Αιώνια καταδίκη ή αιώνια ελευθερία;

Friends-Photoshooting-Sina str.-Nikos Roccos

Όπως πολύ εύκολα μπορεί να συναχθεί απλά κοιτώντας αυτή τη τερπνή φωτογραφία, η ένταξη των γυμνών απο φύλλα δέντρων δεν έγινε καθόλου τυχαία αλλά απολύτως συνειδητά. Θάμαι τίμιος σ’αυτό που θα σας εξομολογηθώ: ο λόγος που τα ενέταξα ήταν καθαρά λόγος μορφής-φόρμας όπως θα έλεγαν οι πιο κουλτουρέ ερμηνευτές. Ούτε συμβολισμούς σκέφτηκα τη στιγμή της λήψης ούτε κρυφά, μυστικά, βαθιά νοήματα. Όμως είναι μέρος του πεπρωμένου της εικόνας από τη στιγμή που θα παραδοθεί στο κοινό της να γίνει αντικείμενο ερμηνείας και αυτή η ερμηνεία μπορεί να είναι όσο αυθαίρετη θέλει σε σχέση με τις όποιες αρχικές προθέσεις του δημιουργού της.

Λοιπόν με αυτή την ανάρτηση, σπεύδω να προλάβω-πρώτος εγώ!-αυτή την ερμηνεία, καταθέτοντας την αυθαίρετη δικιά μου. Η φωτογραφία-αν και κάπως παλιά- αναρτάται και δημοσιεύεται για εντελώς πρώτη φορά εδώ, άρα είμαι σίγουρος ότι με την ερμηνεία που θα της δώσω-(που δεν πρόκειται τόσο για ερμηνεία όσο λαβή και αφορμή για σκέψεις πάνω σε ζητήματα υπαρξιακά)-μπλοκάρω κατά κάποιο τρόπο κάθε άλλη που θα θελήσει να ακολουθήσει ή εν πάση περιπτώσει, θέλοντας και μη, καθοδηγώ.

Δέστε πόσο συμπαγώς είναι ενωμένη η ομάδα αυτή των φίλων. Βοηθάει φυσικά και το κρύο του χειμώνα, που μπορεί ακόμη για κάποιους να λειτουργεί και σαν πρόφαση για ακόμη εγγύτερες και θερμότερες αγκαλιές! Εν πάση περιπτώσει, οι άνθρωποι όταν το θέλουν, το μπορούν να βρεθούν μαζί με έναν του είδους τους. Τα παρακείμενα όμως δεντράκια αυτό δεν θα το μπορέσουν ποτέ, τουλάχιστον με τον ουσιαστικό τρόπο των ανθρώπων ή των άλλων έμβιων όντων. Τα δέντρα είναι καταδικασμένα σε μια αιώνια μοναξιά-εκτός και αν το γαργάλημα στις ρίζες και στα κλαδιά από γειτονικά δέντρα θεωρηθεί κι αυτό μια μορφή αγκαλιάς.

Αν τα δέντρα έχουν το είδος της λογικής που οι άνθρωποι αποκαλούμε ψυχισμό, θέλοντας να τον αντιδιαστείλουμε στο ένστικτο, θάθελα να τα ρωτήσω πώς νοιώθουν από αυτή την τόσο απερίγραπτη αιώνια μοναξιά του σώματος τους; Τους λείπει αυτή η τρυφερότητα που όλοι εμείς μπορούμε να απολαμβάνουμε και να έχουμε σε καλές αλλά και σε δύσκολες στιγμές; Ή μήπως είναι έτσι πλασμένα ώστε να μην νιώθουν κανένα τέτοιο ψυχικό κενό, οπότε ζουν απεξαρτημένα από τέτοιου είδους συναισθηματικές ανάγκες άρα,μέσα στην καταδίκη της ακινησίας του αιώνια ελεύθερα; Αν είναι έτσι τότε δεν ξέρω αν πρέπει να λυπηθώ για τους ανθρώπους που αγκαλιάζονται αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έχουν  για πάντα εξασφαλισμένη αυτή τη θαλπωρή, όπως τα δέντρα έχουν εξασφαλίσει την απουσία οποιασδήποτε τέτοιας ανάγκης της.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s