Ο θαμμένος θησαυρός

RED-Urban-Still-Life-Banksi-Skoufa-str.-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Τις προάλλες έπεσα πρόσωπο με πρόσωπο με ένα παλιό συσπουδαστή μου από τα χρόνια μαθητείας μου στο σινεμά. Ένα από τα ευφυέστερα άτομα που συνάντησα ποτέ στη ζωή μου. Όσες λίγες φορές έχουμε συναντηθεί πάντα θα αφιερώσουμε το χρόνο ενός καφέ για να τα πούμε. Η ζωή του; Ρημάδι! Σαν τη δική μου. Αλλά το χιουμοριστικό του σθένος πάντα ακατάβλητο. Σαν το δικό μου. Αγαπούσε το σινεμά με μια απελπισία αρρωστημένα ωραία. Όπως κι εγώ. Δεν είχε το ταλέντο του δημιουργού-το ήξερε αυτό πολύ καλά και γι’αυτό δεν είχε φιλοδοξίες αυτού του είδους. Ήθελε να υπηρετήσει το σινεμά μέσα από αυτό που ήταν το ωραίο, φυσικό του οργανωτικό του ταλέντο: να δουλέψει δηλαδή στη παραγωγή, στη Διεύθυνση Παραγωγής. Τού το θύμισα. Μελαγχόλησε και θέλοντας να μού ανταποδώσει τη καλή κουβέντα μού υπενθύμισε ότι με θεωρούσε ταλέντο στο σινεμά, που αλίμονο πήγε άδικα χαμένο. Όχι μόνο δεν μελαγχόλησα αλλά έφερα και σθεναρή ένσταση σ’αυτό. Το αληθινό ταλέντο του σκηνοθέτη δεν είναι να εφευρίσκει ιδέες που θα γίνουν κινούμενες εικόνες-(αν υπάρχουν τέτοιες-στη πραγματικότητα δεν υπάρχουν)-αλλά τις όποιες ιδέες έχει ή παίρνει από τους άλλους-απολύτως θεμιτό αυτό-να καταφέρνει να τις διεκπεραιώνει κινηματογραφικά. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μπορεί να κουμαντάρει ένα σύνολο ανθρώπων, πολλές φορές το πιο ετερόκλητο, από παραγωγό μέχρι το τελευταίο φροντιστή, και μέσα από τις συμπληγάδες που κάθε ένας από αυτούς εκπροσωπεί, να φτάνει στο προορισμό του που είναι το πραγματωμένο αφηγηματικό όραμα που όλοι ξέρουμε σαν κινηματογραφική ταινία. Ο άθλος του σκηνοθέτη-και άρα το αληθινό του ταλέντο, αυτό είναι. Πριν από όλα τα άλλα ο σκηνοθέτης σκηνοθετεί τους συνεργάτες του στο πλατώ. Αυτού του είδους το σπουδαίο ταλέντο-τα 3/4 του κινηματογραφικού ταλέντου-δεν το είχα και δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να το αποκτήσω. Επέλεξα συνειδητά τη Φωτογραφία σαν τη καλύτερη εναλλακτική απέναντι στο προφανώς λειψό, κολοβό, ανάπηρο κινηματογραφικό ταλέντο που ποτέ δεν είχα. Δεν θα μπορούσα ποτέ μου να υπηρετήσω συλλογικές διαδικασίες τέχνης και στα 58 μου χρόνια αυτό δεν είναι απλά εμπεδωμένο ψυχολογικά αλλά και αποδεδειγμένο πραγματικά. Δεν κλαίω λοιπόν μπροστά στα λείψανα κάποιου θαμμένου μου ταλέντου που ποτέ δεν είχα. Είναι άλλο να αγαπάς κάτι-και το σινεμά, όπως άλλωστε τη γεωμετρία και την αρχιτεκτονική, πολύ το αγάπησα και είναι άλλο να προβάλλεις την αγάπη σου σαν ένδειξη ταλέντου. Ένας εσφαλμένο άλλο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s