Οι όροι της αγάπης

Ermou-str.,-Couple-with-Dog-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος-BW

Το κείμενο που θα διαβάσετε πιο κάτω το γράφει ένας ορκισμένος ζωόφιλος άρα οι τυχόν ενοχλητικές για κάποιους και για κάποιες καταστάσεις παρατηρήσεις δεν προέρχονται από κάποιο μίσος αλλά αντίθετα από έγνοια και βαθιά και ουσιαστική αγάπη για τα ζωντανά αυτού του κόσμου.

Θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι όντας άνθρωποι τους πρώτους που πρώτα και κύρια οφείλουμε να αγαπάμε και να νοιαζόμαστε είναι οι ίδιοι οι συνάνθρωποι μας. Η αγάπη για τα ζώα δεν είναι υποκατάστατο της αγάπης μας για τους ανθρώπους αλλά συμπλήρωμα της και εμπλουτισμός της. Το ανόητο μότο “γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα” μόνο για μοχθηρούς και μισάνθρωπους μπορεί να γίνει δεχτό σαν πιστεύω.

Το δεύτερο στοιχείο στη ζωοφιλία που πρέπει να τονιστεί είναι ότι το ζώο, σαν το απολύτως πιο αδύνατο μέρος της σχέσης σε μιά τέτοια φιλία, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο της εκμετάλλευσης μας χάριν και μόνο της προσωπικής μας βολής. Μέσα στα πλαίσια μιας τέτοιας άποψης φρονώ ότι δεν μπορούμε, δεν έχουμε κανένα τέτοιο δικαίωμα να κλείνουμε ένα ζώο-ειδικά αν είναι σκύλος-στα απελπιστικά στενά πλαίσια ενός διαμερίσματος. Το γεγονός ότι ο σκύλος μοιάζει να έχει αποδεχτεί αυτόν τον όρο είναι αυθαίρετη ερμηνεία που τη διαπιστώνουν με πολύ πικρό τρόπο και όσοι χάνουν το σκύλο τους με τη πρώτη ευκαιρία που θα ξεπορτίσει ελεύθερος αλλά και το ότι νιώθουν την ανασφάλεια του αγαπητικού τους αισθήματος αφού τη δένουν με το…λουρί! Το ξέρω ότι η συνήθης απάντηση είναι ότι μιά τέτοια άποψη μυρίζει ταξικό προνόμιο, αφού εξ αντικειμένου μόνο όσοι έχουν μονοκατοικία με κήπο μπορούν να διαθέτουν πια τη πολυτέλεια ενός τέτοιου αισθήματος. Αν όμως γίνει κατανοητό ότι εδώ μιλάμε για το δικαίωμα του ίδιου του ζώου και όχι για ταξικά δικαιώματα, τότε γίνεται καλύτερα αντιληπτή μια τέτοια άποψη.

Το άρθρο δεν αναφέρεται σε περιπτώσεις καταστρατήγησης των ζωοφιλικών αισθημάτων-αυτές είναι εύκολο να φανούν, να επιτιμηθούν και να παταχθούν-όσο της εσφαλμένης αντίληψης που έχουμε για τα διαμορφωμένα και αποδεκτά. Πόσες και πόσες φορές δεν μάς σπάραξε τη καρδιά το παραπονιάρικο γάβγισμα κάποιου σκύλου στη γειτονιά μας που έχει μείνει ατέλειωτες ώρες κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα ή εγκλωβισμένος στα ελάχιστα τετραγωνικά ενός στενού μπαλκονιού; Αυτό και μόνο να μας γίνει μάθημα αισθηματικής αγωγής για την όποια αγάπη θέλουμε να επιδείξουμε στα ζώα. Αν δεν είμαστε σε θέση να την προσφέρουμε με τους όρους της ζωής τους δεν υπάρχει λόγος να υποκρινόμαστε ή να αυταπατόμαστε ότι οι όροι μας τούς είναι όροι αγάπης ενώ στην ουσία τους, τούς είναι ένα ασυνειδητοποίητο, στη καλύτερη για μας περίπτωση, συνεχές μαρτύριο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου, Φωτογραφίες δρόμου, street photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s