Έρωτας-και φονικό!-στη Μητρόπολη

1-Couple-Mitropolis-DS

Κάποτε είχα γράψει ένα σενάριο που είχε για τόπο δράσης του τη Μητρόπολη της Αθήνας. Ένας φόνος-μέσα στην εκκλησιά!-και ένας έρωτας-ξανά μέσα στην εκκλησιά!-ήταν τα κεντρικά και διαπλεκόμενα στοιχεία της ιστορίας. Το σενάριο, που γράφτηκε σε ανύποπτο χρόνο σε σχέση με τα μεταγενέστερα “σκορτσεζικά”(τα επεισόδια με την αφορμή της προβολής της ταινίας “Ο Τελευταίος Πειρασμός” του Σκορτσέζε) ήταν ένα θριλεράκι για μικρού μήκους ταινία. Όσοι το είχαν διαβάσει, με συμβούλεψαν να αλλάξω το χώρο δράσης, διαφορετικά ήταν καταδικασμένο να μη δει το ωραίο φως της κινηματογραφικής νύχτας. Αλλά εμένα δεν με πτόησε η συμβουλή, γιατί πολύ απλά η αφορμή για να φτιάξω ένα τέτοιο σενάριο, όπως και κάθε σενάριο άλλωστε, δεν ήταν μια ιστορία-όλες οι ιστορίες στη πραγματικότητα είναι ίδιες και πάνω κάτω συνοψίζονται στο εξής ένα: ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα- η αφορμή λοιπόν ήταν ένας χώρος.Δεν υπάρχει σεναριακή ιδέα, που να μην προϋποθέτει το χώρο της. Στο μυαλό μου έτσι δημιουργούνταν τα σενάρια: από τους χώρους που θα βρεθώ και θα με εμπνεύσουν.

Έχω την πεποίθηση ότι έτσι τα σενάρια γίνονται πιο ευρηματικά, γιατί ξεκινάς από το ασφαλές έδαφος-κυριολεκτικά και μεταφορικά-του χώρου και από εκεί μπορείς να εξελίξεις την αφήγηση σου με μεγαλύτερη σιγουριά. Είναι πιο εύκολο να προσαρμόσεις ένα ρευστό πράγμα όπως είναι η αφήγηση σε μια προϋπάρχουσα χωροθεσία, παρά το αντίστροφο-μούρχεται στο νου, έτσι πρόχειρα και εντελώς ενδεικτικά, το “Φάντασμα της Όπερας” που ουσιαστικά είναι ένα σενάριο με πρωταγωνιστή την Όπερα του Παρισιού ή, αφού είμαστε στο Παρίσι, το σενάριο-όπως και το μυθιστόρημα άλλωστε-για την “Παναγία των Παρισίων”.

Το πρόβλημα με την Αθήνα είναι ότι δεν έχουμε τέτοιων μνημειακών διαστάσεων οικοδομήματα για να κάνεις ευρεία και δημιουργική χρήση πολλών χώρων ενός μνημείου και, για όσους το ξέρουν, η Μητρόπολη της Αθήνας, με τις μικρές της διαστάσεις και τη βαριά κατασκευή της είναι τελικά αντικινηματογραφική-για μεγάλου μήκους ταινία, γιατί για μικρού μια χαρά είναι.

Καμιά δεκαπενταριά χρόνια πριν είχα δει μια πολύ παράξενη ταινία-η τελευταία φορά που πήγα σινεμά!-με θέμα ακριβώς ένα χώρο: ήταν η “Ρώσικη Κιβωτός” του Σοκούροβ. Μού είχε τραβήξει το ενδιαφέρον η πληροφορία ότι η ταινία ήταν ένα αληθινό, αυθεντικό μονοπλάνο-και όχι αναγκαστικά σικέ, λόγω ανυπέρβλητων τεχνικών δυσκολιών όπως είχε συμβεί με τον Χίτσκοκ, στη θρυλική πειραματική ταινία “The Rope” . Σαν πείραμα η “Ρώσικη Κιβωτός” ήταν σίγουρα πιο επιτυχημένο αλλά εξαρτιόταν απ’το χώρο-το Μουσείο Ερμιτάζ- περισσότερο από όσο θα επέτρεπε ένα σενάριο αφήγησης και η δύσκαμπτη, μονής κατεύθυνσης, σεναριακή γραμμικότητα, δεν επέτρεπε επιστροφή-ούτε καν υπό μορφή αναδρομής, flashback- σε προηγούμενους χώρους*, κάτι που τελικά είναι βαθιά αντικινηματογραφικό. Καθαρός φορμαλισμός, τελευταία αλλά αλίμονο στείρα, αναλαμπή του ένδοξου σοβιετικού σινεμά.

* Στον Χίτσκοκ, παρ’ολο ότι ο χώρος δράσης είναι ένα διαμέρισμα, υπάρχει ένα συνεχές, εμμονικό πήγαινε έλα στους διαφόρους χώρους, κάτι που εικονογραφείται παραστατικά με την ταλαντευόμενη πόρτα που οδηγεί στη κουζίνα. Εύρημα ευφυές, αντάξιο του μεγάλου δασκάλου, γιατί δείχνει τη δυναμική της ρευστής διαδοχής των χώρων που τόσο κρίσιμη είναι για τη δημιουργία του σασπένς.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s