‘Ο,τι πεθαίνει θ’αναστηθεί

Urban-Still-Life-Cut-tree-trunk-WB-DS-NV

Το μαγικό με το ρεαλισμό της φωτογραφίας-της ανεπεξέργαστης ψηφιακά φωτογραφίας-είναι όταν μπορείς να μιλήσεις συμβολικά με τον φαινομενικά απρόσφορο για συμβολισμό ρεαλισμό της. Υποτίθεται ότι ο συμβολισμός ενσωματώνει αφαίρεση, μιας κάποιας μορφής εξωραϊσμό, τάσεις εξιδανίκευσης-πώς αλλιώς θα λειτουργήσει κάτι σαν σύμβολο αν δεν υπερυψωθεί στο status του συμβόλου;

Κι όμως καταφέρνει να περάσει το μήνυμα της μια τέτοια ρεαλιστική εικόνα ακόμη και σε πείσμα του αλώβητου και ακέραιου και πεισματικά παρόντος ρεαλισμού της. Βέβαια μετέρχεται κάποια κόλπα που μπορείς να τα χαρακτηρίσεις δημιουργικού χαρακτήρα επιλογές-π.χ. μονοχρωματική εικόνα, επιλεκτική εστίαση, συνειδητή οργάνωση της σύνθεσης με στοχευμένη και όχι τυχαία κατανομή των στοιχείων. Παρόλα αυτά, στο τέλος η εικόνα θα ληφθεί με μηχανικό τρόπο. Αν λοιπόν, μετά από όλη αυτή τη διαδικασία, καταφέρει να εγκατασταθεί το συμβολικό από την έτσι επιτευχθείσα, δηλαδή με το μηχανικό τρόπο, εικόνα, αυτό σημαίνει ότι παρεισέφρυσε αποφασιστικά το αληθινά δημιουργικό σε πείσμα οποιασδήποτε πεζής μηχανικής καταγραφής.

Τελικά είναι πιο εύκολο να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα της δημιουργικότητας παρά να το αρνηθούμε στη σκεφτόμενη δημιουργική φωτογραφική σκέψη, χάρη και μόνο κάποιου δογματικά και στενόθωρα διατυπωμένου δογματισμού. Όπως κάθε διανοητική, όπως κάθε δημιουργική διαδικασία έχει και η φωτογραφία τη τεχνική της επιλογής, απλά εδώ συμβαίνει όλα να είναι συντετμημένα και κατά κάποια έννοια ακαριαία. Αλλά η υποδομή του φωτογραφικού μυαλού σε τίποτα δεν υστερεί από κάθε άλλου δημιουργικού μυαλού, είτε αυτό διαχειρίζεται το λόγο, είτε τον ήχο, είτε το χώρο είτε ρευστές και στερεές ύλες και επιφάνειες, είτε τέλος όλα αυτά συν τον χρόνο. Σε τελευταία ανάλυση αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που συμβαίνει μέσα στην επιφάνεια ενός παραλληλόγραμμου, αδιάφορο με ποιο τρόπο αυτό σχηματίστηκε. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο. Γι’αυτό και τελικά ένας καλός φωτογράφος δεν έχει να παρουσιάσει περισσότερα αριστουργήματα από ένα καλό ζωγράφο. Πάνω κάτω η αναλογία είναι περίπου ίδια και ίσως αυτή είναι η αχάριστη Οικονομία της Τέχνης που ξέρει να μην αδικεί τους αληθινούς δημιουργούς από τις ανισότητες που παράγουν οι συγκυρίες και οι τυχόν αντιξοότητες των χρόνων, των εποχών και των τόπων.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s