα συλλάβει με τη κάμερα μου να φωτογραφίζει τα παιδιά της με φόντο το βράχο της Ακρόπολης. Μού ζήτησε να δει τί είχα τραβήξει και τής έδειξα. Η φωτογραφία της άρεσε αλλά με παρακάλεσε παρόλα αυτά να τη σβήσω. Τής εξήγησα ότι όπως μπόρεσε πολύ εύκολα να διαπιστώσει, αφενός το θέμα δεν είχε τίποτα επιλήψιμο ή κάτι που θα μπορούσε η χρήση του να οδηγήσει σε κάποιας μορφής, έστω και κατ’ελάχιστο, έκθεση των παιδιών σε κίνδυνο. Ήταν ολότελα απρόσφορο το υλικό στο οποίο, εκτός των άλλων, τα παιδιά παρουσιάζονταν φλου και εστίαζα μόνο στο φουντωτό ξανθό μαλλί της μητέρας. Τη διαβεβαίωσα ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν θα κάνω καμιά χρήση της εικόνας και ότι υπηρετώ συστηματικά την ανθρωπιστική φωτογραφία και σε καμιά περίπτωση δεν είμαι paparazzo ή κάτι συναφές αποκρουστικό που δυστυχώς έχει ο χώρος της φωτογραφίας. Ήταν αμετάπειστη. Δεν ήταν ενοχλητικά απαιτητική αλλά ήταν απολύτως σοβαρή στο τρόπο που διατύπωνε το αίτημα της-είχε ευγένεια και έδειχνε να έχει κατανοήσει απόλυτα το είδος της εργασίας μου. Όμως πάνω από όλα την απασχολούσε ότι η εικόνα των παιδιών της βρίσκονταν στα χέρια ενός τρίτου, ενός ξένου, ακόμη και με την απολύτως ακίνδυνη μορφή που περιέγραψα. Δεν μπορούσα παρά να σεβαστώ το αίτημα της. Ήταν προφανώς υπερβολική αλλά και από την άλλη μού γεννούσε σεβασμό η ευγενούς κινήτρου και διατύπωσης απαίτηση της. Το έσβησα. Με πόνο καρδιάς-οι θολές φιγούρες των χαρούμενων, χαμογελαστών παιδιών μού μένουν αλησμόνητες στη μνήμη μου αλλά-αλίμονο!-όχι πια στη μνήμη του δίσκου.

 

Επειδή έχω πρόβλημα και με το κομπιούτερ και με το ρεύμα στο σπίτι μου, άργησα να φορτώσω τις φωτογραφίες όλης αυτής της περιόδου. Χτες που το έκανα, θυμήθηκα αφενός τις σβησμένες λήψεις αλλά και μοιραία έκανα τη σύγκριση με εκείνες της αμέσως προηγούμενης ώρας στην Ομόνοια. Ερχόμαστε λοιπόν στη φωτογραφία της ανάρτησης. Τί γινόταν εκεί; Μιά συγκέντρωση προσφύγων-προφανώς- και-μοιραία-πολλές κάμερες να καταγράψουν το γεγονός. Όμως μού έκανε αλγεινή εντύπωση του με ποιο τρόπο διαγκωνίζονταν οι διαδηλωτές όχι για να κάνουν τις δηλώσεις τους μπροστά στις κάμερες όσο για να εκθέτουν τα ίδια τα παιδιά τους μπρος σ’αυτές,  σχεδόν σαν υποκατάστατα των επιχειρημάτων τους και εμφανέστατα θέλοντας να εκμεταλλευτούν το θυμικό της κοινής γνώμης με την επικοινωνιακού χαρακτήρα ανθρωποθυσία των βλασταριών τους-σαν άλλες Ιφιγένειες κι αυτά για να σαλπάρουν στη γη των ονείρων τους. Διωγμένοι, κατά πώς ισχυρίζονται τουλάχιστον, από μιαν αφιλόξενη, μιά εχθρική πια πατρίδα, αντί να μεριμνούν να προστατεύουν το πιο ευάλωτο σε κινδύνους ανθρώπινο φορτίο τους-όπως σίγουρα κάνουν και για τα τιμαλφή και χρήματα που τυχόν μεταφέρουν-αντίθετα τα εκθέτουν με ένα τρόπο που μοιάζει να εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτή την αδυναμία των μικρών, ανίδεων για τους κινδύνους που διατρέχουν, πλασμάτων. Τί μπορεί να έλεγε σε όλους αυτούς η μάνα της πλατείας στο Μοναστηράκι;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s