Καληνύχτα μέρα!

1-Urban-Still-Life-Asklipiou-str.-DS

Σκέψου να βρεθείς στη μέση της ερήμου και να σού προκύψει φωτογραφικό λαυράκι; Ε κάπως έτσι έγινε και μ’αυτή την απροσδόκητη φωτογραφία. Όχι ότι είναι καμιά συναρπαστική εικόνα αλλά έχει τη γοητεία της και την ομορφιά της.

Πάντα φωτογραφίζω στο κέντρο. Με ενδιαφέρουν τα ανθρωποκεντρικά θέματα κυρίως και από αυτά, μόνο στο πολύβουο κέντρο μπορείς να βρεις αρκετά, τόσα ώστε να αυξήσεις τις πιθανότητες σου να έχεις και κάποια αληθινά καλή εικόνα. Όμως αν δεν ζεις στο κέντρο-το κέντρο-κέντρο-χρειάζεται κάπως να φτάσεις σ’αυτό. Επειδή ακριβώς δεν ζω μακριά απ’το κέντρο, επιλέγω τις περισσότερες φορές να κατέβω με τα πόδια, ελπίζοντας η διαδρομή κάτι να μού προσφέρει διαφορετικό. Μένω στους Αμπελόκηπους, έτσι έχω αρκετές εναλλακτικές για να φτάσω στο ευρύ κέντρο: μπορεί να κατέβω από Κηφισίας και Βασιλίσσης Σοφίας, μπορεί να πάρω τη Μιχαλακοπούλου και τη Βασιλέως Κωνσταντίνου. Η Δεινοκράτους και μετά Κολωνάκι είναι μια συχνή επιλογή. Λίγο πιο σπάνια-με κατεβάζει πιο χαμηλά απόσο θάθελα αλλά χαλάλι στη ποικιλία- είναι είτε η Ασκληπιού, είτε η Ιπποκράτους, είτε η Μαυρομιχάλη και πάει κατεβαίνοντας, με κατώτατο όριο τη Σπύρου Τρικούπη που οδηγεί στα Εξάρχεια. Τι προκύπτει από όλα αυτά τα παραστρατήματα; Τζίφος! Άγονες διαδρομές. Αντιφωτογραφικές διαδρομές. Κάθε τρίμηνο μια ανεκτή φωτογραφία και αν! Και φυσικά ούτε υποψία ανθρωποκεντρικότητας. Έτσι, αν μού προκύψει καμιά φωτογραφία που να είναι κάπως διαφορετική, να ανεβαίνει ένα σκαλί πάνω απ’το συνηθισμένο μελαγχολικό μέσο όρο, νιώθω μια αγαλλίαση σαν το καημένο το Καμμένο, που τού πέρασε βδομάδα χωρίς να τού φύγει ακόμη άλλος βουλευτής-τώρα που γράφω το άρθρο, διαισθάνομαι ότι κάποιος θα τού φύγει μετά από κάποια πατάτα που έκανε ο απίθανος.

Λέω μέσα μου, αυτοπαρηγορούμενος: όλα έχουν τη θέση τους στη φωτογραφική μας δραστηριότητα. Μια νότα θέρμης και χρωματικής ζεστασιάς σε μια μελαγχολική και ανήλιαγη γειτονιά-η φωτογραφία είναι από την Ασκληπιού-ένα σούρουπο φθινοπωρινό είναι κι αυτή καλοδεχούμενη και παίρνει τη θέση της στις εντυπώσεις μιας φωτογραφικής μέρας που παραλίγο να τελειώσει εντελώς άδοξα και στείρα, μέχρι που άναψαν οι ντροπαλές λάμπες στα πορτατίφ της μικρής βιτρίνας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s