Αναθήματα και αναθέματα

Milano-Virgin-Annunciate-Relief-Brera-WB-DS

Ποτέ δεν θα αφιέρωνα τίποτα στο Θεό και κανένα απ’τους συγγενείς του. Άλλωστε δεν τον ξέρω το κύριο ούτε το σόι του-ένα μαραγκοπαίδι, τη παρθένα-λέει!- μάνα του κι ένα περιστέρι-ή μήπως δεκαοχτούρα; δεν είμαι σίγουρος. Από ακριτομυθίες ιερέων και κυριών του κατηχητικού κάτι άκουσα γι’αυτόν αλλά η ασόβαρη περίπτωση των αφηγητών δεν εγγυάται καλή σύσταση για τον παντελώς άγνωστο αυτό κύριο. Εν πάση περιπτώσει τόφερε κάποτε η συζήτηση για τα τάματα και τις προσφορές των πιστών σε θεούς και σε αγίους, ιδιαίτερα ενόψει συντελεσθέντων θαυμάτων. Η τεκμηρίωση για το θαύμα ήταν, όπως είναι αναμενόμενο, το λιγότερο αστεία-σαν υπόσχεση του Τσίπρα όταν παραλλάσσει τον καημένο το Γιωργάκη. Αλλά το ανάθημα πραγματοποιείται. Καλό, μέτριο, αριστούργημα-ολόκληρη η Ιταλική εκκλησιαστική τέχνη είναι μια Ιστορία ταμάτων επί της ουσίας-στέκει εκεί σαν προσφορά και σαν συνέπεια και τήρηση των υπεσχημένων. Όπως λοιπόν τόφερνε η κουβέντα για τα θαύματα και τα αντίδωρα των πιστών και απευθύνθηκαν και σε μένα να πω τη γνώμη μου, ξεχνώντας αν είναι δυνατό τη συνειδητή αθεΐα μου, απάντησα ότι αν ποτέ θάχα λόγο να κάνω μια αφιέρωση στο Θεό, αυτή θάταν γιατί-τον εκλάμβανα σαν εκδοχή της φύσης και όχι σαν πλάσμα της φαντασίας των ανθρώπων την ώρα που έλεγα αυτά τα λόγια-θάταν γιατί λοιπόν φέρνοντας με στη ζωή μού έδωσε ανάμεσα στα σκέλια ένα όργανο για να παίζω, να διασκεδάζω, να καλοπερνάω και να οργανώνω τη ζωή μου  σαν ζωοδότη- με τη σπορά- κι εγώ με τη σειρά μου. Αν λοιπόν τόφερνε η συγκυρία να κληθώ να αφιερώσω κάτι στο Θεό θάταν ένα ομοίωμα του πούτσου μου-μεγάλο, να το χαίρεται και να το εκτιμά ο καλός Θεός σαν αληθινά γενναιόδωρη προς αυτόν αφιέρωση. Το ξέρω ότι δεν θα πρωτοτυπούσα-η Δήλος είναι εκεί σαν πρώτη εύκαιρη μαρτυρία- αλλά για μένα, που δεν θα έψαχνα να κάνω εντύπωση στο Θεό σαν πρωτότυπος, θα ήταν κάτι ειλικρινές, ανυπόκριτο και βαθύ όσο μια μύχια σκέψη πραγματωμένη όμως. Η θρησκοληπτότερη της ομήγυρης, μισολιποθυμισμένη, στο άκουσμα της βέβηλης σκέψης, χρειάστηκε επειγόντως την αμμωνία της, που όμως δεν την είχε πρόσφορη εκείνη τη στιγμή. Προθυμοποιήθηκα να την κατουρήσω-θα την έκανα Δανάη μου με τη χρυσή βροχή μου, της έλεγα. Ένθεος, υστερικός πανζουρλισμός! Κατάρες, αφορισμοί και αναθέματα έπεσαν επάνω μου βροχή-μάλλον σαν αντιβροχή στη προηγούμενη δικιά μου βέβηλη πρόταση.

Η θρησκευτική πίστη είναι το αποστειρωμένο κοιμητήριο της ελευθερίας του σώματος και συνακόλουθα της ψυχής της ίδιας. Η γαλήνη βασιλεύει εκεί με την εκδήλωση μιας άσκοπης, ανοργασμικής μουγκής ταραχής με του ζουρλομανδύα τα χέρια δεμένα πίσω κι όχι μπρος, μη τυχόν και ξεσπάσει κανένας ανεπιθύμητος αυνανισμός, το τελευταίο απελπισμένο αποκούμπι του ερωτικού ανθρώπου.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Αστικές Νεκρές Φύσεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s