Πολιτική και Ιστορία

1-a-brera-atrium-wb-ds-ffΓια μένα η πολιτική είναι ένας άλλος τρόπος-σε καμιά περίπτωση όμως εναλλακτικός!-να γνωρίσεις και μάλιστα άμεσα, από πρώτο χέρι δηλαδή, την Ιστορία: γράφοντας την με τις ίδιες σου τις πράξεις! Αυτό σημαίνει ότι η γνώση της Ιστορίας που ήδη έχει ο πολιτικός, που εξάπαντος οφείλει να έχει ο πολιτικός, γίνεται πια εργαλείο του, καθοδηγητής του και εκ των πραγμάτων μέντοράς του. Μού είναι αδιανόητη η έννοια ανιστόρητος πολιτικός(αν και τη ζήσαμε σαν πραγματικότητα και  στην απόλυτη της σημασία με τον από κάθε άποψη απερίγραπτο Γιώργο Παπανδρέου). Δεν μπορώ να συλλάβω στο μυαλό μου σοβαρό πολιτικό που να έχει άγνοια της Ιστορίας,  Ιστορίας που για τον ίδιο το πολιτικό είναι και ένα πρώτο είδος απόκτησης τεχνογνωσίας πάνω στο αντικείμενο της δουλειάς του. Είναι σαν να στέκεσαι ενώπιος ενωπίω με συναδέλφους σου, πρωταγωνιστές του παρελθόντος και να αποκομίζεις τα οφέλη ενός ενεργού διαλόγου μαζί τους. Εξυπακούεται βέβαια ότι μια τέτοια γνώση της Ιστορίας δεν εννοείται με την σπασικλίστικη σημασία της σαν ημερομηνίες, τόποι και ονόματα αλλά σαν στοχαστική θεώρηση της. Που σημαίνει αναλυτική και συνθετική αντίληψη των φαινομένων της και ανάγκη συναγωγής συμπερασμάτων από αυτά. Είμαι τόσο κολλημένος σε μια τέτοια αντίληψη της συγκρότησης του πολιτικού άνδρα ώστε να θεωρώ ότι οι καλύτεροι ιστορικοί μπορούν να είναι μόνον οι πολιτικοί-εφόσον φυσικά είναι και συγκροτημένοι διανοούμενοι. Εκτιμώ πολύ τον πολιτικό που διαισθάνομαι ότι κατέχει σε βάθος την Ιστορία και τη βιώνει στη καθημερινή του πολιτική πράξη σαν αναγωγή από το παρελθόν μέσα από το δικό του παρόν στο μέλλον εκείνο που το αντιλαμβάνεται σαν Υστεροφημία. Ένας τέτοιος πολιτικός, που επενδύει μόνο σε ένα μέλλον στο οποίο ο ίδιος δεν θα είναι παρών, είναι η επιτομή της ανιδιοτέλειας και του ύψιστου πολιτικού ήθους. Συνήθως ένας τέτοιος πολιτικός εισπράττει με βάναυσο τρόπο το πολιτικό κόστος των ενεργειών του που δεν στοχεύουν στην εκταμίευση άμεσων πολιτικών κερδών. Μακάρι οι λαοί να ήταν σε θέση να αναγνωρίζουν τέτοιες ποιότητες και να τις επιβραβεύουν όσο ο πολιτικός είναι ζωντανός, ενεργός και άρα ΧΡΗΣΙΜΟΣ, παρά να εκτιμάται εκ των υστέρων, σαν ένα είδος μεταθανάτιου παράσημου που, αλίμονο, δεν θα βρει στήθος να κρεμαστεί.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αρχιτεκτονική Φωτογραφία, Μουσεία

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s