Η Αθήνα δεν είναι Παρίσι*

Zappeio-Gardens,-Winged-Putto-Sculpture,-Nikos-Roccos,-Νίκος-Ρόκκος-BW

Τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου του Atget μπορούμε να αρχίζουμε να τις συλλαμβάνουμε όταν συνειδητοποιήσουμε όχι απλά το ποσοτικό ή-προ πάντων!-το ποιοτικό στοιχείο της συμβολής του αλλά και κάποιες, ανεκδοτολογικές ας πούμε, παραμέτρους του επιτεύγματος του που όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι αμελητέες για τη-θετική πάντα-κρίση μας για το σπουδαίο έργο του. Ας σκεφτούμε, ας πούμε, ότι αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε έναν απίστευτα βαρύ και από την άλλη έναν-συγκριτικά με τα σημερινά δεδομένα-εξίσου απίστευτα δύσκαμπτο εξοπλισμό και μια φωτογραφική τεχνική χρονοβόρα και αργή. Ότι, για να φτάσει στο σημείο όπου θα έκανε τη φωτογράφιση του, τράβαγε πεζοπορία σε μιά πόλη-το Παρίσι-που είχε ένα άναρχο εκείνη την εποχή κυκλοφοριακό και που οι συγκοινωνίες της ήταν περιορισμένες και φυσικά πρωτόγονα ακόμη εξυπηρετικές. Μέσα σ’αυτά τα συμφραζόμενα ο Ατζέ φαντάζει ένας Ιώβ Τιτάνας!

 

Απ’την άλλη όμως είχε σπουδαίο κίνητρο-πέρα από το αυτονόητο οικονομικό, που σίγουρα δεν τού ήταν αμελητέο: η φωτογραφία τον συντήρησε για κάπου τριάντα ολόκληρα συναπτά χρόνια! Το κίνητρο του να φωτογραφίζεις τις δεδομένες αλλά και ταυτόχρονα κρυφές και μη καταγεγραμμένες ακόμη πλούσιες ομορφιές του Παρισιού και των περιχώρων του. Και κάπου εκεί και την ασύγκριτη ομορφιά των πολλών και διαφόρων κήπων των-επίσης πολλών!-ανακτορικών συγκροτημάτων: Βερσαλίες, Φοντενεμπλό, Κεραμεικός. Σε οπλίζει με περίσσιο σθένος μια τέτοια σπάνια ομορφιά. Αυτό να λέγεται.

 

Στην Ελλάδα αυτού του είδους την ομορφιά δεν τη διαθέτουμε και αυτή η όση λίγη υπάρχει από την ιστορικά και αισθητικά ασήμαντη παρουσία της αντιπαραγωγικής μοναρχίας των εγκάθετων ξένων βασιλέων της χώρας, δεν έχει το συναρπαστικό χαρακτήρα που τα σπουδαία λείψανα των μοναρχιών της Ευρώπης άφησαν στις χώρες τους. Ο Εθνικός μας-πρώην βασιλικός-Κήπος ωχριά συγκρινόμενος με τους αντίστοιχους των ευρωπαϊκών-το βασικό του πρόβλημα για ένα φωτογράφο είναι οι τόσο απελπιστικά μικρές του διαστάσεις ώστε ουσιαστικά δεν έχει έναν δικό του ορίζοντα-παντού στην άκρη του βλέμματος αναδύεται το αστικό τοπίο της Αθήνας, όχι δα και απ’τα καλύτερα του κόσμου!

 

Υπάρχει βέβαια το Τατόι. Αλλά, νομίζω, μόνο ο δρυμός είναι επισκέψιμος. Το ίδιο το ανακτορικό συγκρότημα και οι κήποι που το περιβάλλουν δεν είναι, ακόμη, επισκέψιμοι και πολύ περισσότερο φωτογραφήσιμοι. Οι εργασίες αποκατάστασης, που σαφώς δεν έχουν προτεραιότητα μπροστά σε πολύ ζωτικότερες ανάγκες αυτής της χώρας, είναι πολύ αργές.

 

Το πνεύμα του Ατζέ είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθεί στα καθ’ημάς. Δεν υπάρχουν, ας το πούμε έτσι, οι σκηνογραφικές προδιαγραφές. Η Αθήνα δεν είναι Παρίσι. Και μ’αυτή την έννοια η φωτογραφία που αναρτώ σήμερα, τραβηγμένη από μένα στο πνεύμα του Ατζέ, μοιάζει μελαγχολικά άτοπη, εκτός από παλιομοδίτικα άκαιρη!

 

*Εξυπακούεται ότι αυτή η διατύπωση δεν παραπέμπει σε ανόητη και συμπλεγματική ξενομανία. Το αντίθετο θάλεγα. Προσγείωση στη δική μας πραγματικότητα και σε καμιά περίπτωση αλαζονικές και ιστορικά αθεμελίωτες μεγαλομανίες. Έχω όσο λίγοι υμνήσει τη πόλη μου με τον μόνο τρόπο που τής πρέπει και τής αρμόζει: το μεσογειακό, ελληνικό και αθηναϊκό και ποτέ δεν την είδα κάτω από κανένα παριζιάνικο πρίσμα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s