Μυστήρια ομορφιά

048

Καμιά φορά οι επισκέπτες μου με εκπλήσσουν-πότε θετικά, πότε αρνητικά. Μια προηγούμενη ανάρτηση μου(εδώ), που την έκανα με μισή καρδιά, θεωρώντας ότι η εκκεντρική της φόρμα-παραήταν έκκεντρη η σύνθεση, όλα τα προφανώς ενδιαφέροντα στοιχεία της βρίσκονταν στη περιφέρεια της εικόνας-θεωρούσα λοιπόν ότι αυτή η απροσδόκητα αντισυμβατική φόρμα θα ξένιζε, θα περνούσε όχι μόνο απαρατήρητη αλλά και θα δημιουργούσε αρνητικά αντανακλαστικά. Να όμως που συνέβη το εντελώς αντίθετο: πήρε τα περισσότερα like, τουλάχιστον της τελευταίας χρονιάς από όσο μπορώ να θυμηθώ. Έχω την περιέργεια λοιπόν αν η σημερινή ανάρτηση θα σημειώσει ανάλογη “επιτυχία”(μη φαντασθείτε κανένα ορυμαγδό από likes, τέσσερα όλα κι όλα, τέσσερα που όμως για το μικρής επισκεψιμότητας αυτό μπλογκ, συνιστούν ήδη ένα ασύλληπτο ρεκόρ!). Με δεδομένο ότι και οι τέσσερις αυτές επιβραβεύσεις προέρχονταν από ξένους μπλόγκερ, βάσιμα υποθέτω ότι το κείμενο μου δεν θα μπορέσει να τους επηρεάσει σε τυχόν(δεν την πιθανολογώ πάντως) επιλογή τους.

Τι μπορεί να κάνει μια τέτοια φωτογραφία ενδιαφέρουσα; Τι μπορεί να είναι αυτό που θα τραβήξει ένα περαστικό μάτι,έτσι ώστε να κοντοσταθεί, να την προσέξει εναργέστερα και στο τέλος ακόμη και να την εκτιμήσει σαν ενδιαφέρουσα; Δεν μπορώ να ξέρω για τους τρίτους. Ξέρω όμως για τον εαυτό μου τι είναι αυτό που με έκανε, με πολύ επιμέλεια οφείλω να πω, να την τραβήξω, δείχνοντας ιδιαίτερη σχολαστικότητα στη σύνθεση της-κάτι όχι ιδιαίτερα εύκολο σε μια εικόνα της οποίας όλα τα στοιχεία τείνουν να είναι κάπως σκόρπια και, φαινομενικά τουλάχιστον, συγκεχυμένα και χωρίς κάποιους εμφανείς βασικούς άξονες που να διευκολύνουν τη σύνθεση. Πέρα από το αυτονόητο χρωματικό, αυτό που νομίζω ότι μού τράβηξε τη προσοχή είναι ο παράξενος συγκερασμός τόσων πολλών, εντελώς ετερόκλητων μεταξύ τους, στοιχείων. Από τη μια η βαθιά αρχαιότητα που σηματοδοτεί το σκάμμα της αρχαιολογικής ανασκαφής και από την άλλη τα ήδη ξεθωριασμένα graffiti-ένα είδος υπόσχεσης προς την αρχαιολογία του μέλλοντος, θνήσκουσες τοιχογραφίες της ακόμη όμως ζώσας νεωτερικότητας. Και μέσα σ’αυτά, η φυσική ύλη του χώματος, της πέτρας αλλά και του ξύλου, σε μια εργώδη γλαφυρότητα της υφής αυτής της ύλης. Κι από κοντά η άναρχη και θρασεία έκρηξη της χλωρίδας με τους θάμνους και το χορτάρι σε ένα μάλλον άνυδρο, ξερό άρα αφιλόξενο έδαφος. Υπάρχει μια πλούσια και λεπτομερής περιγραφή που παραπέμπει σε μια υποτυπώδη αφήγηση, αφήγηση που συμπυκνώνεται σε μία και μόνη λέξη: ανασκαφή. Αλλά η φωτογραφία είναι-και προφανώς φιλοδοξεί, ο φωτογράφος της δεν κάνει φωτορεπορτάζ, δεν καταγράφει-κάτι περισσότερο από την αναπαριστώμενη ανασκαφή. Είναι οι συναντήσεις του τυχαίου μέσα στην ευταξία.

Υ.Γ. Κάντε κλικ στην εικόνα-η busy γλαφυρότητα της εικόνας θα σας αποζημιώσει.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s