Η επί του όρους ομιλία

Strefi-Hill-Kathari-Deftera-Nikos-Roccos-NV

Μπορεί και νάναι ωραίο να είναι το θέμα της εικόνας αμφιρρέπον, διφορούμενο ή ακόμη-ακόμη και ερμητικό ή μυστικό, καλό όμως δεν είναι όταν είναι ασαφές τόσο ώστε καμιά διαίσθηση να μπορεί να ανακαλύψει κάπου κάτι και ασυνείδητα να το δεχτεί σαν εικόνα ολοκληρωμένη. Η φωτογραφία της ανάρτησης, παρόλο ότι έχει την ομορφιά της-την αρμονικότητα της σύνθεσης της κυρίως και το στοχαστικό μιας κάποιας μορφής ειδυλιακότητας-δυσκολεύεται να εκπέμψει σαφήνεια έστω και με το μυστικό τρόπο της διαίσθησης. Τουλάχιστον σ’εμένα που θυμάμαι πολύ καθαρά τη στιγμή της δημιουργίας της και τί με ενοχλούσε παρενοχλώντας με με την επίμονη παρουσία του, τουλάχιστον με τη μορφή που πήρε.

Τραβηγμένη στο λόφο του Στρέφη κάποια Καθαρά Δευτέρα, είχε σκοπό να δείξει το διάλογο ανάμεσα στις ανθρώπινος φιγούρες σε ώρα χαλαρής παιγνιώδους δράσης όπως είναι το πέταγμα του αετού και τη γωνιώδη και αιχμηρή λυγερότητα της φιγούρας των ισχνών πεύκων. Όλα τα στοιχεία της σύνθεσης αρμοσμένα σωστά και αρμονικά. Με μιά κραυγαλέα εξαίρεση: τον χριστόμορφο μουσάτο άνδρα στη μέση της εικόνας που έκανε το θεμελιώδες για την αντίληψη της φωτογραφικής εικόνας όπως την εννοώ και την εραρμόζω, να έχει κολλήσει το βλέμμα του καθηλωτικά πάνω στο φακό μου και να μένει πεισματάρικα ακίνητος. Όλο το κλειστό σύστημα αφήγησης της εικόνας διαρρηγνύεται πια και υπάρχει διαρροή νοήματος προς τα έξω αφού εγκαθιδρύεται μια νέου τύπου αφήγηση, που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν στις προθέσεις μου-γενικά αποφεύγω να υπάρχει οπτική επαφή των φωτογραφιζόμενων στη φωτογραφία δρόμου με το θεατή της εικόνας και όσες φορές κατ’εξαίρεση το δέχομαι, η αφήγηση, ελεγχόμενη και πάλι, έχει άλλη τροπή, αφού δημιουργείται μιά άλλου είδους συνείδηση και για το ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑ πια φωτογραφιζόμενο και για τον θεατή, που αυτή τη φορά όσο καμιά άλλη φορά, ταυτίζεται με το φωτογράφο, που πρώτος εισέπραξε το βλέμμα. Άρα όλα αυτά προσμετρώνται στη σύνταξη αυτής της νέας αντίληψης αφήγησης.

Μετά από τόσα χρόνια απόρριψης της εικόνας, έρχομαι, έχοντας την απορρίψει και συνεχίζοντας να τη θεωρώ αποτυχημένη, να τής κάνω μια νέα ανάγνωση με τη συνδρομή αυτή τη φορά του ανελέητου αποδομητικού χιούμορ. Ακριβώς επειδή αυτή η κεντρική μοναχική φιγούρα του γενειοφόρου άνδρα θυμίζει Χριστό και η σχεδόν μετωπική απέναντι στο φακό στάση της τονίζει μια κάποια ιερατικότητα της εμφάνισης της, του δίνω το ρόλο του Χριστού στην θρυλική βιβλική εικόνα της στιγμής της ζωής του που είναι η Επί του Όρους Ομιλία. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αν αυτός ο ρόλος του ανατεθεί και όντως μοιάζει να του πηγαίνει έτσι γαλήνιος, νηφάλιος αλλά και τόσο επιβλητικός όπως είναι μέσα στο κάδρο, παρόλα αυτά το δυνητικό κοινό του, που είναι οι εκδρομείς της Καθαράς Δευτέρας, δεν τού δίνει ούτε την ελάχιστη σημασία ούτε καν σαν φυσική παρουσία που να βρίσκει κάποια ανταπόκριση από κάποιον γύρω του. Για σκηνή κωμωδίας καλή θάταν πάντως: ο Χριστός να κηρύσσει το λόγο Του και γύρω του οι πάντες να ασχολούνται με τη τύχη και τη πορεία της…καλούμπας!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s