Aversio oculorum-(Hitchcock)

Henry Fonda-Vera Miles: The wrong Man

Henry Fonda-Vera Miles: The wrong Man

Τα ερωτικά κοντινά του Χίτσκοκ είναι δικαίως διάσημα. Είναι φορτωμένα με αισθησιασμό, με εκρηκτικό και ηφαιστειώδη ερωτισμό ακριβέστερα-παρόλο ότι δεν είναι ποτέ “ακατάλληλα”- με πάθος αλλά και όχι λίγες φορές με δράμα και, καμιά φορά, ακόμη και με χιούμορ! Το παράξενο είναι ότι ενώ δεν υπάρχει ταινία στην οποία ένα τέτοιο κοντινό να μην κλέβει τις εντυπώσεις, καθηλώνοντας τους μαγεμένους θεατές, παρόλα αυτά η συνεχής προσφυγή σ’αυτό δεν γίνεται μανιέρα-μην ξεχνάμε ποτέ αυτό: ότι σχεδόν ΟΛΕΣ οι ταινίες του Χίτσκοκ είναι ερωτικές ταινίες και επικεντρώνονται σε ένα βασικό ζευγάρι πρωταγωνιστών.

James Stewart-Kim Novak: Vertigo

James Stewart-Kim Novak: Vertigo

Μέσα όμως από τη συνεχή αυτή χρήση του κοντινού ο Χίτσκοκ στυλιζάρει. Αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση μανιέρα φυσικά, όσο αντίθετα η συνειδητή του προσπάθεια, ένα μοτίβο να το βάζει σε μια εκφραστική φόρμα εκτάκτως και μέχρι συμπαγούς πυκνότητας εμβληματική: αυτό ακριβώς συμβαίνει με το συχνά επανακάμπτον σε πολλές ταινίες του αποσπασμένο βλέμμα.

Farley Granger-Ruth Roman: Strangers on a train

Farley Granger-Ruth Roman: Strangers on a train

Εκεί δηλαδή που το σώμα προσκολλάται όλο περιπάθεια στο σώμα του συντρόφου, μέσα απ΄το ερωτικό φιλί, αντίθετα, τα μάτια, το βλέμμα, δηλαδή η ίδια η ψυχή, περισπάται και κατευθύνεται όλο αγωνία και έγνοια αλλού. Ο τρόπος που το χειρίζεται ο Χίτσκοκ δείχνει μεγάλη διαίσθηση αφενός αλλά και δυνατότητα να αναπαριστά τον ταραγμένο ψυχισμό των πρωταγωνιστών του σε απίστευτης έντασης και πυκνότητας εικόνες, καθαρά εμβληματικού χαρακτήρα πια, ακριβώς χάρη σ’αυτό το στυλιζάρισμα. Στυλιζάρισμα που στο σκληρό του πυρήνα μοιάζει να είναι λεπτομέρεια και κοντινό από χορογραφία.

Cary Grant-Grace Kelly: To catch a thief

Cary Grant-Grace Kelly: To catch a thief

Αλλά όπως είπαμε, αυτό το στυλιζάρισμα δεν είναι μανιέρα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο δημιουργός του είναι αρκετά ευέλικτος και προσαρμόζει παραλλάσσοντας το μοτίβο του όχι μόνο στα ίδια τα σεναριακά δεδομένα της κάθε ταινίας αλλά και στα ιδιαίτερα της κάθε σκηνής, που αντί του συνήθους δραματικού, μπορεί άνετα-η μεγάλη και ασύγκριτη αρετή του Χίτσκοκ-να έχει και ιλαρό περιεχόμενο, όπως η τελευταία σκηνή όταν ο Κάρυ Γκραντ συνειδητοποιεί τι μπορεί να σημαίνουν τα λόγια της Γκρέις Κέλλυ ότι το σπίτι του θα αρέσει πολύ στη μάνα της και μέλλουσα πεθερά του!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Alfred Hitchcock, CinemaPhotography

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s