Στραβά κάδρα-(Δάσκαλε που δίδασκες)

Thiseion-RWS-WB-DSΌταν κάποτε έκανα τη μαλακία να δείξω αυτή τη φωτογραφία σε κάποιον που μού τον εκθείαζαν σαν αυθεντία στη Φωτογραφία-τώρα πλασάρεται σαν δάσκαλος-έπεσε να με φάει ότι η εικόνα είναι μια εύκολη κατασκευή χωρίς περιεχόμενο. Δεν είχε άδικο αλλά ούτε κι εγώ τη μοστράριζα σαν βαθυστόχαστο έπος αισθημάτων και μεγάλων ιδεών. Το διασκεδαστικό στοιχείο της κατασκευής της βγάζει μάτι και αυτό καλείται να απολαύσει ο θεατής της. Αν και ακόμη δεν γνώριζα την Ιστορία της φωτογραφίας-μιλάμε για την εντελώς πρώτη χρονιά της ενασχόλησης μου με τη φωτογραφία-γνώριζα όμως πολύ καλά την τέχνη των φορμαλιστών της ρωσικής πρωτοπορίας και των αντίστοιχων του Bauhaus και προφανώς από εκεί ίσως κάποια επιρροή. Όμως ήταν τα δυναμικά, δραματικά “στραβά” κάδρα του Αϊζενστάιν και του Χίτσκοκ  που ήταν μια σαφέστερα ισχυρότερη επιρροή-τότε ακόμη σπούδαζα σινεμά.Zappeion-Oblique-Composition-with-children-Old-man-woman-reading-DS

Και η δεύτερη φωτογραφία της ανάρτησης από την ίδια πάνω κάτω περίοδο είναι-ελαφρά μεταγενέστερη ίσως. Αυτή δεν την έδειξα στο… Δάσκαλο. Παρόλο ότι η σύνθεση της είναι επιμελημένη, ισορροπημένη και αρμονική, με χάλαγε ότι έπρεπε σε ένα ανθρωποκεντρικό θέμα να χρησιμοποιήσω ένα τόσο στραβό κάδρο και μάλιστα με τέτοια και τόση παραμόρφωση. Είναι και ο μισητός φακός-ευρυγώνιος και μάλιστα φτηνιάρης ερασιτεχνικός από αυτούς που τότε τους λέγαμε “Κλάψε με”- ευρυγώνιος φακός λοιπόν που τότε εξερευνούσα τις δυνατότητες του αλλά που ποτέ δεν μού πήγαινε σαν αισθητική. Πιθανολογώ ότι αυτή τη φωτογραφία ο Δάσκαλος-θιασώτης του όσο το δυνατό πιο στραβού κάδρου, καθότι φανατικός winogradικός-μπορεί και να την εκθείαζε. Το ίνδαλμα του ακόμη δεν το γνώριζα κι έτσι δύσκολα μπορεί κάποιος να μιλήσει για επιρροή έστω και σαν αντίδραση. Εξυπακούεται ότι ποτέ μου δεν θεώρησα αυτόν τον τρελάρα αμερικανό σοβαρό φωτογράφο που θα άξιζε κανείς να αφιερώσει κάποιο περισσότερο χρόνο από όσο ένας γιατρός σε ένα πτώμα. Έχει το κλινικό της ενδιαφέρον η περίπτωση του, δεν αντιλέγω  αλλά για να γίνει αντικείμενο επιρροής μόνο νοσηροί εγκέφαλοι θα το δέχονταν.

Το κουφό της ιστορίας είναι ότι κάποια χρόνια μετά, ο Δάσκαλος άρχιζε να φωτογραφίζει-α,ξέχασα να το πω, το παίζει και φωτογράφος εκτός από Δάσκαλος- με νυσταλέα αποστειρωτικό φορμαλιστικό οίστρο άψυχα, αναιμικά τοπία, κενά όχι μόνο οποιουδήποτε περιεχομένου αλλά και της άδολης, παιχνιδιάρικης χαράς της καλοσυγκερασμένης φόρμας. Τον φαντάζομαι τον καημένο να ζουλάει τη μηχανή του μπας και του βγάλει εκείνη κάποιο ξύγκι ιδέας που ο ίδιος δεν είναι σε θέση να έχει.Γραφικοί είναι αυτοί οι τύποι και με την αδεξιότητα τους-που προσπαθούν πάση θυσία να την κρύψουν-γίνονται καμιά φορά και χαριτωμένα διασκεδαστικοί.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Garry Winograd, Φωτογραφίες δρόμου, Φακός και Αισθητική Επιλογή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s