Η πραγματικότητα και η υπερβατικότητα

BLUE-Bike-Karytsi-sq-Nikos-RoccosΈτσι πρέπει να συμβαίνει: η πραγματικότητα να κυριαρχεί στο τρόπο σκέψης μας. Διαφορετικά θα πεθάνουμε από τη πείνα. Πρέπει στο θήραμα να βλέπουμε το θήραμα και τη τροφή μας και όχι την τυχόν ωραία μορφή του, τις αναλογίες του, το όμορφο χρώμα του, την υφή του δέρματος του και του τριχώματος του. Σε ένα ποδήλατο να βλέπεις το ποδήλατο καθεαυτό, την άμεση χρηστικότητα του και σε ένα παράθυρο αυτό που είναι ένα παράθυρο: δίοδος στο φως. Αν αρχίζεις να βλέπεις σχήματα, μορφές και αν αρχίσεις να τα συνταιριάζεις τα άσχετα σαν τέτοια, τότε έχεις κερδίσεις μεν την ουράνια βασιλεία της Τέχνης αλλά έχεις χάσει οριστικά και αμετάκλητα το παιχνίδι της επίγειας ζωής, δηλαδή τη Ζωή την ίδια

-Τί το ιδιαίτερο έχει αυτό το ποδήλατο και το φωτογραφίζεις τόσο προσεγμένα; με ρώτησε ένας κάτοικος της περιοχής που με είδε σχεδόν να κυλιέμαι στο έδαφος για να βρεθώ κατά μέτωπο με το ποδήλατο της φωτογραφίας

-Δεν είναι το ποδήλατο μόνο του που φωτογραφίζω, είναι το σχήμα του και οι επιμέρους λεπτομέρειες του που συνδυάζονται τόσο όμορφα με το σχήμα του δίφυλου παραθύρου αλλά και του κιγκλιδώματος του, του απάντησα

-Αχά, ανταπάντησε θέλοντας να υπονοήσει “αχού το κουζουλό” για μένα. Προφανώς δεν είχε πάρει χαμπάρι από την εξήγηση. Του είπα με σαφήνεια αυτό που είχα δει και με παρακίνησε να σκύψω και να το φωτογραφήσω. Και όμως ακόμη και μετά τη σαφέστατη υπόδειξη, αυτός δεν κατάφερε να το δει, παρόλο ότι κατά κάποιο τρόπο του έδειξα και τού περιέγραψα πώς και τί ακριβώς βλέπω ώστε  να το δει κι αυτός. Απ΄την άλλη ήταν και δύσπιστος.

-Μπορώ να δω τί φωτογράφισες; με ξαναρωτά.

Τού το δείχνω. Μένει στήλη άλατος. Βλέποντας την εικόνα έμεινε άλαλος. Σαν να τού αποκάλυψα μια νέα αλήθεια που, παρόλη την τόση προηγούμενη εξήγηση, τού είχα κρύψει!

Καμιά φορά ακούγεται η ρηχή ερμηνεία ότι η Φωτογραφία δεν είναι Τέχνη κυρίως γιατί δεν έχει δημιουργικό χαρακτήρα, γιατί δεν ξεκινάει εκ του μηδενός αφού χρησιμοποιεί μια υπάρχουσα πραγματικότητα ήδη πλασμένη. Σαχλαμάρες. Πρώτη ύλη υπό διαμόρφωση είναι αυτή η πραγματικότητα το ίδιο όπως η ύλη του μάρμαρου ή του πηλού για το γλύπτη, οι λέξεις για το ποιητή, τα χρώματα για το ζωγράφο, οι ήχοι για το μουσικό. Η ύλη της χύδην  γύρω πραγματικότητας είναι η πρώτη ύλη της φωτογραφικής υπερβατικότητας. Το δημιουργικό μάτι τη πλάθει αυτή την ύλη ανασυντάσσοντας την σε μια εντελώς νέα διάταξη. Μπορεί κάποιος να σού εξηγεί επί δύο ώρες πώς να συνδυάσεις ένα ποδήλατο με ένα παράθυρο και από αυτό το συνδυασμό να δημιουργηθεί μιά υπερβατικής τάξης συγκίνηση, η συγκίνηση της Τέχνης αλλά άμα δεν τόχεις ασφαλώς δεν το δημιουργείς: η πραγματικότητα της πρώτης αυτής ύλης σού είναι τόσο άχρηστη όσο ο πηλός του γλύπτη στα χέρια σου, τα χρώματα του ζωγράφου στο πινέλο σου, οι λέξεις-οι λέξεις, η πιό απτή καθημερινότητα σου, ε;-οι λέξεις του ποιητή στα άλαλα χείλια σου.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Urban Still Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s