“Στραβοί” κανόνες

Milano-Piazza-Duomo-Shafts-of-Light-Equestrian-Vittorio-Emanuele-Nikos-Roccos-F

Είναι τόσο ανόητο να επιχειρηματολογείς υπέρ των στραβών κάδρων όσο εύκολο είναι και να τα τραβάς-αρκεί ή να μη ξέρεις τί σού γίνεται ή να σε καταπίνει η παραμορφωτική δυναμική του ευρυγώνιου φακού που αδυνατείς να τον τιθασεύσεις.

Κουράστηκα πια να βλέπω στραβά κάδρα και να διαβάζω ανόητη επιχειρηματολογία του στυλ: “δίνει ελαφράδα και δυναμισμό στην εικόνα”(το διάβασα μόλις πριν μια ώρα κάπου-πού αλλού;-στο διαδίκτυο, στο Facebook). Και συνήθως όσοι γράφουν τέτοιες σαχλαμάρες δεν ξέρουν, ούτε μπορούν πολύ πιθανόν, να αντιρροπήσουν το γυρτό θέμα τους ,έτσι ώστε να ισορροπήσει συνθετικά και κατά συνέπεια εννοιολογικά και στο τέλος ακόμη και ψυχικά. Γιατί το στραβό κάδρο είναι καλό μόνο όταν γίνεται λελογισμένη και οικονομική χρήση του και όταν τα συμφραζόμενα του νοήματος που το παρήγαγε ή θα παράξει επιβάλλουν τη προσφυγή σ’αυτόν τον ριψοκίνδυνο εκφραστικό τρόπο. Μ’άλλα λόγια πρέπει να υπάρχει ένα σαφές και σαφώς οριοθετημένο σκεπτικό πίσω από αυτή τη ριψοκίνδυνη επιλογή. Διαφορετικά γίνεται ανούσια μανιέρα που στη πραγματικότητα κρύβει αδυναμίες και εξαρτήσεις και όχι προγραμματικού χαρακτήρα αντιλήψεις όπως αυτάρεσκα καμώνεται ότι ισχυρίζεται ο χρήστης και καταχραστής της.

Στο σινεμά γίνεται συστηματική χρήση του εφέ του στραβού κάδρου-αν συνδυαστεί με κοντραστέ φωτισμό επιτείνει τη δραματικότητα μιας σκηνής και γίνεται έτσι παραστατικότερη η σκοπιμότητα μιας τέτοιας χρήσης όταν αμέσως μετά, στη συνέχεια της αφήγησης επιστρέψουμε στα οριζοντιωμένα λογικά πλάνα, που σημαίνει ότι βγήκαμε από την εξπρεσιονιστική επίταση μιας εκτάκτως δραματικής σκηνής, που φυσικά δεν μπορεί να έχει τη διάρκεια μιας ολόκληρης ταινίας.

Προφανώς και μπορούμε να τραβάμε λοιπόν στραβά κάδρα αν οι εκφραστικές περιστάσεις της στιγμής το επιβάλλουν. Αλλά το κουμάντο πάνω στη στιγμή και στη σκηνή της στιγμής το έχουμε πάντα εμείς και όχι η στιγμή έτσι που να διαιωνίζεται πια σαν μόνιμη επιλογή στραβού κάδρου, που σημαίνει πια ότι δεν είναι καν επιλογή αλλά κατάσταση και ίσως στυλιστική εξάρτηση, ηθελημένη ή πιθανότερα αθέλητη. Εξάρτηση ανομολόγητη συνήθως που τη δημιουργεί ο ευρυγώνιος φακός, αυτό το εκφραστικά ανοικονόμητο εργαλείο που εντυπωσιάζει δυστυχώς και όσους δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον αφηνιασμένο του καλπασμό.

Advertisements

Leave a comment

Filed under ...και λίγη Θεωρία!, Italia Felice, Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Φακός και Αισθητική Επιλογή, Milano

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s