Ομόνοια: 25 χρόνια διαφορά!

Ομόνοια-Δρομέας-WB-DS-sf

Παλιά, πριν την επέλαση των πολλών φτωχών μεταναστών που την μετοίκησαν, η Ομόνοια μού άρεσε πάρα πολύ. Ήταν αξιοπρεπώς καθαρή και, το όποιο περιθώριο την γυρόφερνε, ήταν περισσότερο γραφικό παρά επικίνδυνο. Φωτογραφικά ήταν αληθινά συναρπαστική. Δυστυχώς από αυτή την Ομόνοια πολύ λίγα πράγματα πρόλαβα σαν φωτογράφος.Με την επέλαση των μεταναστών-αν θυμάμαι καλά το πρόβλημα προέκυψε στην πιο αιχμηρή του οξύτητα με τους Αλβανούς, η πλατεία δεν έγινε μόνο απωθητικά βρώμικη αλλά και ζοφερά επικίνδυνη. Ο ψόγος δεν αφορά τους μετανάστες καθεαυτούς αλλά την αντικειμενικά διαμορφωμένη κατάσταση. Τον οσμιζόσουν στον αέρα το κίνδυνο-με φωτογραφικές μηχανές στο χέρι; γινόσουν ακαριαία στόχος! Και εν τω μεταξύ η ειδησεογραφία για επιθέσεις εναντίον πολιτών ολοένα πύκνωνε και όπως ήταν φυσικό εδραιωνόταν ένα αίσθημα φόβου και σε μένα. Έτσι η Ομόνοια ήταν πια για μένα απαγορευμένη ζώνη. Από το 1991 δεν ξαναφωτογράφησα ποτέ στη περιοχή, με ένα πολύ σύντομο διάλειμμα τη περίοδο της Ολυμπιάδας.147-BW

Σποραδικά-αραιά πάντως-τα δυό τελευταία χρόνια-ψιλοπερνούσα από κει και ψιλοφωτογράφιζα, κυρίως στην ασφαλέστερη πάνω μεριά. Αυτή ανάμεσα σε Σταδίου και 3ης Σεπτεμβρίου με κέντρο της τη Πανεπιστημίου. Από φέτος το καλοκαίρι όμως είδα μια αλλαγή στη μέση της πλατείας-στο συνήθως έρημο τσιμεντότοπο της: εγκαταστάθηκε κάποιο καφεστιατόριο και αυτό δίνει μια εικόνα κάποιας σχετικής ασφάλειας, καθώς παρατήρησα αρκετές οικογένειες τουριστών με τα παιδιά τους. Φωτογραφικά δεν βρήκα κάτι να με τραβήξει προς τη πλευρά του καφεστιατόριου αλλά προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση το μοτίβο με τα καμπανόσχημα μεγάφωνα-στημένα εκεί προφανώς ενόψει των συγκεντρώσεων για το τσιπραϊκό “δημοψήφισμα” είναι η πρώτη εικόνα που τράβηξα εδώ και πολλά πολλά χρόνια σ’αυτή τη πλευρά της πλατείας. Κάνοντας σύγκριση της δεύτερης φωτογραφίας με τη πρώτη-τραβηγμένη 25 χρόνια πριν και έχοντας ακόμη τον ένδοξο τότε “Δρομέα” καμάρι στο κέντρο της-ενώ είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσεις τις πολλές διαφορές-πέρα από το “Δρομέα”-π.χ. δεν υπάρχει πια το θεαματικό συντριβάνι-υπάρχει μια μεταβαλλόμενη μεν αλλά ταυτόχρονα και σχετική σταθερά που με τον τρόπο της χαρακτηρίζει διαχρονικά την Ομόνοια: οι φοινικιές! Στη πρώτη φωτογραφία θυμάμαι ότι ήταν τέσσερις πέντε αραδιασμένες κάπου προς τη περιφέρεια του κύκλου της πλατείας. Στη δεύτερη υπάρχει μια διάταξη παρατακτική

Καρτ-ποστάλ απροσδιόριστης  εποχής και άγνωστου φωτογράφου με τη μόνιμη σταθερά της Ομόνοιας: τις αειθαλείς φοινικιές!

Καρτ-ποστάλ απροσδιόριστης εποχής και άγνωστου φωτογράφου με τη μόνιμη σταθερά της Ομόνοιας: τις αειθαλείς φοινικιές!

Στη καρτ-ποστάλ που παραθέτω και που ανάγεται μάλλον στον 19ο αιώνα-έστω στα τέλη του, γιατί δεν υπάρχει ούτε η αμυδρότερη υποψία κάποιου μηχανοκίνητου μέσου μεταφοράς- οι φοινικιές κυριαρχούν και αριθμητικά αλλά και σε επιβλητικότητα παρουσίας δηλ. και σε όγκο και σε ύψος.Είναι ν’απορείς που κανένας μαγαζάτορας δεν χρησιμοποίησε στο λογότυπο του την εικόνα και τη λέξη φοίνικας-δεν το έχω εντοπίσει τέλος πάντων κάπου.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s