Το στυλ είναι πάντα ένα!

IMG_0023-cor-DS

Στη πραγματικότητα το πιο δύσκαμπτο κομμάτι του δημιουργικού εαυτού μας είναι το στυλ μας. Στο σκληρό πυρήνα της ουσίας του, παραμένει αμετάβλητο εσαεί. Είναι κάτι σαν το DNA μας ή σαν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα: έκφανση της ουσίας αλλά και του φαίνεσθαι της καλλιτεχνικής μας ταυτότητας.045

Τις δυό αυτές φωτογραφίες τις χωρίζουν 26 χρόνια: η ασπρόμαυρη τραβήχτηκε τους εντελώς πρώτους μήνες που ξεκίνησα να φωτογραφίζω, πίσω στο μακρινό πια 1987! Η έγχρωμη μόλις πρόπερσι. Η θεματική συγγένεια βοηθάει να αναγνωριστεί πιο εύκολα και η στυλιστική, που μοιάζει, ένα τέταρτο του αιώνα να μην καθίσταται αρκετό για να τη διαφοροποιεί ούτε στο ελάχιστο. Σού φαίνεται ότι σαν από κάποια επιφοίτηση βγαίνοντας ακόμη και σαν ερασιτέχνης, ήδη από τις εντελώς πρώτες μέρες είχα ένα ήδη διαμορφωμένο φωτογραφικό στυλ που έκτοτε δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο.

Για πολλούς αυτό μοιάζει να ακούγεται σαν αιώνια καταδίκη! Δεν είναι έτσι όμως. Το να υιοθετείς ένα στυλ δεν σημαίνει κατ’ανάγκη απουσία εξέλιξης. Άλλωστε το στυλ, σαν τέτοιο δεν εξελίσσεται.Αλλάζει μεν αλλά αυτό που αλλάζει δεν είναι εξέλιξη προς κάτι καλύτερο, ανώτερο, ποιοτικότερο και αυτό που μπορεί να φαντάζει πρωτόγονο, αφελές και ανεπιτήδευτο, μπορεί κάλλιστα και υπό ορισμένες συνθήκες να θεωρηθεί πρωτοποριακό, βαθιά εκφραστικό και σοφιστικέ: δέστε για παράδειγμα τη πρωτόγονη Αφρικανική τέχνη ή τη τέχνη της Ωκεανίας και πώς την είδαν οι μεγάλοι μοντερνικοί των αρχών του 20ου αιώνα.

Εγώ προσωπικά νοιώθω ασφάλεια στο στυλ που έχω επιλέξει και η επιλογή αυτή είναι τόσο συνειδητή όσο και ασυνείδητη και ενστικτώδης. Δεν θέλω να το αλλάξω. Όσες φορές-ελάχιστες!-αποπειράθηκα να κάνω κάτι διαφορετικό-όχι θεματικά αλλά στυλιστικά, άλλωστε το στυλ διατρέχει οριζόντια όλα τα θέματα, δεν είναι θεματικό το ζήτημα του στυλ αλλά περισσότερο ζήτημα μορφής-όσες φορές λοιπόν προσπάθησα να κάνω κάτι σαν κόντρα ρόλο σ’αυτό που είναι η συνείδηση μου αλλά και η φύση μου, απλά μπλοκάρει το σύστημα μου και αποσυντονιζόμενο σταματά. Για παράδειγμα δεν μπορώ να τραβάω στα τυφλά, χωρίς δηλαδή να έχω απόλυτη εποπτεία της μορφής της εικόνας μου αλλά και της στιγμής που θα επιλέξω σαν αξιοφωτογράφητης. Επαναστατεί το είναι μου σε οποιαδήποτε διάθεση μορφικής ατημελησίας. Ούτε σαν ένα είδος στοιχήματος ή καλαμπουριού δεν δέχομαι να τραβήξω χωρίς να είμαι κολλημένος πάνω στο βιζέρ και να ελέγχω τα πάντα πάνω στην εικόνα. Καμιά φορά, στους τρίτους, φαίνομαι αστείος, γιατί έτσι όπως καθυστερώ να κάνω τη λήψη, φαντάζω σαν αδέξιος και με πολύ κακά αντανακλαστικά!

Το στυλ με τέτοιους όρους πια δεν είναι απλά ένα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό του δημιουργού αλλά ο σκληρός πυρήνας του δημιουργικού εαυτού μας. Ακόμη και καλλιτέχνες με απίστευτη ευελιξία στο μορφοπλαστικό τους λεξιλόγιο, στην ουσία του συντακτικού τους παραμένουν αμετάβλητοι και σταθεροί και πίσω από την οργανικότητα της εξέλιξης των μορφών τους έμειναν οι ίδιοι ακόμη και στις πιο ακραίες εκφάνσεις των εκρηκτικών τους διατυπώσεων. Ο Picasso, ο Marcel Duchamp και ο Jackson Pollock είναι τρία πολύ γνωστά και πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s