Κάθε χρόνο η ίδια επιταγή

Polytechnic-School-of-Athens-17th-November-Sculpture-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Το Πολυτεχνείο όσο η Χούντα το διαχειρζόταν σαν υπόθεση που έπρεπε να διεκπεραιώσει και διεκπεραιωμένη πια σαν θρύλο και σαν-πρόσφατη έστω αλλά αιματηρά οδυνηρή-Ιστορία, ήταν-ακούγεται παράλογο αυτό-σε καλά χέρια. Λειτουργούσε σαν ζωντανή απειλή για τη Χούντα και σαν προσωπικός εφιάλτης καθενός από τους συντελεστές εκείνου του δράματος. Η κοινωνία το είχε σαν ακριβό μυστικό της και σαν όραμα και διέξοδο από το ασφυκτικό πλαίσιο της ιωαννιδικής πανούκλας που σάπιζε όλους τους αρμούς της κοινωνίας-έμπαινα στην εφηβεία μου τότε και θυμάμαι με τον πιο απτό τρόπο το κλίμα ζόφου που ζούσαμε σε κάθε έκφανση της ζωής μας, από την ιδιωτικότερη μέχρι την πιο ανοιχτά αλλά άδολα κοινωνική. Μια καθολική κατάσταση μισόφωτου και σκιάς σε κάθε τι για κάθε τι και προς κάθε τι. Σε όλους μας όμως υπήρχε ο κρυφός αν και ματωμένος άσος σαν-ξανά!-ύστατη αναλαμπή: το Πολυτεχνείο!

 

Όλα αυτά μέχρι την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, στην ελεύθερη πια, τη δημοκρατική Ελλάδα, που ετοιμαζόταν να γιορτάσει τη θυσία της νεολαίας. Φυσικά αυτό που ΤΩΡΑ γράφω, δεν σκεφτόμουν ΤΟΤΕ αλλά ούτε και αργότερα. Άρχισα να το σκέφτομαι με την οικονομική κρίση που ήταν ταυτόχρονα και κρίση του πολιτικού προσωπικού και που στο μεγαλύτερο βαθμό του επανδρώθηκε από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου-και της αδελφής εξέγερσης που προηγήθηκε, εκείνης της Νομικής. Λέω λοιπόν ότι το Πολυτεχνείο έχασε την όποια αληθινή και πολύ μεγάλη αξία είχε-ηθική, πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική-από όταν βρέθηκαν να το διαχειρίζονται οι πρωταγωνιστές του εξεγερμένοι αλλά από τη σκοπιά των τελικών νικητών πια. Η γνωστή φωτογραφία με μερικούς από αυτούς να παρελαύνουν στη πρώτη πορεία στη μνήμη των νεκρών κρατώντας τη ματωμένη σημαία, σήμερα και αναδρομικά πια βλέποντας όλο αυτό το σκηνικό, φαντάζει σαν αυτή η σημαία να είναι μια πελώρια επιταγή που οι πρωταγωνιστές την επιδεικνύουν σαν γραμμάτιο για είσπραξη. Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα ονόματα-όλοι τα ξέρουμε και άλλωστε προέρχονται ή τελικά κατέληξαν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Έκαναν καριέρα με αφορμή το Πολυτεχνείο και με αυτή τη καριέρα ξεζούμισαν κάθε ικμάδα ήθους που μπορεί να σπαρταρούσε στη κάποτε αγνή νεανική τους καρδιά.

 

Ας μιλήσω και λίγο βιωματικά σαν φωτογράφος. Φωτογραφίζω συστηματικά από το 1987 και τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 90 πήγαινα σε κάθε πορεία του Πολυτεχνείου και φυσικά φωτογράφιζα. Είναι παράξενο αλλά δεν κατάφερα σε όλα αυτά τα χρόνια όλες αυτές τις φορές να έχω καταφέρει να έχω μιά καλή και πειστική εικόνα που να αντιστοιχεί στο ήθος της εξέγερσης του 1973. Προφανώς ήμουν ανεπαρκής και ρίχνω κατά 99,9% το φταίξιμο γι’αυτή την αποτυχία μου σ’εμένα τον ίδιο προσωπικά. Όμως όσο περνούν τα χρόνια αυτό το 0,01% νιώθω να βαραίνει όλο και περισσότερο σαν μια άλλη, πιο αληθινή και-αλίμονο!-πιο πικρή αλήθεια. Το ένστικτο μου δεν συνάντησε, δεν βρήκε σε όλες εκείνες τις συμμετοχές αυτή την αίσθηση ειλικρινούς μεγαλείου που εύκολα θα συναντούσες στο βλέμμα κάθε έλληνα ακόμη και μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το χώρο του Πολυτεχνείου το ίδιο το ’73.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s