Πειραιάς 1987

Omilos-Ereton-Pireus-Pasalimani-WB-DS-F

Δυό φωτογραφίες από την εντελώς πρώτη χρονιά ενασχόλησής μου με τη φωτογραφία-ερασιτεχνικά ακόμη. Τις βρήκα σε ένα μικρό άλμπουμ που περιείχε φωτογραφίες διαστάσεων 13Χ18 και τις είχα γι’αυτό το λόγο απαξιώσει σαν εντελώς αμελητέες εικόνες. Ξαναβλέποντας τες σήμερα, σκαναρισμένες, νομίζω ότι χρειάζονται κάποια επανεκτίμηση.

Ο βασικός λόγος που τις είχα απορρίψει ήταν ο πολύ κακιάς ποιότητας ερασιτεχνικός φακός που χρησιμοποιούσα τότε, συνδυασμένο αυτό με τη μικρή διάσταση όλων των φωτογραφιών εκείνου του άλμπουμ. Αλλά και τα δύο αυτά κριτήρια απόρριψης δεν έχουν επαρκή θεμελίωση πάνω στην αισθητική.

Η πρώτη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης, είναι τραβηγμένη στο Πασαλιμάνι, στο τμήμα του εκείνο που έχει τις εγκαταστάσεις του ο αθλητικός όμιλος Ερετών. Τότε αυτή η πλευρά ήταν πολύ παραμελημένη και τα, μάλλον στάσιμα, νερά του σχετικά περίκλειστου χώρου είχαν σαν συνέπεια να μαζεύεται αυτή η παράξενη ύλη στην επιφάνεια, που έδινε ένα τόνο εικαστικά ενδιαφέρουσας παρακμής. Ήμουν και επηρεασμένος από το ανάλογο κλίμα παρακμιακής υγρασίας από τις ταινίες του Ταρκόσφσκι κι έτσι πάνω σε τέτοια μοτίβα αισθητικά οικοδομήθηκε αυτή η εικόνα. Βέβαια η άγνοια μου τότε για τις ποιότητες των φιλμ και το είδος εικόνας που μπορούσαν να δώσουν-πειραματιζόμουν ακόμη-με οδήγησαν σε εσφαλμένη για τη περίπτωση χρήση του χοντρόκοκκου έγχρωμου(400ASA), ενώ εδώ θα επιβαλλόταν ένα σαφώς πιο λεπτόκοκκο, για να περιγράψει με περισσότερη λεπτομέρεια την υφή της φθοράς και της παρακμής αλλά και να δώσει καλύτερο κορεσμό στα χρώματα. Πάντως είναι μια ατμοσφαιρική φωτογραφία σε μια μάλλον πολύ πεζή γωνιά του Πειραιά.Peiraïki-Landscape-WB-DS-NV-SF

Και η δεύτερη φωτογραφία είναι πολύ ατύπικη εικόνα του Πειραιά-πολύ δύσκολα μπορείς να αναγνωρίσεις κάτι τυπικά πειραιώτικο σ’αυτή. Τραβηγμένη στη Πειραϊκή, είναι κάτι ανάμεσα σε τοπίο και φωτογράφιση λεπτομερειών της Φύσης, σαν σε εγχειρίδιο Φυτολογίας ας πούμε. Μια αισθητική που σε κάποιο βαθμό θα μπορούσε να παραπέμπει στους μεγάλους γερμανούς ρομαντικούς Caspar David Friedrich και Philipp Otto Runge, στα σχέδια τους κυρίως, αν και τότε δεν τους ήξερα ακόμη τόσο καλά. Μοιάζει απλή εικόνα αλλά δεν είναι και τόσο. Το γεγονός ότι ενώ είναι ένα τοπίο αλλά παρόλα αυτά εστιάζει σε μια κοντινή λεπτομέρεια του, το κάνει μάλλον ατύπικο στα πλαίσια ακριβώς της τοπιογραφίας. Και από την άλλη ενώ προσηλώνεται στο μορφικά αδιάφορο, σχεδόν συμμετρικό φυτό του πρώτου πλάνου, το δραματικό βάθος με τον απειλητικό ουρανό και τα ζεστά χρώματα που κυριαρχούν στο τοπίο, προσθέτουν αφηγηματικές νύξεις πνοής.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s