Χαμένα κορμιά;

.-Arrest-Criminal-Panepistimiou-str.-WB-DS-nv

Το να επιλέξεις να ζεις σαν παράνομος στη πραγματικότητα είναι μια κοσμοθεωρία-εφαρμοσμένη φυσικά (από μια άποψη είσαι ή μάλλον γίνεσαι, ο απόλυτος αντικαφκικός ήρωας, ο απόλυτος αρνησιμοιρολάτρης). Από ένα σημείο και πέρα-από τη πρώτη σύλληψη και μετά-ξέρεις πια πολύ καλά τι παίζει, αφού έχεις δει, έχεις βιώσει, όλη τη διαδικασία, σε όλο της το ανάπτυγμα,  από την επιτέλεση της έκνομης πράξης μέχρι την πρώτη απόλυση από τη φυλακή. Ό,τι ακολουθεί μετά είναι ένας απόλυτα συνειδητοποιημένος τρόπος ζωής, που δεν έχει τίποτα από τον προβλέψιμο τρόπο της δικιάς μας καθημερινότητας. Είναι φυσικά κι αυτός ένας τρόπος ζωής, που γι’αυτούς που έτσι τη ζουν έχει-εδώ είναι η έκπληξη!-και τη  ρουτίνα της. Ποια ρουτίνα; Δεν είμαι σε θέση να τη προσδιορίσω. Η φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης μού βάζει ένα ερώτημα: η σύλληψη είναι ρουτίνα γι’αυτόν που συλλαμβάνεται, μπορεί να καταντήσει ρουτίνα;

Θυμάμαι ν’ακούω εκεί γύρω ότι ο συγκεκριμένος ήταν σεσημασμένος και ότι γι’αυτό εμφανίστηκε ο κύριος με την καπαρντίνα, που πιθανόν εκπροσωπούσε την Ασφάλεια. Τράβα να το διασταυρώσεις. Άσε που για μένα, που δεν έκανα ποτέ αστυνομικό ρεπορτάζ-(ποτέ δεν θα έκανα τη δουλειά του περιβόητου φωτογράφου Weege)-δεν είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία καθεαυτό το βιογραφικό του συλληφθέντος. Έκανε την κοσμοθεωρητική του επιλογή-δεν αποκλείω και την ανάγκη να τον εξώθησε σ’αυτή την επιλογή-και θα λουστεί τα επίχειρα αυτής της επιλογής. Το παιχνίδι της οργανωμένης κοινωνικής ζωής έχει κανόνες και όποιος δεν θέλει αυτούς τους κανόνες να τους υποστεί, δεν έχει παρά να ενταχθεί σε ένα άλλο σύστημα κανόνων, που να στέκονται απέναντι και να υπονομεύουν τους πρώτους χάριν των δεύτερων. Ποτέ μου δεν θα ήμουν αυτός που θα ηρωοποιούσα έναν ποινικό. Ειδικά επειδή είναι πολύ εύκολο αυτό να γίνει(ο Σαββόπουλος την εποχή της Δικτατορίας ηρωοποίησε τον Κοεμτζή, της Γυάρου οι ήρωες τού έπεφταν μπανάλ). Σε όλους μας γεννά αισθήματα συμπάθειας ένας σιδηροδέσμιος άνθρωπος: τεκμαίρεται αμάχητα ότι είναι πια αδύναμος και το θυμικό μας αντιδρά σ’αυτή τη ταπεινωτική για έμβιο ον κατάσταση-την ίδια συναισθηματική αντίδραση μού γεννά και όταν βλέπω αγρίμι σε κλουβί. Βασικά αυτό που με απασχολεί σε έναν τέτοιο άνθρωπο, μια τέτοια κρίσιμη γι’αυτόν ώρα του είναι τα αντικρουόμενα συναισθήματα του, αυτός ένας καθ’έξιν θύτης, να πρέπει, λόγω της κοσμοθεωρητικής του επιλογής, κάθε φορά που συλλαμβάνεται να μετατρέπεται αυτοστιγμεί σε έναν-αλίμονο όχι καθ’έξιν!-θύμα. Η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη για τα δικά μου μέτρα μοιάζει αδιανόητη,αδύνατη. Σαν τραμπολίνο πάνω σε πέτρα.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s