Χρήσεις

1-Morocan-Prince-R-DS

Κανονικά για τη σημερινή ανάρτηση, η φωτογραφία που βάζω πρώτη θάπρεπε νάταν δεύτερη αλλά η οικονομία της αφήγησης επιβάλλει ν’αλλάξω τη σειρά. Ο λόγος που το κάνω είναι για να φανεί ο πραγματικός πρωταγωνιστής της σημερινής ανάρτησης, δηλ. αυτό το επίμηκες υφαντό-δεν ξέρω πώς ονομάζεται-που κρέμεται απ’τον ώμο του άνδρα της φωτογραφίας. Τόβλεπα σ’ένα μαγαζί που πούλαγε είδη δώρων και κάτι μού έλεγε η παράξενη φόρμα του με το έντονα στυλιζαρισμένο φυτό στη γλάστρα-μπορεί πράγματι να είναι κυπαρίσσι αλλά σίγουρα πρέπει να είναι μικρό. Μού θύμιζε λαϊκή εικονογραφία, ακόμη και λαϊκά υφαντά, πιάτα της Νίκαιας(Iznik), ανατολίτικα τέλος πάντων πράγματα. Καθ’ημάς ανατολίτικα ως επί το πλείστον όμως. Τόβλεπα εκεί καιρό. Καταλάβαινα ότι το δύσκολο σχήμα του και η απουσία οποιασδήποτε δυνητικής χρησιμότητας το καθιστούμε αντιεμπορικό. Έτσι κάποια στιγμή είδα τη τιμή του εξευτελιστικά χαμηλή και το αγόρασα. Το αγόρασα όχι για να διακοσμήσω το σπίτι μου-δεν ασχολούμαι με τέτοιες δραστηριότητες και συνηθίζω να θεωρώ ότι η καλύτερη διακόσμηση για ένα σπίτι είναι τα χρηστικά του αντικείμενα και τίποτα άλλο. Το αγόρασα για καθαρά φωτογραφικούς λόγους.1-Still-Life-with-hanging,-hand-and-comb-WB-DS

Αποδείχτηκε όμως, σε μένα τουλάχιστον, πολύ ατίθασο, πολύ δύσκολο κομμάτι. Η ανοικονόμητη φόρμα του, δεν με βοηθούσε να το συνδυάσω με άλλα αντικείμενα-βασικά το αγόρασα για να κάνω νεκρές φύσεις στο στούντιο. Επειδή τις νεκρές αυτές φύσεις δεν τις έκανα ούτε προγραμματισμένα αλλά ούτε και προγραμματικά αλλά αυτοσχεδίαζα σε ώρες αναδουλειάς, μέχρι να μού έρθει κάποιο επόμενο ραντεβού, ήταν μοιραίο να μην έχω εντρυφήσει διεξοδικότερα στο θέμα και να το οργανώσω πιο μεθοδικα. Σχεδόν ότιδήποτε τράβηξα με αυτό το στοιχείο κατέληξε σε φιάσκο. Η μόνη φωτογραφία που είχε ένα κάποιο εύρημα είναι ακριβώς αυτή η δεύτερη-καλή δεν είναι αλλά η ιδέα να αναδιπλώσω με αυτό το τρόπο το ύφασμα και το αποσπασματικό να έχει παρόλα αυτά και μια συνέχεια, την κάνει να σώζει κάπως τον όποιο κόπο και έξοδα γι’αυτή τη λήψη. Αποκαρδιώθηκα πάντως, το κρέμασα σε έναν καλόγερο, με την ελπίδα ότι βλέποντας το κάθε μέρα, κάτι καλό θα σκαρφιστώ. Μα-ται-ο-πο-νί-α! Ωσότου μού προέκυψε το μοντέλο της πρώτης φωτογραφίας, που μού ήρθε με τα χέρια άδεια, χωρίς ρούχα, χωρίς αξεσουάρ. Τον έδιωξα κακήν κακώς λέγοντας του ότι αν σε ένα τέταρτο μπορεί να μού φέρει ρούχα έχει καλώς, διαφορετικά φωτογράφιση πάπαλα! Μού απάντησε-κουφό αλλά αληθινό!-ότι έστειλε όλα τα ρούχα του στο καθαριστήριο-μούουσι!-και ότι το μόνο που τού έμεινε ήταν μια κελεμπία αραβική. Ενθουσιάστηκα! Χωρίς χρονοτριβή τον έστειλα να τη φέρει. Αλλά αλίμονο η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Μια φτηνιάρικη, απίστευτα κακοραμμένη εκδοχή κελεμπίας, κάτι σαν παραλλαγή ιατρικής ρόμπας αλλά στο μάξι της! Την είχε λέει φορέσει σε κάποιο μπαλ μασκέ.  Να όμως που είχα απέναντι μου ακριβώς,κρεμασμένο στο καλόγερο-ξεχασμένο σχεδόν!-το δύσθυμο υφαντό. Τού το φόρεσα σαν ιδιότυπη ταινία ανατολίτη πρίγκηπα και έκτοτε έχω δώσει στη φωτογραφία αυτή τον τίτλο “Ο Πρίγκηπας του Μαρόκο”!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Η τέχνη της προσωπογραφίας, Still Life

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s