Ο Πλούτος των Εθνών…και οι σπατάλες τους

Abundance-Still-Life-with-diamonds-WB-DS

Τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης νομίζω ότι τον έχω ξαναχρησιμοποιήσει σε άλλη, αρκετά παλιότερη, γι’αυτό και βάζω το νούμερο δίπλα. Επίσης, αν θυμάμαι καλά, η θεματική είναι συναφής, δηλαδή και η ιδεολογική της αφετηρία, που σκοπό είχε να εικονογραφήσει μιά θεώρηση για την αντίληψη της οικονομίας αλλά και τα υλικά που χρησιμοποίησα για την πραγμάτωση της ιδέας.

Θυμάμαι ότι είχα βρει σε ένα κινέζικο μαγαζί, σε κάποια πάροδο της Αιόλου, ψεύτικα, νομίζω πλαστικά ήταν ούτε καν γυάλινα, διαμάντια, διαφόρων διαστάσεων. Είχα αγοράσει αρκετά από αυτά ακριβώς για μια τέτοια εικόνα αρχικά και μετά ό,τι άλλο προκύψει στη πορεία-(στην ίδια την εικόνα έχω δώσει τον τίτλο “Αφθονία”). Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη του είδους και προφανώς η χειρότερη. Το πρόβλημα της είναι ασφαλώς ο φωτισμός, που ενώ για ένα πορτραίτο μού έφτανε και μού περίσσευε, για τέτοιου είδους περίπλοκες εικόνες, ασφαλώς και δεν επαρκούσε. Πρώτα απόλα χρειαζόταν περισσότερο σποτάκια μάλλον-δέστε το κακοφωτισμένο μεγάλο διαμάντι δεξιά στο πρώτο πλάνο. Όταν έβαζα το κανονικό φλας ισοπέδωνε τη δραματική διάθεση που ήθελα να πετύχω με τον πλάγιο φωτισμό, ακόμη και αν μείωνα στο κατώτατο όριο της την ποσότητα του φωτός-το σποτάκι εδώ θα ήταν μια ιδανική λύση, σποτάκι που όμως τότε δεν το είχα. Ίσως με ανακλαστήρες να γινόταν πιο καλή δουλειά. Σίγουρα ήθελε περισσότερη σκέψη και οργάνωση για να έχει ένα ευανάγνωστο αποτέλεσμα. Στις επόμενες λήψεις με το θέμα αυτά τα διαμάντια,έκανα τις εικόνες πιο λιτές, πιο οικονομικές-χρησιμοποίησα πολύ πιο λίγα-στις πιο καλές εικόνες, περιορίστηκα σε ένα μόνο! Το ιδεολογικό σκεπτικό της ήταν να δείξω ότι ο πλούτος των εθνών-τίτλος παρμένος από το διάσημο και εμβληματικό έργο του Άνταμ Σμιθ-ήταν μια υπόθεση σκληρής εργασίας-τα διαμάντια εξορύσσονται με τους πιο απάνθρωπους όρους εργασίας-κληρονομημένης και άρα συσσωρευμένης οικονομικής και άλλης δύναμης και φυσικά-τι άλλο;-τζόγου!. Η παρδαλή χτένα-που την αγόρασα από το ίδιο κινέζικο μαγαζί, μπήκε από σουρεαλιστική διάθεση και για να προσθέσει λίγο επιπλέον από το χαρτί της τράπουλας χρώμα στην κατά τα άλλα αρκετά σκούρα εικόνα. Τόχουμε ξαναγράψει πολλές φορές: αυτές οι νεκρές φύσεις στο στούντιο έγιναν χωρίς καμιά καλλιτεχνική φιλοδοξία. Ήταν κάτι σαν πασατέμπος, στις ατέλειωτες ώρες αναμονής μέχρι να φανεί ο επόμενος πελάτης για φωτογράφιση. Ο συνήθης χρόνος που αφιέρωνα ήταν από ένα ημίωρο μέχρι δύο ώρες το πολύ. Αν και δεν θυμάμαι πόσο χρόνο ξόδεψα γι’αυτή τη φωτογραφία, κρίνοντας από το μάλλον πολύ κακό αποτέλεσμα, λογικά δεν πρέπει να κράτησε πολύ αυτή η φωτογράφιση. (UPDATE) Μόλις τώρα βρήκα στο αρχείο αυτή τη φωτό που μπορεί άνετα να συνδυαστεί με την πρώτη της αρχικής ανάρτησης. Αυτό μοιραία με οδηγεί στο να αναθεωρήσω κάπως τον αρχικό τίτλο, που ήταν το πρώτο σκέλος του τωρινού.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s