Τα ζόρια και η ασπιρίνη τους

Children-playing-in-beach-DS

Τούτες τις μέρες ζορίζομαι πάρα πολύ, αληθινά πάρα πολύ. Είναι χαρακτηριστικό ότι κοντεύει πέντε η ώρα το πρωί κι ακόμη δεν με έχει πάρει όχι ύπνος αλλά ούτε υποψία νύστας, παρόλο ότι χτες κατάφερα να κοιμηθώ μετά βίας όλες κι όλες τρεις ώρες και μάλιστα όχι συνεχόμενες.

Η ζωή του ενήλικου περιλαμβάνει στο πρόγραμμα και αυτή τη πιθανότητα: να στριμωχτείς κάποια στιγμή πολύ στη ζωή σου. Το φιλοσοφώ το πράγμα, αφού έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Καμιά φορά ακούω μερικούς σε τέτοιες ζόρικες φάσεις, να ανακαλούν στη μνήμη τους τα ανέμελα παιδικά τους χρόνια και να τα νοσταλγούν. Δεν ξέρω αλλά η ιδέα αυτή πάντα με απωθούσε. Ποτέ δεν θα νοσταλγήσω εποχή στην οποία δεν είχα πλήρη συνείδηση της ζωής μου. Προτιμώ το ζόρι, ακόμη και το αδιέξοδο όπως δείχνει να είναι αυτό που ζω αυτή τη περίοδο, παρά τη νιρβάνα της ανόητης ασυνειδησίας. Είναι ενδεικτικό ότι από εποχές ανεμελιάς τις μόνες που νοσταλγώ είναι είτε τα φοιτητικά μου χρόνια είτε το καιρό του στρατού-η τελευταία άλλωστε ήταν η ΑΠΟΛΥΤΗ ανεμελιά, παρόλο ότι υπηρέτησα σε μάχιμες μονάδες στα σύνορα.

Εν κατακλείδι: καλύτερα καταστροφή μέσα στη συνείδηση παρά μακάρια ανυπαρξία στην καθησυχαστική ασυνειδησία.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s