Όχι άλλα “Δεκεμβριανά”

December-2008-aftermath-WB-DS

Αυτό που καταλαβαίνω  είναι ότι η ζωή μας παίζεται-για πρώτη φορά ίσως με τόση σαφήνεια-σε αλλεπάλληλα, απανωτά ριμέικ. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη ιστορική περίοδο να παρουσιάζει αυτή τη διαβολική σύμπτωση. Ένα παιδί και ένας γέρος είναι ο άξονας αυτού του επαναληπτικού παιχνιδιού. Ένα παιδί- ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος αυτή τη φορά εκπροσωπούμενος από το φίλο του, φυλακισμένο απεργό πείνας τώρα, Νίκο Ρωμανό-και ένας γέρος-ο Κάρολος Παπούλιας τότε, που τώρα εκπροσωπείται στο εξελισσόμενο πολιτικό δράμα της χώρας από τον άδηλο προς το παρόν νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Με άξονα τα δύο αυτά εμβληματικά πρόσωπα, θα ξαναπαιχτεί ένα έργο δυό φορές; Δηλαδή θα ξαναζήσουμε άλλον ένα “Δεκέμβρη” σε έξι μόλις χρόνια;  Και θα ξαναπάμε με την αφορμή της μη εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας σε πρόωρες εκλογές; Και το 2014, στο έβγα της οικονομικής κρίσης, εμείς θα ξαναβάλουμε το ρολόι στην αρχή της για να το ξαναζήσουμε το έργο ολόκληρο δυό φορές; Δεν πάει πολύ ακόμη και σε μια ζωή να ζήσεις το ίδιο πράγμα δυό φορές; Και μάλιστα μέσα σε έξι χρόνια; Αν αυτός που έστησε αυτό το σενάριο κακοχαρακτηρίζεται για έλλειψη δημιουργικότητας και προσφυγή σε επαναλήψεις αυτό δεν σημαίνει ότι το δράμα δεν θα το εισπράξουμε ακέραιο αν το σενάριο πετύχει το στόχο του και γίνει πραγματικότητα.

Λυπάμαι αλλά εγώ δεν το δέχομαι αυτό. Το βίωσα με ένα τραυματικό τρόπο σε όλη του την έκταση και κατάλαβα αυτό το σενάριο σε τι αποσκοπούσε. Έζησα  το “Δεκέμβρη” του 2008 εκ του σύνεγγυς, σαν φωτογράφος και τα παρεπόμενα της μη εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας-που οδήγησε σε πρόωρες εκλογές και τη νίκη του απατεώνα Παπανδρέου, που έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο των πατρώνων του αμερικανών, για αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, ανοίγοντας τη πόρτα του τρελοκομείου που λέγεται άγρια, επιθετική, ανελέητη και καταστροφική οικονομική κρίση, που την έζησα-και συνεχίζω να τη ζω-πενηνταεξάρης άνθρωπος, άνεργος, οικονομικά ολοσχερώς κατεστραμμένος, ψυχικά σακατεμένος.(ετούτο εδώ το μπλογκ είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας, δια της προσωπικής ψυχαναγκαστικής εργασιοθεραπείας-το έγραφα στο πρώτο βιογραφικό που είχα αναρτήσει στη σελίδα του about το πρώτο καιρό αλλά το αφαίρεσα κάποια στιγμή γιατί έβγαζε μια μιζέρια που δεν είναι στο στυλ μου. Το θυμίζω μόνο και μόνο για να ενισχύσω το επιχείρημα μου, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν διαβάζει τα πράγματα από τη σκοπιά της πάρτης μου-είμαι σε μια ηλικία που με ενδιαφέρει το γενικότερο καλό και νιώθω καλά μόνο όταν όλοι γύρω μου είναι καλά).

Λοιπόν όχι, ετούτο το ριμέικ δεν πρέπει να ξαναγυριστεί. Ένα δεύτερο παιδί-ο Νίκος Ρωμανός αυτή τη φορά-δεν μπορεί να γίνει το εργαλείο των δυνάμεων που απεργάζονται τα σχέδια τους στη περιοχή για στρατηγικούς ανασχεδιασμούς. Η Ελλάδα έχει κάνει τη στροφή και είναι μέρος οργανικό πια της Ευρώπης. Όσοι θέλουν την Ελλάδα μπανανία, γιατί έτσι είχαν καλομάθει, πότε με τους Πιουριφόηδες, πότε με τους Συνταγματάρχες, πότε με τους Γιωργάκηδες ας το χωνέψουν: δεν γυρίζουμε πίσω. Το παιδί θα ζήσει, ο γέρος -αυτός που θα είναι δηλαδή ο επόμενος Πρόεδρος Δημοκρατίας-ο γέρος λοιπόν θα εκλεγεί, η Ελλάδα θα βγει απ’τη κρίση και, αν θέλει με αυτούς τους όρους των εδραιωμένων στρατηγικών επιλογών, με το καλό ας εκλεγεί και ο Τσίπρας πρωθυπουργός-το πολιτικό σύστημα με το προσωπικό του πρέπει να ανανεώνεται αλλά όχι με ριψοκίνδυνους τρόπους που θα μας φέρουν κάποιες δεκαετίες πίσω. Οι Αμερικανοί μας άδειασαν την τοξική οικονομική τους κρίση στην Ευρώπη, με απώτερο σκοπό να υπονομεύσουν την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση και να μας κρατήσουν σαν στρατηγικά τους εξαρτήματα. Η χάρη δε θα τους γίνει. Δεν θα τους δώσουμε την ευκαιρία στα ανδρείκελα τους εδώ να μας γυρίσουν εκεί πίσω από όπου κάναμε προσπάθεια να ξεφύγουμε. Το τραυματικό βίωμα που λέγεται 2009 και Παπανδρέου δεν θα επαναληφθεί το 2014-15 με κανένα πολιτικό του διάδοχο,εντεταλμένο των αμερικανών. Η νοσηρή ποίηση της καταστροφής-‘Πόλη που καίγεται, λουλούδι που ανθίζει” γράφει το σύνθημα πάνω στο καμένο βαν-ξέρουμε σε ποιο αδιέξοδο βγάζει, σε ποιο πόνο. Τόχουμε ζήσει στο πετσί μας. Αν το διάβαζες αυτό το σύνθημα σε ένα βιβλίο,  σαν στίχο από ένα ποίημα μπορεί και να σε μάγευε, αν όμως το ζήσεις σαν ζωή βιωμένη το εισπράττεις σαν απτό, αφάνταστα οδυνηρό πόνο, απ’τον οποίο δύσκολα μπορείς  να συνέλθεις.

Το πιτσιρίκι θα φάει και θα ζήσει, ο γέρος θα εκλεγεί σαν Νέστορας, η επιχείρηση εξόδου απ’τα μνημόνια και την αγχόνη τους θα ολοκληρωθεί και αυτοί  που αδημονούν για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα των υπερατλαντικών εντολέων τους σαν αδημονούντες πρωθυπουργοί εν αναμονή θα πρέπει να αναθεωρήσουν κάπως τους σχεδιασμούς τους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Editorial Photography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s