Τα παπαδοπαίδια

Pireus-St-Nicholas-Feast-day-Kids-DS

Πιτσιρικάς-αλλά και μεγάλος ίδιος έχω μείνει-ήμουνα ένα καλό και ήσυχο παιδί, που βασικά ήθελε όσο αυτό είναι δυνατό σ’αυτή τη ζωή, να περνάει απαρατήρητος. Όμως ενώ ήμουν τέτοιος, οι παρέες που διάλεγα βρίσκονταν στον αντίποδα αυτού μού ήμουν εγώ: φασαριόζοι, νταήδες, ψιλορεμάλια και σαν μαθητές όλοι κάτω του μετρίου. Όσοι απορούσαν πώς γινόταν αυτό το μάλλον ασυνήθιστο θάπρεπε πρώτα να διερωτηθούν όχι γιατί εγώ διάλεγα τέτοιους φίλους αλλά γιατί αυτοί διάλεγαν εμένα. Βασικά εγώ δεν γούσταρα φλώρους, παρόλο ότι μια κάποια-όχι πολλή πάντως-αύρα φλωροσύνης, μπορεί να απέπνεα κυρίως λόγω της κουλτουροσύνης μου. Τώρα τί ακριβώς έψαχναν αυτοί σ’ εμένα; Ίσως ένα ψευτοφλωροάλλοθι;μιά εναλλακτική παρέα. Άντε βρες το. Η ουσία είναι ότι μείναμε σταθερά φίλοι μέχρι το Πανεπιστήμιο-ξαναβρήκα τέτοιας πάστας ανθρώπους στο στρατό και φυσικά προσκολλήθηκα για άλλη μια φορά μαζί τους αλλά εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο ρευστά-μεταθέσεις, απολύσεις, λίγος χρόνος για να αναπτύξεις αληθινές φιλικές σχέσεις.Clergy-Boy-Ag.-Nikolaos-Feast-Day-Pireus-Nikos-Roccos-Νίκος-Ρόκκος

Με μια κατηγορία παιδιών που ορισμένως είχα αποκλείσει κάθε πιθανότητα να τους κάνω παρέα ήταν όσοι ήταν πρόσκοποι ή παπαδοπαίδια-ειδικά οι τελευταίοι αποτελούσαν για μένα το απόλυτο μίασμα. Προερχόμουν από οικογένεια που δεν θρήσκευε και που στην εκκλησία θα πήγαινε μόνο για κάποια κηδεία, κανένα γάμο ή κανένα βαφτίσι, οπότε η κουλτούρα της θρησκείας δεν ανήκε ούτε καθ’υποψίαν στα βιώματα μου, παρόλο ότι οι γονείς μου ούτε άθεοι δήλωναν ούτε ήταν στρατευμένοι σε κάποιου είδους αντικληρικαλισμό. Απλά τους ήταν παγερά αδιάφορο το θρησκευτικό φαινόμενο σαν τέτοιο και δεν τους απασχολούσε ούτε καν στα συμβατικά κοινωνικά πλαίσια.

Είχαμε στη τάξη μας ένα παπαδοπαίδι, που αν και όχι αυτό που λέμε καλός και επιμελής μαθητής, είχα διαπιστώσει ότι ήταν “σπίρτο μοναχό” και ενώ ακριβώς λόγω αυτής της τελευταίας ιδιότητας του θα τον ήθελα για παρέα μου, η πρώτη ιδιότητα του με απωθούσε εξοργιστικά. Μιά φορά σε μιά κοπάνα είδα που τον έφερε ένας φίλος μου για να πάμε στα ποδοσφαιράκια και στράβωσα. Τού λέω:- “Τί τον φέρνεις αυτόν τώρα; θέλεις να μας βγάλει κανένα εξαπτέρυγο αντί για στέκα;” Όχι μόνο αποδείχτηκε αχτύπητος στο μπιλιάρδο-και ήταν μισή πιθαμή μπόι να σκεφτείς-αλλά το λεξιλόγιο του-καθαρά λιμανίσιο!-απέδειξε έναν απίστευτα “κυκλοφορημένο” τύπο, ικανό να γοητεύσει και τον πιο δύσκολο της παρέας. Δυστυχώς δεν τον χάρηκα σαν φίλο πολύ γιατί πολύ σύντομα άλλαξε γειτονιά και σχολείο. Όμως με έκανε να αναθεωρήσω την άποψη μου για τα παπαδοπαίδια. Πολλά από αυτά είναι πολύ εξηγημένα παιδιά και δεν έχουν καμιά σχέση με κατηχητικά και λοιπά τέτοια αποκρουστικά. Αν και δεν συνηθίζω να πηγαίνω σε θρησκευτικά πανηγύρια για φωτογραφίσεις-η γνωστή αλλεργία!-όσες λίγες φορές έχω βρεθεί, προσπαθώ να δω και να εντοπίσω τέτοιες απρόβλεπτες ζιζάνιες περιπτώσεις σαν το φίλο μου το Νίκο. Διαπιστώνω λοιπόν ότι υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, που μόνο μαμούχαλοι δεν είναι από το συγχρωτισμό τους με την εκκλησιαστική μούχλα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s