Κουβέντα στο δρόμο; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

1-Milano-Duomo-Photoshooting-Pigeon-WB-DS-1Μιλάμε για πολλές ώρες στο δρόμο. Ξόδευα αληθινά πολλές ώρες στο δρόμο. Καμιά φορά μπορεί να έφταναν στο οριακών πια διαστάσεων 15ωρο! Βλέπει πολλά πράγματα το μάτι του φωτογράφου τόσες ώρες στο δρόμο, ενεργητικός παρατηρητής και καταγραφέας της ζωής καθώς είναι. Πράγματα όχι κατ’ανάγκη φωτογραφικά. Επεισόδια βιωμένης ζωής. Με ρωτούν φίλοι, γνωστοί, συγγενείς: στο δρόμο κάνεις γνωριμίες;-ξέρουν ότι δεν είμαι κοινωνικός-πιάνεις κουβέντα με κόσμο, είτε τον φωτογραφίζεις είτε όχι; Απαντώ: Π-Ο-Τ-Ε΄! Όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είμαι από αυτούς που εύκολα πιάνω κουβέντα με τον καθένα, κι ας είμαι μνημειώδης πολυλογάς αλλά και γιατί όσες λίγες φορές το διανοήθηκα η περίσπαση που μού προκάλεσε ήταν τέτοιας τάξεως, ώστε ουσιαστικά με αδρανοποίησε για αρκετές ώρες μετά.

Ο δρόμος, όπως και κάθε δουλειά άλλωστε, θέλει αφοσίωση και αυτή την πετυχαίνεις μόνο με συγκέντρωση. Το μάτι πρέπει νάναι σε εγρήγορση για ν’αδράξει τη γόνιμη στιγμή. Αλλά να την αδράξει όχι με τυχάρπαστη διάθεση αλλά με το ήθος αληθινής προγραμματικής ολοκλήρωσης: η εικόνα να έχει το συγκινησιακό της μέρος, το αφηγηματικό-όταν προκύπτει κι αυτό-το μορφικό. Πρέπει να είναι μια ολοκληρωμένη διατύπωση. Όλο αυτό δεν το πετυχαίνεις με απλή περιδιάβαση σε ψαρότοπο γεγονότων. Ο φωτογραφικός επιούσιος-που στο φωτογράφο δρόμου δεν είναι καθόλου εύκολος, δεν βγαίνει με χαλαρωμένη, τουριστική διάθεση-γι’αυτό και συνιστάται τελικά να κινείσαι στα ίδια μέρη: η εξοικείωση μ’αυτά είναι και προσαρμογή σ’αυτά, που παύουν να σού επιβάλλονται σαν τόποι αλλά αντίθετα είσαι εσύ πια που κυριαρχείς πάνω τους.

Ο πιο εύκολος τρόπος να αποφύγεις τη κουβέντα αυτών που σού τη πέφτουν στο δρόμο-“είσαι δημοσιογράφος;”, “ωραία μηχανή!, πόσο κάνει;”, “σε ποιο περιοδικό θα με βάλεις;”-είναι να το παίξεις ξένος-έχει υπάρξει φορά που με θεώρησαν και κωφάλαλο! Αλίμονο σου αν ανοίγεις κουβέντα στο δρόμο με τον κάθε ένα που φωτογραφίζεις ή όχι! Η κουβέντα είναι ξόδεμα, σπατάλημα, χασομέρι. Τρεις τέσσερις φορές μού την έχουν “πέσει” και συνάδελφοι,που τυχαίνει να τους έχω φωτογραφίσει στη διάρκεια κάποιας  δικής τους φωτογράφισης στο δρόμο, άγνωστοί μου, όπως ακριβώς στη περίπτωση της φωτογραφίας της σημερινής ανάρτησης-αν δεν είναι γνωστός μου λοιπόν, αποφεύγω όσο με παίρνει την πρόσκληση για κουβέντα. Αλλά και αν τελικά εμπλακώ, τείνω να είμαι αφοριστικά σύντομος-βοηθάει αν γίνεσαι ευγενικά ψυχρός- και χωρίς πολλά πολλά την “κάνω”. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με τις ψηφιακές μηχανές, αν μπεις σε κουβέντα με θέμα τι τράβηξες εκείνη τη στιγμή, την “έβαψες”. Δεν μπορείς την εικόνα σου που δεν την έχεις οργώσει με το επισταμένο και νηφάλιο βλέμμα σου στην οθόνη του κομπιούτερ σου, να τη συζητάς με τον πρώτο τυχόντα στο δρόμο. Με χαλάει όσο δε λέγεται μια τέτοια κουβέντα. Γι’αυτό και το σύστημα μου είναι, άπαξ και θεωρώ ότι τέλειωσα με μια λήψη, να φεύγω αμέσως απ’το χώρο, ειδικά αν καταλάβω ότι υπάρχει ενδιαφέρον τρίτων για το τι έκανα. Διαφορετικά μπαίνεις σε μια  διελκυνστίνδα άγονων συζητήσεων για το πώς, το γιατί και το διότι που σε απονευρώνει με τη πλήξη της.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Φωτογραφίες δρόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s