Πνευματικές συγγένειες

(left):ARNOLD NEWMAN: Portrait of Milton Avery,(right): Nikos Economopoulos,Ethiopia(?)

(left):ARNOLD NEWMAN: Portrait of Milton Avery,(right): Nikos Economopoulos,Ethiopia(?)

Ψάχνοντας για τις έγχρωμες φωτογραφίες του Νίκου Οικονομόπουλου-η αληθινά πολύ μεγάλη έκπληξη, που θα άξιζε να κάνω και κάποια ανάρτηση και θα άξιζε κι εσείς να τις δείτε-έπεσα πάνω σ’αυτή την ανεπίληπτης ομορφιάς εικόνα δεξιά, όπου το θυμόσοφο της μορφής του πρώτου πλάνου αντιπαρατίθεται καρτερικά με το πηγαία ζωηρό των παιδικών μορφών στο δεύτερο και όλα αυτά πλαισιωμένα από ένα φόντο που θαρρείς πως προετοιμάστηκε για να τα περικλείσει στο περίγραμμα του.

Λογικά τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο διαφορετικό, αφού τίποτα δεν ξεκινά από τόσο διαφορετικές αφετηρίες όσο μια σκηνή δρόμου αφενός, που τραβιέται σε έναν απίστευτα συμπυκνωμένο ακαριαίο χρόνο και μάλιστα στο ευμετάβλητο ανά πάσα στιγμή περιβάλλον της και αφετέρου ένα πορτραίτο από έναν στοχαστικό και γαλήνιας ιδιοσυγκρασίας προσωπογράφο, μέσα στο απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον ενός στούντιο, όπως αυτό του εικονογραφούμενου μεγάλου αμερικανού ζωγράφου Milton Avery.

Ο τρόπος εργασίας των δύο δημιουργών φωτογράφων, Νιούμαν και Οικονομόπουλου, είναι διαμετρικά αντίθετος. Από προϋπόθεση αυτό. Από καταστατική προϋπόθεση του είδους εργασίας που εκτελούν αντίστοιχα ο καθένας τους. Και όμως, οι μορφές αυτές, οι από τόσο διαφορετικές αφετηρίες εκκινούσες και με διαφορετικές σε γενικές γραμμές διαδρομές, μοιάζουν να συγκλίνουν σε μια κοινότητα πρόσληψης και αντίληψης της σύλληψης και τελικά της ίδιας τους της μορφής (σαφώς υπάρχει σύλληψη και στις δυό εικόνες μας και η αφορμή της γι’αυτό είναι το γλαφυρό περίγραμμα του φόντου τους). Κι ας δούλεψε στον καθένα η σύλληψη με διαφορετικό τρόπο-λογικά στον Οικονομόπουλο με το να προσαρμόσει-σε κλάσματα του δευτερολέπτου αυτό!-τη θέση της μηχανής του σε σχέση με τους κινούμενους ανθρώπους και το φόντο, ενώ ο Άρνολντ Νιούμαν, σκηνοθετώντας, δηλ. ζητώντας από τον Avery να μετακινηθεί έτσι που να τον πλαισιώνει το περίγραμμα μέρους κάποιου πίνακα του ζωγράφου που ήταν κρεμασμένος στο στούντιο του.

Η Φόρμα-με το αρχικό της ασφαλώς κεφαλαίο-είναι η μόνη ασφαλής στέγη της μεγάλης τέχνης.Είναι η Φόρμα που κάνει την τέχνη αυτό που σεβόμαστε ότι μας μαγεύει. Είναι μέσα στη Φόρμα που τα νοήματα αποκτούν τη σημασία τους, γιατί μέσα στη μήτρα της Φόρμας αιμοδοτούνται με τον αναγκαίο όρο για να υπάρξουν με ασφάλεια: γίνονται ευανάγνωστα κειμήλια της εμπειρίας και της συνείδησης, εξαϋλωμένα μέσα στη καθαγιασμένη μορφή του συντακτικού του ορθοτομούντος λόγου της σύνθεσης.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s