Μπορεί και να μην είναι έτσι

Panepistimiou-Omonoia-Sleep-Bus-stop-man-sleeping-on-sidewalk-WB-DS

Ηλικιακή-και κατά συνέπεια πνευματική-ωριμότητα σημαίνει για μένα ένα πράγμα κατ’εξοχήν: τέρμα κάθε απολυτότητας. Όλα σχετικοποιούνται. Ξέρεις ότι η διαλεκτική είναι πράγματι ο μόνος αληθινός και διαρκής όρος των πάντων και ότι αυτό που είναι έτσι, μπορεί τελικά να είναι κι αλλιώς και το αλλιώς τελικά κάπως αλλιώς κι αυτό και πάει λέγοντας.

Όταν τραβούσα αυτή τη φωτογραφία, ο άνδρας της φωτογραφίας είχε,πάνω κάτω,την τότε ηλικία μου-τον κόβω για σαραντάρη το πολύ, αν και μπορεί να ήταν και τριανταπεντάρης καταπονημένος, γιατί τα γένια του είναι ακόμη μαύρα. Να βρεθώ στη κατάσταση του θα ήταν, για μένα, ο απόλυτος εφιάλτης. Η ζωή πολλά μπορεί να σού φέρει στραβά-άρα κι εγώ άνετα θα μπορούσα να βρίσκομαι στη εξαθλιωμένη του οικονομικοκοινωνική θέση. Αλλά η κοσμοθεωρία μου και η όλη μου αντίληψη για την αξιοπρέπεια του σύντομου περάσματος μας από αυτόν τον υπέροχο πλανήτη, δεν θα μού επέτρεπαν ποτέ να γίνω ένα τέτοιο θέαμα για τρίτους. Μπορεί να εξαθλιωθείς γιατί κάποιες συνθήκες το έφεραν έτσι αλλά το να σέρνεις την εξαθλίωση σου σε δρόμους και σε πλατείες είναι μια επιλογή σου και σε καμιά περίπτωση μέρος κάποιας ειμαρμένης σου ούτε κάποιας αδιέξοδης κακής συγκυρίας-θα μπορούσες για παράδειγμα να είσαι ένας εξαθλιωμένος ερημίτης κάπου σε μιαν αχανή ύπαιθρο, στη φύση, αναχωρητής από τον κόσμο και να διατηρείς αλώβητο το κλέος και την αξιοπρέπεια του Πατριάρχη.

Με απασχολεί λοιπόν εδώ, γιατί ένας ώριμος άνδρας περιλαμβάνει στην όποια εξαθλίωση μπορεί να του δημιούργησαν οι διάφορες συγκυρίες και τη δικιά του αρνητικά δημιουργική συμβολή που μοιάζει να επιτείνει δραματικά πολλαπλασιαστικά την μίζερη ζωή του και σαν εικόνα πια. Όταν όμως φτάσεις το συλλογισμό σ’αυτό το όριο τότε, λίγο πια απέχεις από το να δεις τούμπα τα πράγματα. Μήπως σε μια τέτοια κατάσταση ένας τέτοιος άνθρωπος, που μπορεί να είναι εθελοντής σ’αυτήν, δεν νιώθει κατ’ανάγκη και εξαθλιωμένος; Μήπως αυτός είναι ο τρόπος του να θέλει να ζει; Ένας σύγχρονος Διογένης ας πούμε! Απόλυτα νορμάλ, κοινωνικός, επικοινωνιακός κιόλας καμιά φορά αλλά ενσυνείδητα μποέμ. Μποέμ προλετάριος, από πεποίθηση, από ιδιοσυγκρασία, από προσωπική κοσμοθεώρηση. Μια επιλογή προλεταριακής ανεμελιάς! Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν αποκλείεται ακόμη και να μας οικτίρει όλους εμάς τους υπόλοιπους, να μας συμπονά, απλά δεν βρίσκει το τενεκεδάκι όπου θα μας αποθέσει αυτό που θεωρεί την οφειλόμενη ελεημοσύνη του προς εμάς, γιατί κι εμείς δεν έχουμε την ωριμότητα να αντιληφθούμε το είδος των άλλων αναγκών που κατ’αυτόν μπορεί να έχουμε, έτσι ώστε να του απλώσουμε το δικό μας τενεκεδάκι ή το χέρι αν θέλετε, επαιτώντας του να μας ελεήσει με το είδος του περισσέματος απ’το πλούτο που θάπρεπε να διαισθανόμαστε ότι μπορεί και νάχει.

Όταν στο τέλος της ζωής μας υπάρχει ένας τάφος-άντε και μια τεφροδόχος για όσους θέλουν εναλλακτικές τελετής τελευτής-μια σύντομη, μιά ακαριαία αναδρομή αποδεικνύει ότι τα πράγματα όπως τα είχαμε δει ζώντας, θα μπορούσε να είναι και εντελώς διαφορετικά. Αλλά στη τεφροδόχο-όπως και στο τάφο άλλωστε- δεν κλείνεται κάποιο τζίνι που αν απελευθερωθεί, μπορεί να αναθεωρήσει έμπρακτα όσα αναπόλησε. Τελικά ζούμε ερήμην αυτών που σκεφτόμαστε και ακόμη περισσότερο αυτών που μπορούμε ή θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ή να είχαμε σκεφτεί.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s