Η Δικαίωση του Νεκρού

.....--1-a-Uknown-Soldier-Pigeons-WB-DS-ds-1

Η μόνη μάνα που δεν δέχτηκε ότι το παιδί της έχει πεθάνει είναι η μάνα του άκλαυτου, του αμοιρολόγητου, του ασυνόδευτου νεκρού. Χίλια ντοκουμέντα και αποδείξεις να της παρουσιάσεις, το πεισματωμένο της ένστικτο δεν θα δεχτεί στα μύχια της ποτέ τη τρομερή αλήθεια.

Όταν θάβεις τους νεκρούς σου, ακουμπάς, κυριολεκτικά χαϊδεύεις το θάνατο τους και αυτό το βίωμα, στη παγερή του σκληρότητα, περιέργως σε ανακουφίζει κιόλας. Άλλωστε η νεκρώσιμη τελετή και η ταφή έχουν μια γλύκα μέσα στην αμήχανη οδύνη. Τα φρεσκοκομμένα λουλούδια. Το κατάλευκο μαξιλάρι με τη δαντέλα, όπου ακουμπά μαλακά το κεφάλι του αγαπημένου μας κεκοιμημένου. Η τρυφερά δεμένη κορδέλα στα σταυρωμένα χέρια. Το γαμπριάτικο κουστούμι με τη γραβάτα. Το λακαρισμένο ξύλο του φέρετρου Τα υπέροχα λόγια των ευαγγελικών περικοπών και οι θρηνητικοί ύμνοι. Όλα αυτά είναι η πεμπτουσία της χαρμολύπης. Όλα αυτά τα όμορφα, που ανήκουν στις μεγάλες κατακτήσεις του ανθρωπιστικού πολιτισμού-πόσο παρεξηγημένα αλήθεια, ειδικά με τον κάπως βιαστικό και διεκπεραιωτικό τρόπο της αστικής κηδείας-θα τα στερηθεί ο άνθρωπος που ο νεκρός του χάθηκε σε απρόσιτα ύψη, βάθη, αποστάσεις ή συγκυρίες. Η φροντίδα του νεκρού μέχρι τον τάφο, απασχολεί το πονεμένο μυαλό του πενθούντα με ένα τρόπο καταπραϋντικά γλυκαντικό. Οι μικρές μέριμνες της κηδείας και της ταφής έχουν κάτι από τη παλιά ρουτίνα της καθημερινότητας του νεκρού, απλά τώρα παίρνουν έναν τόνο επίσημο και βουβά δοξαστικό.

Πώς λοιπόν να πεις σε μια απλή καρδιά ότι πρέπει να διαχειριστεί το θάνατο ενός αγαπημένου και να τού στερήσεις τη δαψίλεια της ύστατης φροντίδας; Αν δεν υπάρχει αναφορά στο μνήμα, ο θάνατος δεν καταχωρείται στη μνήμη. Περιφέρεται στο μυαλό του συγγενή σαν βαριά  και ανυπόφορη αίρεση ζωής.

Νικηφόρος Λύτρας: Το Ψαριανό Μοιρολόι(Εθνική Πινακοθήκη-Αθήνα)

Νικηφόρος Λύτρας: Το Ψαριανό Μοιρολόι(Εθνική Πινακοθήκη-Αθήνα)

Υ.Γ. Θυμάμαι ένα όμορφο, δραματικό, ατμοσφαιρικό, σχεδόν μονοχρωματικό, έργο του Νικηφόρου Λύτρα, με το τίτλο “Το Ψαριανό Μοιρολόι”. Παριστάνει μια ομάδα συγγενών γύρω από ένα απλωμένο στο πάτωμα λευκό σεντόνι και στη μέση του τα ρούχα του χαμένου για πάντα στην άπονη θάλασσα ναυτικού. Τόση ανάγκη να αγγίξεις το θάνατο του ανθρώπου σου για να νιώσεις τη λύτρωση μιας επιβεβαιωμένης τελεσιδικίας! Θέλεις να ξέρεις ότι κοιμάται εκεί που τον έβαλες. Και όταν η περίσταση δεν στο επέτρεψε προσφεύγεις με φετιχιστική λαχτάρα σε ένα εξίσου άψυχο με τον αγαπημένο νεκρό σου υποκατάστατο.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Γαβ και νιάου κι άμα λάχει τσίου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s