Παπαδόπουλος-Δαμανάκη-Αρσένης-Τσίπρας…(Το Πολυτεχνείο σαν νεοπλασία)

Polytecnic-School-Urban-Still-Life-WB-DS

Τα τελευταία-πολλά!-χρόνια, το Πολυτεχνείο, για μένα, είναι η αφορμή για να σκεφτώ ένα ουσιώδες, ένα υπαρξιακό ζήτημα της πολιτικής: το πολιτικό προσωπικό. Είναι σ’όλους μας γνωστό ότι πολλοί που με αυτόν ή τον άλλον τρόπο διακρίθηκαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, εξαργύρωσαν αυτή τη διάκριση με μια πολύ καλή πολιτική καριέρα. Αυτόματα-και με την προοπτική απόσταση τόσων χρόνων να μας δίνει μια ασφαλή κρίση πια για τα πράγματα-όλο αυτό θέτει ένα ζήτημα ηθικής: πρέπει η διάκριση σε εθνικούς, ιδεολογικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες να μεταφράζεται και σε οφίτσια κυβερνητικά, βουλευτικά, πολιτικά; Οι άνθρωποι του Πολυτεχνείου-είναι τόσοι πολλοί!-που διακρίθηκαν στη πολιτική, δεν θάλεγα ότι έδειξαν συνέπεια απέναντι σ’αυτό που τους ανέδειξε και δεν μοιάζει να κινήθηκαν στις συντεταγμένες του ήθους που το Πολυτεχνείο εξέπεμπε-το μελαγχολικό παράδειγμα του Παπουτσή είναι ακραία ενδεικτικό: Υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2011, κάπου σαράντα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο δηλαδή, σε μια ανάλογη Ιστορική συγκυρία, τη “Πλατεία” των αγανακτισμένων, έδωσε εντολή για να πέσουν ούτε λίγο ούτε πολύ 3.500 δακρυγόνα!

Αυτό λοιπόν που βλέπουμε είναι ότι οι χτεσινοί αγωνιστές γίνονται σημερινοί δυνάστες και τύραννοι-τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, προφανώς και δεν έχουμε Χούντα σήμερα. Κάνω ένα γρήγορο σκανάρισμα στο πολιτικό προσωπικό και προσπαθώ να βρω ποιοι από όλους αυτούς σεβάστηκαν αυτό που τους ανέδειξε. Ποιοι στη πορεία διαπίστωσαν ότι δεν είναι πια αυτό που ήταν τότε και σαν απάντηση, αντί να συνεχίσουν να πολιτεύονται με βάση την εικόνα του-αριστερού κυρίως-αγωνιστή-προτίμησαν να πάνε σπίτι τους και να μην εξαπατούν το κόσμο-ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ από τους δεύτερους, κανείς σχεδόν από τους πρώτους! Διμοιρίες όμως ολόκληρες από τους καιροσκόπους αρπακτικά, που πάτησαν πάνω στις ιδέες και τους νεκρούς τους, για να κάνουν πλιάτσικο στο κρατικό κορβανά. Από το ενεργό πολιτικό προσωπικό, ο μόνος που έκανε μεν καριέρα πολιτικού αλλά δεν την εξαγόρασε με εξουσία και κρατικά πόστα είναι ο μόνιμα αντισυμβατικός Μανόλης Γλέζος. Υπάρχουν φυσικά και οι κομουνιστές του ΚΚΕ, που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζονται από ασκητισμό και ένα είδος πολιτικού αναχωρητισμού. Όλοι οι άλλοι, οι πολλοί; Πλαισίωσαν το κατεστημένο ή έγιναν οι ίδιοι ο σκληρός πυρήνας του: πολιτικοί κυβερνητικών κομμάτων, εκδότες, μεγαλοδημοσιογράφοι.

Ζούμε για να βλέπουμε λοιπόν τους σημερινούς αγωνιστές αυριανό άστοργο πολιτικό προσωπικό. Πιάστε θέση και παρακολουθείστε τους σημερινούς αντιμνημονιακούς “αγωνιστές”,  αυριανούς άπονους εξουσιαστές. Το παράδειγμα του Τσίπρα, του μεγάλου πρωταγωνιστή των μαθητικών εξεγέρσεων είναι εγγύηση ότι ο αμοραλισμός που είδαμε στους πολιτικούς της γενιάς του Πολυτεχνείου δεν είναι δικό της προνόμιο αλλά ότι η νεώτερη γενιά πολιτικών το εμπέδωσε το μάθημα και γίνεται ακόμη θρασύτερη και ελεεινότερη στη συμπεριφορά της. Το 2012, μετά τις πρώτες εκλογές του Μαΐου, ο Τσίπρας, ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ σαν Αρχηγός του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, πρότεινε για υπηρεσιακό πρωθυπουργό, τον άνθρωπο που λοιδωρούσε σαν μαχόμενος συνδικαλιστής μαθητής το 1998, τον Γεράσιμο Αρσένη-καθόλου συμπτωματικά σύζυγο της κορυφαίας μνημονιακής υπουργού του Παπανδρέου-υπήρξε συνεισηγήτρια μαζί με τον Παπακωνσταντίνου του επονείδιστου και πιο εμβληματικού πρώτου Μνημονίου! Από το “κάτσε καλά Γεράσιμε” περάσαμε με ευελιξία ερπετού στο “βολέψου Γεράσιμε”! Τηρουμένων των αναλογιών φυσικά, θάταν σαν να πρότεινε η Δαμανάκη τον Παπαδόπουλο για Πρόεδρο Δημοκρατίας! Και σκεφτείτε ότι ακόμη είναι αξιωματική αντιπολίτευση. φαντασθείτε αυτό το αμοράλ άτομο κυβέρνηση. Ήδη το δείγμα γραφής του είναι πειστικά εξαχρειωμένο: όχι μόνο βγάζουν φασόν ανακοινώσεις για το Πολυτεχνείο-copy/paste της προηγούμενης χρονιάς αλλά ενόψει της μετάλλαξης και της οριστικής τους συστημοποίησης, αλλοιώνουν και διαγράφουν ουσιαστικά στοιχεία της ιστορίας εκείνης της εξέγερσης, όπως η καταγγελία ότι ήταν οι Αμερικανοί που μας επέβαλαν τη Δικτατορία-άλλωστε ήταν και η μόνη χώρα με την οποία η Χούντα είχε καλές σχέσεις.

Όλα αυτά με κάνουν επιφυλακτικό όχι μόνο στους πρωταγωνιστές των λογής κοινωνικών και πολιτικών αγώνων αλλά τελικά και στους ίδιους τους αγώνες. Έχω πια τη τάση να σιχαίνομαι οτιδήποτε είναι κραυγαλέα αγωνιστικό. Βλέπω στο πρόσωπο αυτού που κραυγάζει τον επόμενο πολιτικό απατεώνα. Αυτόν το καιροσκόπο που αρπάζει τη ευκαιρία που τού δίνει η κάθε ιστορική συγκυρία για ν’ανέβει στην άμαξα της εξουσίας. Συνειδητοποιώ ότι μόνο αυτός είναι ο τελικός αντικειμενικός τους σκοπός. Κατάντησε κάθε εξέγερση να δημιουργεί καινούργιους βολεμένους, κάθε φορά αχρειότερους και ελεεινότερους από τους προηγούμενους.Και βλέπεις ότι η δικιά σου ενεργητική συμμετοχή σε έναν τέτοιο αγώνα έγινε για να έρθουν στα πράγματα οι μεταλλαγμένοι “αγωνιστές” τύπου Τσίπρα-που ουσιαστικά είναι ο πολιτικός κληρονόμος εκείνου που λοιδωρούσαμε στη Πλατεία, του Παπανδρέου-ή “αγωνιστές”-θου Κύριε, φυλακήν τω στόματι μου!- τύπου Μιχαλολιάκου και Κασιδιάρη. Όσο το συνειδητοποιώ ότι η πολιτική κληρονομιά της “Πλατείας” είναι ο Τσίπρας, ο Μιχαλολιάκος ή ο Καμμένος, τόσο ανατριχιάζω με την εξέλιξη. Διώξαμε δηλαδή τον πανηλίθιο και εγκληματικό Παπανδρέου για να έρθουν αυτοί οι απίθανοι αμοραλιστικά αρπαχτικά; Ευτυχώς για τη μεταχουντική Ελλάδα η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν ακόμη ηλικιακά μικρή και έτσι διαχειρίστηκαν τη κρίση που προκάλεσαν οι συνταγματάρχες άλλοι, πιο ώριμοι και ηθικά ακεραιότεροι πολιτικοί. Το σκέφτεστε να γίνονταν κυβέρνηση το 1974 η Δαμανάκη, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Παπουτσής, ο Κύρτσος, ο Τσουκάτος;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s