Σουξεδιάρικα και μη

Freatida-Pireus-Children-SUMMER-Nikos-Roccos-FFF

Εξυπακούεται ότι όλες μου τις φωτογραφίες τις αγαπώ-τουλάχιστον αυτές για τις οποίες παίρνω το ρίσκο-ρίσκο είναι, μην αμφιβάλλετε-της δημοσίευσης τους. Μόνο ο φωτογράφος μπορεί να ξέρει με ποιο τρόπο δημιουργήθηκε μια φωτογραφία και ίσως κάπου εκεί να μπαίνει το-θεμιτό-υποκειμενικό στοιχείο να προτιμά όχι αυτές που το κοινό του διαλέγει αλλά εκείνες που ο κόπος, η προσπάθεια, η πνευματική, η διανοητική σκευή της εικόνας τού υποδεικνύουν να θέλει να προκρίνει.

Τη πρώτη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης, που πρώτη φορά δημοσιεύω σ’αυτό το μπλογκ αν και αρκετά παλιά πια-του 2009!-όπου αλλού την έχω δημοσιεύσει, σε όποια εκδοχή της-ναι την έχω δημοσιεύσει και σαν ασπρόμαυρη-παντού εισπράττει τη καθολική αποδοχή. Ευχάριστο θέμα, τερπνά διεκπεραιωμένο, φαντάζει λογικό. Δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσο εύκολο ήταν να δημιουργήσω αυτή την εικόνα. Αγαπώ τη δημοφιλία της, την απολαμβάνω αλλά δεν υπολήπτομαι την ευκολία με την οποία δημιουργήθηκε. Κανένα τεχνικό πρόβλημα στο δρόμο μου, καμιά αρνητική διάθεση στο κόσμο που επάνδρωνε το έμψυχο υλικό της εικόνας.Κανένα παρένθετο στοιχείο που να δυσκολέψει τη σύνθεση. Το φως άπλετο για να τραβήξω σε όποια ταχύτητα θα ήθελα και με τα ασφαλέστερα για τη ποιότητα της επίδοσης διαφράγματα στο φακό. Όλα σερβιρισμένα στο πιάτο! Μόνο τη σύνθεση να κάνω και να επιλέξω τη στιγμή του κλικ-σιγά το πρόβλημα!Woman-egg-Larissis-RWS-Street-Portrait-Nikos-Roccos

Οι άλλες όμως! Εκείνες οι καταφρονεμένες και περιφρονημένες εικόνες! Οι τραβηγμένες κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες και οι αποδοσμένες με το αντιδημοφιλές ασπρόμαυρο, με τον απωθητικό τους κόκκο και με πρωταγωνιστές ανθρώπους, από μια πρώτη ρηχή, επιπόλαιη και επιδερμική ματιά, όχι ελκυστικούς για το χαλαρωμένο βλέμμα που ψάχνει ερεθίσματα πιο τραβηχτικά. Εκείνες τις φωτογραφίες αγαπώ βαθιά και τις εκτιμώ για τον επιπλέον λόγο  ότι τις θεωρώ άδικα καταδικασμένες που δεν θα αποκτήσουν ποτέ το στάτους δημοφιλίας που θα τις μετέτρεπε σε εικονίσματα μιας αισθητικής και ενός εικονογραφικού ήθους ειλικρινούς, βαθιού, ενορατικού. Πόσοι θα κοντοσταθούν σ’αυτό το εικόνισμα της ταπεινής, ντροπαλής Δέσποινας που με ιερατικό, τελετουργικό τρόπο ξεφλουδίζει την αρχετυπική τροφή των ανθρώπων; Κανείς-σχεδόν…Και όμως έχει όλες τις προδιαγραφές της πιο ουσιώδους εμβληματικότητας-ειδικά με τη συγκρατημένη της έκφραση, που ουσιαστικά συνοψίζει το δέος της ανθρωπότητας μπρος στο καθήκον της επιβίωσης-αλλά και με τη σχολαστική επιμέλεια της φόρμας που μοιάζει όχι μόνο να υποτάσσει το σώμα σε ένα ρυθμό συντονιζόμενη όμως και με τον ίδιο το ρυθμό που η στάση του σώματος υποδεικνύει.

Αυτή η σεπτή ταξιδιώτισσα είναι η απόλυτη ηρωίδα των ξεχασμένων πρωταγωνιστών μιας σειράς εικόνων που ποτέ τους δεν θα αποκτήσουν κοινό και οπαδούς. Λίγων ψυχών θα ακουμπήσουν την άκρη. Στους περισσότερους θα περάσει απαρατήρητη σαν μια αμελητέα εικονικότητα χωρίς σάρκα και οστά. Κανένας φωτογραφικός παράδεισος δεν τις περιμένει στο τέλος καμιάς διαδρομής. Καμιά δικαίωση για το είδος ομορφιάς που ήθελαν να εκπέμψουν αλλά όπως φαίνεται δεν τα κατάφεραν. Να την έβρισκαν έστω σαν τοιχογραφία στο βυθό όπου βουτάνε τα πιτσιρίκια της πρώτης φωτογραφίας!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s