Τα δύο σαν ένα

..........-Πειραιώς-4.20---Αντίγραφο

Κάθε μιά από τις φωτογραφίες του διπτύχου, μόνη της, με έβαζε σε περίσκεψη. Παρόλο ότι είναι και οι δυό δικές μου δημιουργίες, σε κάθε μια είχα τόση ένσταση ώστε να μη θέλω να τις δημοσιεύσω αυτόνομα. Η ασπρόμαυρη παρέπεμπε σε φωτογραφίες του μεσοπολέμου ή έστω λίγο καιρό μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θυμίζει λίγο τις φωτογραφίες του ΕΟΤ αλλά και, αμυδρότερα, τον μεγάλο φιλέλληνα φωτογράφο Herbert List, μέλος του Magnum(πολύ λίγοι το ξέρουν ή, αν το ξέρουν, συνειδητοποιούν το κάπως ασύμβατο της σχέσης). Με άλλα λόγια με φόβιζε τυχόν πρόσληψη της εικόνας μου σαν ρετρό, σαν αναδρομική ενός φωτογραφικού στυλ. Η έγχρωμη, που κινείται στον κοσμοθεωρητικό αντίποδα της ασπρόμαυρης, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα με την εξαίρεση της φόρμας, με τρόμαζε ακριβώς γι’αυτό αλλά και η υποψία ότι μπορεί να ντοκουμενταρίζει κάπως, ιδιότητα που σχεδόν δεν είναι ποτέ στις προθέσεις μου. Καθόλου περιέργως όμως, αυτές οι θεμελιακά αντίθετες εικόνες μπορούν να συμβιώσουν σε ένα συμφραζόμενο μορφικού και κατ’επέκταση νοηματικού πλασίου. Αντιστικτικά, διαλεκτικά. Κάθε μιά από αυτές είναι ένα σύμπαν από μόνη της. Αντιπαραθέτοντας τες ενεργοποιούνται δυνάμεις διαλόγου που μπορούν να οδηγήσουν με ένα σχηματικό μεν αλλά ταυτόχρονα συνοπτικό και πυκνό τρόπο στην ίδια την αντίληψη, τη διαχρονική πια, του ελληνικού τοπίου.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Diptychs, Τοπίο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s