Χόρεψε κουκλί μου, όσο σε βιντεοσκοπώ

Paiteris-video-clip-WB-DS

Μπορώ να καταλάβω πολύ εύκολα γιατί στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα μουσικά βιντεοκλίπ είναι κακά. Για μια τόσο μικρή αγορά σαν την ελληνική και για ένα τόσο εφήμερο είδος όπως είναι το βιομηχανικό τραγούδι, δεν λέει να ρίξεις όχι πολλά λεφτά αλλά ούτε καν λίγα. Το πόσο τσαπατσούλικα είναι γυρισμένα φαίνεται και από το αποτέλεσμα καθεαυτό αλλά και αν έχεις τη τύχη να βρεθείς σε ένα τέτοιο γύρισμα. Έχοντας σπουδάσει μάλιστα σινεμά, μπορώ να διακρίνω κάποια περισσότερα πράγματα σ’αυτήν την επιχείριση “Προχειρότητα”. Το κύριο και βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει σκηνοθεσία-ακόμη και αν οι τίτλοι δίνουν κάποιον σκηνοθέτη. Είναι τόσο υποτυπώδεις οι οδηγίες που δίνονται, ώστε ελάχιστα να διέφερε το αποτέλεσμα αν δεν δίνονταν-η τύχη καμιά φορά είναι αποτελεσματικότερος σκηνοθέτης. Βέβαια και ο σκηνοθέτης αν δεν διαθέτει σενάριο, τι ακριβώς να σκηνοθετήσει; Όλη τη δουλειά τη διεκπεραιώνουν δύο ανθρώπινες μονάδες ή ομάδες: οι οπερατέρ από τη μια και οι μοντέρ από την άλλη-στο μοντάζ συνήθως παρεμβαίνει και ο σκηνοθέτης.

Η δουλειά του οπερατέρ και μάλιστα χωρίς ουσιαστική σκηνοθετική καθοδήγηση, ποια μπορεί να είναι; Όποια και της χορεύτριας στη φωτογραφία της σημερινής ανάρτησης: να χορεύει με τη κάμερα και να κάνει τα αεροπλανικότερα δυνατά πλάνα! Δεν έχει καμιά σημασία πόση φύρα θα έχει με μια τέτοια πρακτική, τώρα μάλιστα που δεν υπάρχει το απαγορευτικό κόστος του φιλμ. Για ένα τρίλεπτο τραγούδι,  οι εικόνες φτάνουν και παραφτάνουν να διεκπεραιώσουν τον απαιτούμενο αυτό χρόνο-γι’αυτό και λέω ότι στα βιντεοκλίπ η περισσότερη δουλειά γίνεται στο μοντάζ-ακόμη και οι ακριβές παραγωγές είναι ακριβές γιατί επενδύουν σε εργατοώρες επεξεργασίας.

Δεν το κρύβω ότι πάντα ήθελα να γυρίσω βιντεοκλιπ. Σαφώς και έχω ιδέες και μάλιστα για κάθε είδος μουσικής: από το Γαμήλιο Εμβατήριο του Βάγκνερ μέχρι δυνατά, ρυθμικά, σούπερ μπιτάτα τσιφτετέλια! Για να σού τύχουν όμως τέτοιες ευκαιρίες πρέπει νάσαι δικτυωμένος με το χώρο. Το οποίον δηλαδή,  για έναν κοινωνικά απροσάρμοστο του είδους μου,  είναι σαν να πρέπει να διανύσω τη Σαχάρα και το Νότιο Πόλο διαδοχικά. Οι μοναχικοί άνθρωποι δεν κάνουν εύκολα για συλλογικές δουλειές, ακόμη και η καρδιά τους λαχταρά για κάποιες από αυτές.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s